Chapter 5
1299 Words
Maagang gumising si Detective Ramos kinabukasan. Bitbit niya ang isang malaking kahon ng mga laruan at ilang sobre ng kaunting pera.
May plano na siya.
Kung gusto niyang makakuha ng DNA sample ng bata, kailangan niyang gawin iyon nang hindi naghihinala ang mga tao.
Bandang alas-diyes ng umaga ay dumating siya sa Barangay Diezmo. Maraming bata ang naglalaro sa labas—may nagbibisikleta, may nagtatakbuhan, at may naglalaro ng habulan.
Ngumiti si Detective Ramos.
Lumapit siya sa barangay hall at kinausap ang isang tanod.
“Magandang umaga. Gusto ko lang sana magbigay ng kaunting ayuda sa mga bata dito sa barangay,” sabi niya.
Hindi naman nagduda ang mga tao dahil marami naman talagang ganitong programa.
Hindi nagtagal ay nagtipon ang mga bata sa harap ng barangay hall.
Isa-isa silang binibigyan ni Detective Ramos ng juice, biscuits, at maliit na laruan.
Masayang-masaya ang mga bata.
“Salamat po!” sabi ng isa.
“Kuya, meron pa po?” tanong ng isa pa.
Habang abala ang detective sa pamimigay, palihim niyang hinahanap ang batang nakita niya sa larawan.
Si Gabi.
Ilang minuto pa ang lumipas nang may isang batang lalaki ang lumapit sa kanya.
May hawak itong maliit na fire truck toy.
At agad siyang nakilala ni Detective Ramos.
Si Gabi.
“Kuya, may juice po ba?” inosenteng tanong ng bata.
Ngumiti ang detective.
“Oo naman,” sabi niya habang inaabot ang juice box.
Habang iniinom ni Gabi ang juice, nagkunwari si Detective Ramos na natutuwa sa bata.
“Ang cute naman ng buhok mo,” sabi niya sabay haplos sa ulo ng bata.
Hindi naman nagtaka si Gabi.
Abala lang siya sa pag-inom ng juice at paglaro ng fire truck.
Sa sandaling iyon—
dahan-dahang kumuha si Detective Ramos ng isang hibla ng buhok ni Gabi.
Napakabilis ng galaw niya.
Walang nakapansin.
Hindi ang mga bata.
Hindi ang mga tao sa barangay.
At lalong hindi si Gabi.
Pagkatapos ng ilang minuto ay umalis na si Detective Ramos.
Diretso siyang pumunta sa isang private laboratory.
Ibinigay niya ang dalawang sample.
Isang buhok ni Gabi.
At isang buhok ni Gibo na matagal na niyang nakuha.
“Paki-priority ito,” sabi ng detective.
“DNA test?”
Tumango siya.
Lumipas ang ilang oras.
Bandang gabi na nang tawagan siya ng laboratory.
“Sir Ramos, lumabas na po ang resulta.”
“Anong result?” tanong niya.
Tahimik ang kabilang linya sandali.
Pagkatapos ay nagsalita ang technician.
“Positive po.”
Napakunot ang noo ng detective.
“Anong ibig mong sabihin?”
“Sir… the DNA match is 99.9%.”
Nanahimik si Detective Ramos.
“Meaning…?”
Huminga nang malalim ang technician.
“Si Mr. Gibo ang biological father ng batang si Gabriel.”
Hindi na nagsalita pa ang detective.
Agad siyang pumunta sa Mall City.
Pagdating niya sa opisina ni Gibo ay naroon din si Carlo.
Mukhang seryoso ang mukha niya habang inaabot ang isang sobre.
“Lumabas na ang DNA result.”
Nanlaki ang mata ni Gibo.
“Sabihin mo.”
Dahan-dahang inilapag ng detective ang papel sa mesa.
“At sigurado na.”
Tumigil ang mundo ni Gibo sa mga sumunod na salita.
“Anak mo si Gabi.”
Biglang nanahimik ang buong kwarto.
Napaupo si Gibo sa sofa.
Parang hindi siya makahinga.
Tatlong taon.
Tatlong taon siyang naghanap kay Maricel.
Hindi niya alam—
may anak na pala sila.
Napahawak siya sa kanyang ulo.
“May anak ako…” mahina niyang sabi.
Napatingin siya sa detective.
“Three years…”
Napakuyom ang kamao niya.
“Tatlong taon niyang itinago sa akin ang anak ko.”
Hindi niya alam kung ano ang mas malakas sa nararamdaman niya—
ang galit.
o ang sakit.
Pero isang bagay ang sigurado.
Hindi na siya papayag na manatiling malayo sa anak niya.
Dahan-dahang tumayo si Gibo.
“Hanapin mo sila.”
“Sir?”
“Gusto kong makita ang anak ko.”
At pagkatapos ng tatlong taon—
handa na siyang harapin muli si Maricel.
Tahimik ang maliit na kalsada sa Barangay Diezmo nang biglang marinig ang malakas at pamilyar na tunog ng isang mamahaling makina.
“Vroooom…”
Unti-unting napalingon ang mga tao sa kalsada.
Isang luxury car na Lamborghini na kulay grey ang dahan-dahang pumarada sa mismong tapat ng maliit na bahay nina Maricel.
Napanganga ang ilang tambay sa gilid ng kalsada.
“Uy grabe… Lamborghini ‘yon ah!” bulong ng isa.
“Ang mahal niyan!” sabi ng isa pang kapitbahay.
Mabilis na naglabasan ang mga tao sa kani-kanilang bahay. Ang iba ay nagkunwaring nagwawalis, ang iba naman ay nakadungaw lang sa bintana.
Ang mga tsismosa ng barangay ay agad nagtipon-tipon.
“Sino kaya ‘yan?”
“Baka artista!”
“Hindi kaya politiko?”
Dahan-dahang bumukas ang pinto ng sasakyan.
At doon lumabas ang isang lalaking matangkad.
Naka customized suit ito na halatang mamahalin. Maayos ang buhok, matalim ang mga mata, at may aura ng isang taong sanay sa kapangyarihan at pera.
Hindi maikakaila—
napakayaman ng lalaking iyon.
“Grabe… pogi pa!” bulong ng isang babae.
“Sigurado mayaman ‘yan!” sabi naman ng isa.
Dahan-dahang naglakad ang lalaki papunta sa maliit na gate ng bahay.
Sa loob ng bahay, abala si Maricel sa paghahanda ng tanghalian nang may marinig siyang bulungan sa labas.
“Si Maricel ba ang may kilala sa lalaking iyon?”
Napakunot ang noo niya.
Lumapit siya sa bintana.
At nang makita niya kung sino ang nakatayo sa labas—
nanlaki ang mata niya.
Parang tumigil ang mundo niya.
“G… Gibo…?” mahina niyang bulong.
Hindi siya makapaniwala.
Pagkatapos ng tatlong taon—
nasa harap niya ulit ang lalaking pilit niyang kinalimutan.
Humigpit ang dibdib niya.
Samantala, napansin ni Gibo ang babae sa may pinto.
Nagkatinginan sila.
Tatlong taon na lumipas.
Pero parang kahapon lang nang huli silang magkita.
Unti-unting naglakad si Gibo papalapit sa gate.
“Maricel.”
Narinig iyon ng mga kapitbahay kaya mas lalo pang dumami ang nanonood.
“Uy kilala pala niya si Maricel!”
“Mayaman pala ang manliligaw ni Maricel!”
Namula ang mukha ni Maricel.
Alam niyang ilang minuto na lang ay magiging malaking tsismis na naman ito sa barangay.
Mabilis siyang lumabas ng bahay at lumapit kay Gibo.
“Anong ginagawa mo dito?” pabulong niyang sabi, halatang kinakabahan.
Pero hindi pa man nakakasagot si Gibo—
napansin na ni Maricel ang mga matang nakatingin sa kanila.
Ang mga kapitbahay.
Ang mga tsismosa.
Lahat nakamasid.
Hindi siya nagdalawang isip.
Bigla niyang hinila ang braso ni Gibo.
“Pasok!”
Nagulat si Gibo nang bigla siyang hilahin papasok sa maliit na bahay.
“Hoy—”
Pero hindi siya pinansin ni Maricel.
Mabilis niyang isinara ang pinto.
Sa labas ng bahay—
lalo pang nag-ingay ang mga kapitbahay.
“Ay hala!”
“Pinapasok!”
“Sigurado may relasyon ‘yan!”
Sa loob naman ng bahay ay nanatiling tahimik ang dalawa.
Nakaharap si Maricel kay Gibo, halatang kinakabahan.
Hindi niya inaasahan na darating ang araw na ito.
At lalong hindi niya inaasahan na haharap siya sa lalaking tinakbuhan niya noon.
Samantala, nakatingin lang si Gibo sa kanya.
Malamig ang mga mata nito.
Pero sa ilalim ng katahimikan na iyon—
may matinding galit na naglalagablab.
Sa wakas ay nagsalita siya.
“Three years, Maricel.”
Nanlamig ang katawan ng babae.
“Tatlong taon kang nawala.”
Unti-unti siyang lumapit.
“Wala kang kahit anong paliwanag.”
Napaatras si Maricel.
At saka sinabi ni Gibo ang salitang kinatatakutan niyang marinig.
“May anak tayo.”
Nanlaki ang mata ni Maricel.
“Gibo—”
Pero hindi pa tapos ang lalaki.
Napakuyom ang kamao niya.
“Tatlong taon mo akong ginawang tanga.”
Tahimik ang buong bahay.
At sa unang pagkakataon—
alam ni Maricel na nalaman na ni Gibo ang lahat.
- Writer
