94
Isıtmayan güneşin aldattığı günün sonunda minik kızı ile bir başına kaldığında anladı neyin ne olduğunu. Hiç çıkmamıştı ki kasabasından yaşamın bu yönünü de öğrensin!..Herkesi kendi gibi bilmenin verdiği dersi, o günden sonra çok iyi belledi. Kendisine zerre kadar aldırmadan giden adamın ardından bakakaldı. Duyduğu sadece otobüsün çıkardığı gürültülü sesti....Ömrü boyunca o ses kulaklarında hiç gitmedi. Kullanılıp bırakılmanın çirkinliğini iliklerine kadar yaşadı...Nefret etmeyi denese de sevgi galip geldi. Kırık yüreği, anlamayan gözler ile bakan kızı ile öylece kaldı ortada.... Bulunduğu beyazlık bir hapishane kesildi, dünyası zindan...Kızı gidelim hadi diye elini çekiştirse de kımıldayamadı yerinden. Adam bellediği kendinden daha aciz çıkmıştı, aklı ermiyordu buna. Daha d
- Writer
