Sevmek Çok Zor (1)

87

            Kocaman eve karşıdan bakıldığında her şey normal, huzurlu ve sakin. İçeride ise derin bir yas havası hakim. Çocuklar bile yetişkinlerin olgunluğu içinde,  sessiz.Elif bir an salona giren Atilla'ya döndü:

''-Gel benim akıllı oğlum.''dedi.

Çocuk, üzgün ve bir o kadar da uysal denileni yaptı. Bir an durakladıktan sonra ağlamaya başladı. Annesi bunu görünce sımsıkı sarıldı oğluna. Şimdi birlikte ağlıyorlardı. Çocuk konuşmaya çabalasa da hıçkırıkları bunu engelliyordu. Her durdurma gayreti sanki gözyaşlarını körüklüyordu. İlk günden beri sessiz kalan çocuk, sonunda kendini koyuvermişti. Yanaklarını kaplayan sicim gibi yaşlar akıp gidiyordu. Elif de pek farklı değil ama daha güçlü:

''-Ağla çocuğum. Günlerdir içinde tuttun. Bu,ayıplanacak bir şey değil. İnsanlar sevdiklerini kaybed