senior || รักได้มั้ย นายรุ่นพี่

" มึงไปเดินห้างเป็นเพื่อนกูนะ ไปสองคนกับเอยมันไม่คบแก๊งไม่สนุก" "ฮะ พวกมึงมาถึงคอนโดกูเพื่อชวนกูไปห้างกับพวกมึงเนี่ยนะ มันต้องวนรถกลับไปไกลเลยไม่ใช่เหรอพวกมึงจะมาทำไมไม่ไปกันสองคน" "พวกกูรู้ไงถ้าโทรชวนมึงก็ไม่ไปอยู่ดี ไม่งั้นจะแบกสังขารมาชวนมึงถึงคอนโดเหรอเพื่อนรัก" ที่เฟิร์นมันพูดมาก็มีเหตุผล ปกติแล้วฉันไม่ค่อยออกจากห้องไปไหนหรอกถ้าไม่มีธุระจริงสำคัญ ๆ ไม่ใช่ว่าฉันเป็นพวกติดห้องนะ แค่ช่วงนี้ฉันติดซีรีส์หนักมากยิ่งอีกไม่กี่วันก็จะเปิดเทอมแล้วด้วย ต้องรีบเก็บเรื่องที่ดองไว้ "เออ ๆ ไปก็ไป" "แต่ขอเวลาอาบน้ำแต่งตัวสัก 30 นาทีนะ" พูดเสร็จพร้อมกับเดินเข้าห้องนอนไม่อยากได้ยินเสียงพวกมันบ่น แต่ถึงกันนั้นก็ได้ยินเสียงเอยมันตะโกนตามหลังฉันมาอยู่ดี "กูให้เวลา 20 นาที โวยยยย" นี่แหละ เดอะแก๊งของฉัน มีกันอยู่สามคน พึ่งรู้จักกันตอนปี 1กำลังจะเข้าปีที่2แล้วสินะ ที่พวกเรารู้จักกันมาแต่ความรู้สึกเหมือนกับว่าพวกเราสนิทกันตั้งแต่ชาติที่แล้วอย่างไงอย่างงั้น ใคร ๆ ก็เรียก แก๊ง angel ชื่อนี้ไม่ได้มาเพราะโชคช่วย แต่มาจากหน้าตาพวกเราทั้งนั้น.. ฮ่า ฮ่า 12.00 รถยนต์ในวันหยุดติดหนักมากกว่าจะเดินทางมาถึงก็ปาไปครึ่งค่อนวันแหละนี้คืออีกหนึ่งเหตุผลที่ฉันไม่อยากออกไปไหน "จะกินข้าวกันก่อนหรือจะเดินก่อนดี " เฟิร์นถามขึ้นพลางก็ยกข้อมือเพื่อดูนาฬิกาบ่งบอกเวลา "งั้นกินก่อนแล้วกันกูหิว รอเดินก่อนคงอีกนานกว่าจะได้กิน" ฉันว่าไปตามจริงเพราะเราก็ค่อนข้างใช้เวลานานกับการออกร้านนั้นเข้าร้านนี้ "ไปดิพวกมึงรออะไรล่ะ " เรื่องกินคือเรื่องใหญ่กองทัพต้องเดินด้วยท้องจากนั้นพวกเราทั้งสามก็มาหยุดอยู่ร้าน ชาบู เติมพลังก่อนเดินช็อปปิ้ง เวลาต่อมา หลังจากที่เดินทั่วห้างสรรพสินค้าแล้ว คนอย่างฉันที่ไม่อยากมาดันหมดเงินกับการช็อปปิ้งมากกว่าคนอื่น จะเปิดเทอมแล้วด้วยจึงมีของที่ต้องการเยอะหน่อย "โหหหห เอย มึงดูคนไม่อยากมาดิ แม่ง ได้ของเยอะกว่าเราอีก" ยัยเฟิร์นว่าเมื่อเห็นถุงหิ้วในมือฉันเต็มไปหมด "เยอะอะไรพวกมึงซื้อน้อยกันเองต่างหาก" "จ้าาา ไม่เถียงแล้วจ้าแม่คนสวย" "กลับกันเหอะ อยากนอนดูซีรีส์อยู่ห้องแล้ว" "ชีวิตนี้จะไม่คบใครเลยใช่ไหม" "จะเอาพระเอกซีรีส์มาเป็นผัวค่ะ" "เฮ้อออ ยอมมึงแล้วเพื่อน" นั่นแหละจ๊ะ เพื่อนของฉันมันคงเอือมระอามามากพอแล้ว เพราะฉันไม่สนใจผู้ชายคนไหนวัน ๆ ก็อยู่กับซีรีส์นี่แหละถึงหน้าตาของฉันจะดูเจ้าชู้หน่อย ๆ แต่ฉันก็ไม่เคยมีแฟนเลยนะ มีเข้ามาคุยบ้างแต่ก็คุยกันไม่ถึงอาทิตย์ไม่รู้สิก็มันเบื่ออะสงสัยคงยังไม่เจอคนที่ใช่... ก๊อก ก๊อก ก๊อก พึ่งเข้าห้องยังไม่ทันได้นั่งพักผ่อน เสียงกริ่งหน้าห้องพลันดังขึ้นจะเป็นใครไปไม่ได้เข้าออกคอนโดฉันเป็นว่าเล่นก็ไอ้ผู้ชายรูปหล่อใช้นามสกุลเดียวกัน แกร๊ง.. "ว่า มีอะไรรีบพูดมาพี่จะไปดูหนังแล้ว" "ผมขอยืมตังหน่อยดิ จะพาสาวเที่ยว" ไอ้นี่มันธรรมดาที่ไหนล่ะ "พ่อพึ่งโอนให้ไม่ใช่เหรอ" "โอนมาน้อยอะดิพี่ ผมไม่พอใช้" "ไปทำให้พ่อไม่พอใจอะดิ สมน้ำหน้า" "นะ นะ พี่คนสวย ผมขอยืมหน่อยไว้จะหามาคืน" "ขอตังก็พูดมาเถอะ ขอยืมไม่เคยได้คืนสักที" "แฮร่ แฮร่ ครับขอก็ขอ" "เออๆ เดี๋ยวโอนให้ เบาได้เบานะเรื่องผู้หญิงอะพี่ยังไม่อยากมีน้องสะใภ้ตอนนี้" "ครับบบผม ไว้เปิดเทอมผมมารับไปเรียนนะพี่ พ่อบอกยังไม่อยากให้พี่ขับรถ บายยย คนสวยของผม" น้องชายตัวดีของฉันเอง อยู่คนละคอนโดแต่เรียนที่เดียวกันคณะเดียวกัน อายุห่างจากฉันหนึ่งปี ที่เลือกเรียนบริหารกันทั้งสองพี่น้องจบไปก็เพื่อไปบริหารบริษัทของครอบครัวตัวเองนั่นแหละ ที่พ่อบอกยังไม่อยากให้ฉันขับรถ ก็ช่วงสอบวันสุดท้ายของการปิดเทอมอะดิ แม่โทรมาบอกให้มาทานข้าวที่บ้าน ยังไม่ทันถึงบ้านดันขับรถยังไงไม่รู้ให้ไปตกอยู่ข้างทางซะงั้น ยังดีที่ฉันไม่เป็นอะไรมาก หลังจากนั้น บาส น้องชายตัวดีของฉันก็เป็นคนขับรถส่วนตัวของฉันไปแล้ว... วันเปิดเทอม. 08.30 ครืน.. ครืน (เสียงโทรศัพท์ ) "เออ ว่า แป๊บหนึ่งพี่ยังไม่เสร็จ" "เร็วๆ ดิพี่ผมจะสาย" "รอแป๊บน่า ถ้าแกไม่โทรมาพี่คงเสร็จแล้ว เนี่ยมัวแต่คุยกับแกเมื่อไหร่จะเสร็จ แค่นี้นะ" พอวางสายจากน้องชายสุดที่รักฉันจึงรีบจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อยแล้วลงมายังลานจอดรถของคอนโด "กว่าจะลงมาได้อะเนาะคนเรา จะสวยไปไหนก็ไม่เคยเห็นพี่มีแฟนสักทีผมจะมีพี่เขยไหมเนี่ย" เปิดประตูเข้าไปนั่งในรถได้ไม่ทันไอ้น้องชายคนขับรถส่วนตัวก็ว่าขึ้นทันควัน "หุบปากแกแล้วขับรถไปเลยไม่ต้องพูดมากคนจีบพี่เยอะแยะเหอะแค่ไม่คุยต่อเฉย ๆ ใครจะเหมือนแกกันละเจ้าชู้น้อย ๆ หน่อย เดี๋ยวพี่ฟ้องพ่อนะ ว่าแกเห็นผู้หญิงเป็นของเล่น" "โอเค ครับ ไม่พูดแล้วครับ " และในเวลาไม่นานรถยนต์คันหรูก็ขับเข้ามาจอดเทียบท่าฟุตบาท "ให้ผมไปส่งที่ไหนหน้าคณะเลยไหม" "ไม่เป็นไร จอดที่ลานจอดรถเลยเดี๋ยวพี่เดินไปเองพอดีนัดเพื่อนไว้ "ดีเหมือนกันผมเดินไปด้วย" "รอเพื่อนพี่แป๊บหนึ่งนะยังมาไม่ถึง" "โน้น มาโน้นแล้ว" พอดับเครื่องยนต์ลงจากรถก็เห็นยัยเพื่อนสนิททั้งสองเดินมาทางฉันพอดี "พวกมึงงง ทางนี้" "สวัสดีครับคนสวยทั้งสอง" เห็นสาวไม่ได้มารยาทงามทันทีน้องชายฉัน "เบาได้เบาพี่พึ่งบ่นไปเมื่อกี้เองนะ" "สวัสดีครับน้องบาส" เพื่อนฉันทั้งสองพูดขึ้นพร้อมกัน จะไม่รู้จักกันก็ไม่ใช่ เพราะทั้งสอง เคยไปทานข้าว ไปนอนที่บ้านฉันบ่อย ๆ จนกลายเป็นลูกสาวของแม่ฉันไปแล้ว. "ไปเหอะเดี๋ยวสาย" "มึงมองอะไรเมเบล" เป็นยัยเอยที่เอ่ยถามเมื่อสังเกตเห็นว่าฉันเอาแต่จับจ้องมองไปยังคน ๆ หนึ่ง "มึงมองคนหล่อประจำคณะเหรอเช็ดน้ำลายด้วยค่ะ" เฟิร์นว่า "มึง หล่อ สเปค กูอยากได้คนนี้" โดนตกครั้งแรกตั้งแต่แรกเห็นนี่มันเทพบุตรชัด ๆ ตอนนี้ในใจคือเต้นแรงมาก นี่เรียกว่าการตกหลุมรักใครสักคนได้ไหม ไหนจะสายตาคู่คมที่ไม่ค่อยสนใจใครแต่กลับดูมีอะไรที่หน้าค้นหาส่วนสูงประมาณ 180 กว่านั้นช่างสมส่วนกับหุ่น รูปร่าง หน้าตา สีผิวที่ขาวสะอาดตา แต่งตัวเรียบร้อยเป็นไหน ๆ คนอะไรหล่อเป็นบ้า