หลอกรักวิศวะร้าย Bad Engineer

บทนำ ขาดเธอไม่ได้ หนุ่มร่างสูงใหญ่ตามไซซ์มาตรฐานลูกครึ่งยุโรป ทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน นัยน์ตาคมกริบที่ยามนี้สีของมันเข้มขึ้นเมื่อต้องกับแสงไฟนวลภายในห้องนั่งเล่นบนคอนโดฯ หรู หลับตาลงเพื่อเงี่ยหูฟังดนตรีที่เปิดคลอเบา ๆ ก่อนจังหวะลมหายใจจะสม่ำเสมอเข้าสู่ห้วงนิทรา เสียงแจ้งเตือนข้อความมือถือของเขาก็ดังขึ้น ครืดๆ ครืดๆ [ลืมนัด ยัยหมวยนมโตเหรอ?] ข้อความจากแชตกลุ่มทำคิ้วเข้มขมวดมุ่น “กูไม่ได้ลืม แต่กูไม่อยากเล่นต่อแล้ว แต่ถ้ามึงอยากได้ กูยกให้ ‘ลีออน’” [งั้นมึงก็รีบมาเคลียร์ เพราะน้องหมวยของมึงเล่นป่าวประกาศไปทั่วว่ากำลังคั่วกับมึงอยู่ และคืนนี้จะเหมาผับไอ้เสือเลี้ยงเหล้าทุกคน ฉลองเครดิตการ์ดใบใหม่ที่มึงเพิ่งเปย์ให้] “เชี่ย ฉิบหายละ!!” สบถออกมาอย่างหัวเสีย มือหนาขยี้ผมแรง ๆ “เออ..เดี๋ยวกูไป ฝากบอกไอ้เสือด้วย อะไรที่ยัยนั่นสั่งกูไม่จ่าย!” [งกฉิบหาย ทีตอนจะเอาเค้า มึงไม่งกแบบนี้มั่งละไอ้ ‘ลีโอ’] “...” ลีโอคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อกดโทรออกเบอร์ฉุกเฉินที่เขาบันทึกไว้เป็นรายชื่อแรก [ฮัลโหล..] “ทำอะไรอยู่ ?” เสียงห้วนถามขึ้น ขณะที่ปลายสายตอบกลับอย่างกระตือรือร้น [กะ กำลังทำรายงานวิชาอาจารย์พิชัยอยู่ มีอะไรเหรอคะ ?] มือเล็กขยับกรอบแว่นบนใบหน้าให้กระชับขึ้น “เดี๋ยวฉันจะไปรับ” [ปะ ไปไหนเหรอ แต่นี่มันดึกแล้วนะ] “อย่าถามมากน่า แล้วแต่งตัวสวย ๆ ด้วยล่ะ สวยให้สมกับคนหล่อๆ อย่างฉัน อีกสามสิบนาทีลงมารอข้างล่างด้วย” [แต่...] ติ๊ดดด ไม่รอให้ปฏิเสธ ชายหนุ่มก็ชิงตัดสายทิ้งทันที ปากบางกระตุกยิ้มแววตาผ่อนคลายกว่าในทีแรกเยอะ ไม่นานรถคันหรูของลีโอก็มาจอดเทียบหน้าหอพักหนึ่งใกล้กับมหาวิทยาลัย สายตาคมจับจ้องไปยังหญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ในชุดเดรสสั้นเหนือเข่าเล็กน้อย ไม่บ่อยเลยที่ยัยนั่นจะอวดเรียวขายาวขาว ๆ ให้ได้เห็น ก่อนลีโอชะงักสายตาตรงกรอบหน้าหวานของหล่อน เขาพ่นลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย แล้วรีบลดกระจกรถลง “จะต้องให้ฉันลงไปเปิดประตูรถให้ไหมครับ คุณผู้หญิง” “เอ่อ.. พะ พี่เปลี่ยนรถเหรอ โทษทีนะ หนูไม่ทันได้สังเกต” เอ่ยอย่างรู้สึกผิดก่อนจะรีบก้าวขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ทว่าคนด้านข้างกลับไม่ยอมขยับรถเลยสักนิด ก็ไหนว่ารีบไง แล้วทำไมไม่ออกรถเสียทีล่ะ.. หน้าเล็กค่อย ๆ ชำเลืองมองคนด้านข้าง เมื่อรู้สึกได้ว่าไอร้อนผ่าวกำลังปะทะผิวแก้มของเธอ ให้ตายสิ..ใบหน้าของเขาห่างกันแค่คืบ! ตึกตัก ตึกตัก มะ ไม่นะลีโอ..นี่นายคงไม่คิดจะจูบฉันหรอกใช่ไหม คิดได้ดังนั้นดวงตากลมสวยก็ค่อย ๆ พริ้มหลับลง ปากอิ่มเม้มแน่นเป็นเส้นตรง มือไม้เริ่มอยู่ไม่สุขกำชายกระโปรงตัวเองไว้ ทว่า... หมับ... “สายตาไม่ได้มีปัญหาสักหน่อย จะใส่มาทำไมไอ้แว่นเนี่ย เฉิ่มชะมัด” สิ้นประโยคฝันสลาย ดวงตากลมก็เบิกกว้างมองแว่นสายตาในมือของลีโอ “เอ่อ..มันก็ช่วย ช่วย ช่วยกรองแสงไง” “แสง?” ดวงตาคมกลอกมองบนพร้อมชี้นิ้วขึ้นฟ้า อย่าว่าแต่กรองแสงอะไรเลย แสงดาวสักดวงยังไม่มีให้เห็น ปากเล็กคลี่ยิ้มเจื่อนก่อนจะรีบแย่งแว่นสายตาในมืออีกฝ่ายมาเก็บไว้ รถคันหรูขับออกไปอย่างรวดเร็ว โดยมีจุดหมายปลายทางเป็น ‘เดอะ ไทเกอร์ ผับ’ สถานที่อโคจรถิ่นประจำที่ทั้งเขาและเหล่าสมาชิกแก๊ง 4BB ปักหลักสุมหัวกัน “พวกเรา.. จะไปไหนกันเหรอ” “ก็ไปทำเหมือนอย่างเคย ๆ นั่นแหละ” “อีก..แล้วเหรอ พะ พี่นี่ยังไงกัน อะไร ๆ ก็จะลงกับหนูตลอด” “ไม่ให้ลงกับเธอแล้วจะให้ฉันลงกับใครล่ะ พอมาคิด ๆ ดูแล้ว ชีวิตฉันคงขาดเธอไม่ได้หรอก ‘ข้าวหอม’” มือหนายกขึ้นลูบแก้มเนียนใสเบา ๆ เพิ่งสังเกตว่าวันนี้หล่อนแต่งหน้าจัดกว่าทุก ๆ ครั้งที่เจอกัน ดวงตาสุกสกาวราวกระต่ายน้อยที่กำลังตื่นตูมตลอดเวลานั้นมันทำให้เขารู้สึกขำขันและเอ็นดู ใครบอกว่าแต่งหน้าจัด.. แต่มันเขินจนเก็บอาการไม่อยู่ต่างหากล่ะ!