Reyhan ile Nesrin karşılıklı oturmaktalar, tek laf etmeden. Ali, ortada düşe kalka yürümekte ve kendince çok eğleniyor.....Nereden bulduysa, elinde kurumuş bir yaprak....Havaya doğru elini uzatıyor, kendi dilinde bir şeyler söylüyor, elinden atıyor, sonra eğilip tekrar yerden alarak aynısını tekrarlıyor. Mutluluğu, iki de bir ağzından dökülen, ''Aaaaaa!''sesinde ortaya çıkıyor. Zaten oradakilerin içinde tek sevinçli ve huzurlu olan, Ali...... Nesrin, orada değilmiş gibi ilgisiz ve çok uzak görünse de ara ara ablasına yönelttiği kısa ama, kaçamak bakışları, bir şeyleri açığa vuruyor. Reyhan da farkında, bekliyor. Çünkü ani ve hatalı tepkiler, iyiye gidebilecek bir durumu, tam aksi yöne çevirebilir. Sabır gerekiyordu....İşte bu sebepten de sustu....Üzerine gitse, kardeşi inatl

