Sweet Revenge Of Betrayal

Kung may award ang pagiging martir, sigurado nang ilang beses na akong nanalo. Ako si Maya Reyes, 28 years old, may asawa, may trabaho, pero parang wala akong sariling buhay. Every morning, gumigising ako ng alas-singko para magluto ng almusal ng asawa kong si Paolo—kahit kaya naman niyang magprito ng itlog. Pero ayon sa kanya, “Asawa ka, responsibilidad mo ’yan.” At ako naman? Ngiti lang. Kahit gusto ko nang isampal ang kawali sa ulo niya. “Paolo, kakain ka ba?” tanong ko habang inaayos ang necktie niya. “Dali, Maya. Male-late na ako,” sagot niya, hindi man lang ako tiningnan. Ganun lagi. Parang hangin lang ako sa bahay na ’to—nandiyan pero hindi pinapansin. Sa opisina naman, ganun din ang eksena. Assistant ako sa isang maliit na kumpanya. Lahat ng trabaho, sa akin binabagsak. Kapag may mali, ako ang sisisihin. Kapag may papuri, ibang tao ang binibigyan ng credit. Pero tiniis ko. Kasi sabi ko sa sarili ko, okay lang, at least may trabaho. Ang hindi ko alam, mas may lalala pa pala. Ang tanging pahinga ko lang sa lahat ng stress ay ang bestfriend ko na si Clara. Simula college, magkasama na kami. Siya ang takbuhan ko kapag pagod na pagod na ako kay Paolo, sa trabaho, at sa buong mundo. “Oy, Maya, coffee tayo mamaya ha,” chat niya isang araw. “Sure. Kailangan ko ’yan,” reply ko agad. Hindi ko alam na ang kape na ’yon ang magiging simula ng pagkawasak ng mundo ko. Pagdating ko sa café, nauna na siya. Naka-red dress, nakaayos, glowing. Napaisip pa nga ako, bakit parang mas maganda siya ngayon? “Maya!” tawag niya, sabay yakap. Umupo ako sa harap niya, nagsimulang magkwento tungkol sa pagod ko kay Paolo—gaya ng lagi kong ginagawa. “Tama na ’yan, Maya,” bigla niyang sabi. Napatingin ako sa kanya. “Ha? Bakit?” Huminga siya nang malalim. “May kailangan akong sabihin sa’yo… at sana patawarin mo ako.” Kinabahan ako. Sobra. “Maya,” nanginginig niyang dagdag, “may relasyon kami ni Paolo.” Parang may sumabog sa utak ko. “Ano?” mahina kong tanong, halos hindi ko marinig ang sarili ko. Hindi siya makatingin sa akin. “Matagal na… hindi ko sinasadya…” Hindi ko na narinig ang sumunod niyang sinabi. Parang na-mute ang buong paligid. Ang alam ko lang, yung dalawang taong akala ko kakampi ko sa buhay… sila pala ang pinakaunang sasaksak sa akin sa likod. Tumayo ako, nanginginig ang tuhod. “Salamat,” sabi ko, kahit masakit, “at least ngayon alam ko na.” Paglabas ko ng café, doon lang ako tuluyang napaiyak. Pero sa gitna ng sakit, may isang bagay akong naramdaman—galit. At doon nagsimula ang pagbabagong hindi nila kailanman inasahan. Hindi pa nila alam… mali ang babaeng niloko nila.