Mavi Gölgenin Masum Kuşu🕊 +21

Mavi Gölge gece kulübünün VIP balkonu, İstanbul’un en karanlık gecelerinden birine tepeden bakıyordu. Uzay Aslanbey, parmaklarının arasında tuttuğu viski kadehini hiç dokunmadan çeviriyordu. Buz mavisi gözleri, aşağıda kıvranan kalabalığı soğuk bir dikkatle tarıyordu. Yıllardır hiçbir şey onu gerçekten etkilemez olmuştu. Babası Cemal Aslanbey öldüğünden beri, karanlık imparatorluk mecburen onun omuzlarına yüklenmişti. O tahtı hiç istememişti. Ama Aslanbey kanı ağır basıyordu. Artık o, “Mavi Gölge”ydi. Dokunulmaz, yaklaşılmaz, tehlikenin ta kendisi. Birden gözleri aşağıda bir noktada kilitlendi. Bir kız. Sarı saçları neon ışıkların altında ıslak ıslak parlıyor, zümrüt yeşili gözlerinde hem korku hem de çaresiz bir kararlılık vardı. Nefes nefese kalabalığın içine karışmaya çalışıyordu. Peşinde üç iri kıyım adam, kapıya doğru hızla ilerliyordu. Uzay kadehi yavaşça masaya bıraktı. Kalbi ilk kez o anda farklı attı. O kızı daha önce gördüğünü biliyordu. Nereden, tam hatırlamıyordu. Ama o bakış, o kırılgan duruş… bir yerlerden aşinaydı. Sanki yıllardır unuttuğu bir parçayı hatırlatıyordu. Adamlar kapıya dayandı. Uzay’ın dudaklarında soğuk, ölümcül bir gülümseme belirdi. Yamaç yanına yaklaştı. “Ne yapalım patron?” Uzay cevap vermedi. Sadece ayağa kalktı ve balkonun kenarına yaslandı. Gözleri hâlâ o sarı saçlı kıza kilitlenmişti. O gece, Mavi Gölge’nin kanatları ilk kez gerçekten açıldı. Ve aşağıda, o masum kuş… henüz bilmiyordu ki, kurtuluşu da, mahvoluşu da aynı kapıdan girmişti.