บทที่ 2 แพ้อีกจนได้
1657 Words
บทที่ 2 แพ้อีกจนได้
สี่หนุ่มหล่อร้ายรวมตัวกันที่ผับของไทเกอร์อีกครั้ง หลังจากพักหลังการเจอกันในสถานที่แบบนี้จะทำได้ยากด้วยมังกรกับไทเกอร์ไม่โสดแล้ว
คนที่จะดูคึกคักกว่าใครเพื่อนเวลานี้ก็คงจะมีแค่ลีออน ชายหนุ่มหน้าคล้ายลีโอเดินเข้ามาหลังจากหายไปนัวกับสาวคนหนึ่งที่เขาเจอเมื่อสองชั่วโมงก่อน เขาเดินผิวปากเข้ามาอย่างอารมณ์ดี
“ไงตัวเบามาเชียวนะมึง”
ไทเกอร์พูดขึ้นก่อนกระดกเหล้าเข้าปาก
“เบาสุด ๆ ถ้าไม่ติดว่ามีพวกมึงรออยู่ กูกะลากออกไปต่อที่ห้องแล้ว”
ทิ้งตัวลงนั่งข้างแฝดผู้พี่ ก่อนจะแย่งเหล้าในมือลีโอยกขึ้นดื่ม
“หน้าเครียดเชียวพี่กู”
“เครียดอย่างกับหนีเมียมาเที่ยว”
มังกรแซวขึ้น เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าบอกบุญไม่รับตั้งแต่มาถึง
“กูมีเมียที่ไหน มึงก็พูดไปเรื่อย”
ลีโอรีบปฏิเสธแย่งแก้วเหล้าจากลีออนคืน อันที่จริงคืนนี้เขาไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่สักเท่าไหร่นัก เพียงแค่ไม่อยากปวดหัวกับเรื่องรายงานก็เท่านั้นเอง
ความปวดหัวนั้น ปล่อยให้มันเป็นของข้าวหอมไป...
“หรือว่าเครียดเรื่องรายงาน ไงพี่กูจะทำไหวไหมเนี่ย”
ลีโอยักไหล่ ก่อนจะพ่นควันสีขาวออกจากปาก
“ฉลาดแบบกู จะทำเองทำไมให้เมื่อย?”
คิ้วเข้มตีขึ้นข้างหนึ่งก่อนจะเค่นหัวเราะออกมา
“เชี่ยลีโอ สงสารข้าวหอมมัน นี่มึงกะหลอกให้น้องมันทำรายงานคนเดียวเลยหรือไงวะ หรือที่มึงนั่งหน้าบูดเป็นตูดอยู่เนี่ย เพราะมึงไม่อยากคู่กับมัน เอางี้มาสลับคู่กับกูนี่ เอาไอ้เสือไปกูยกให้”
มังกรพูดพลางส่งสายตาเหยียดไปทางไทเกอร์
“มึงไม่ต้องมายัดเยียดกูให้มัน เดี๋ยวกูคู่ข้าวหอมเอง มึงนั่นแหละคู่กับมันไปไอ้มังกร”
ไทเกอร์พูดพลางผลักไหล่มังกรออก
“พอเลยพวกมึง กูไม่แลก ข้าวหอมของกู จบนะ”
ลีโอพูดเสียงดังอย่างรำคาญ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะไม่เก็บยัยบื้อไว้ข้างตัว
“เออ จบก็จบ ไหน ๆ น้องมันก็ยอมให้มึงหลอกใช้มาตั้งแต่ปีหนึ่งอีกสักเทอมสองเทอมคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง”
ไทเกอร์พูดดักคอ พร้อมเหล่สายตาจับผิดอีกฝ่าย
“กูไม่ได้หลอก”
“แน่ใจ?”
สามหนุ่มถามขึ้นอย่างพร้อมเพรียง
ลีโอนิ่งไปกับคำถามของเพื่อน ๆ ลิ้นเรียวเลียริมฝีปากตนเองช้า ๆ ดวงตาคมเหม่อคิดไปครู่นึงเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนตัวเล็กที่ป่านนี้คงหัวฟูกับกองเอกสารไปแล้ว
“แน่ใจ ละ แล้วมีตอนไหนบ้างวะ ที่กูไม่ดีกับมัน”
ลีโอรีบเถียง ถึงเขาจะอาศัยประโยชน์จากข้าวหอมอยู่เรื่อย ๆ แต่ชายหนุ่มก็มั่นใจว่าทุกการกระทำไม่เคยเกิดขึ้นเพราะการบีบบังคับ ตรงกันข้ามเป็นอีกฝ่ายเสียอีกที่เสนอตัวอาสาช่วยอยู่เรื่อย
“คิด ๆ แล้วข้าวหอมนี่น่าสงสารนะ ไม่น่ายอมรับทุนแม่มึงแล้วมาเรียนที่นี่เลย ขนาดเรียนกันคนล่ะคณะ มึงก็ยังลากน้องมันมาลำบากได้อีก กูนับถือมึงจริง ๆ ไอ้เชี่ยลีโอ”
“ไอ้เสือมึงก็ว่าเพื่อนแรง มึงหัดคิดบ้างดิวะ ถ้าข้าวหอมไปเรียนที่อื่น ป่านนี้ไอ้ลีโอคงยังนั่งเรียนกับน้องปีหนึ่งอยู่แน่”
มังกรได้ทีช่วยซ้ำ ก่อนที่ทั้งสามจะประสานเสียงหัวเราะดังลั่น
ฮ่าๆ ฮ่าๆ
“เหอะ อย่างกับพวกมึงฉลาดนักนี่ แต่ละตัวเกรดอย่างกับลอกกูออกมา ห่วงตัวเองเถอะไอ้เสือ ไอ้มังกร หรือที่พวกมึงอ่อนขนาดนี้ เพราะจะรอจบพร้อมมะลิกับลิลลี่? กูนี่โคตรสงสารน้องกูจริง ๆ ได้มึงเป็นแฟนเนี่ยไอ้เสือ”
“...”
“แต่พี่ก็เพลา ๆ หน่อยเถอะ ไม่ใช่พอรู้ว่าน้องมันมีใจ ก็จิกใช้ไม่เกรงใจกัน ถ้าไม่ชอบก็ยกให้ฉันนี่ เดี๋ยวฉันดูแลเอง รับรองจะประคบประหงมอย่างดี”
“....”
มีใจอย่างนั้นหรือ? มีเหรอเสือร้ายอย่างพวกเขาจะมองไม่ออก คนสติดีที่ไหนจะยอมให้ผู้ชายอย่างลีโอเอาเปรียบอยู่ได้ มันไม่เกี่ยวกับเรื่องทดแทนบุญคุณ..
...แต่มันเพราะข้าวหอมแอบชอบลีโอต่างหาก
“ถ้าเป็นกูคงเลือกชอบลีออนไปแล้ว ถึงมันจะเชี่ยไม่ต่างจากมึงก็เถอะ แต่อย่าน้อยมันก็เอาใจหญิงเก่งกว่ามึงศูนย์จุดห้าเปอร์เซ็นต์ ฮ่าๆ”
ไทเกอร์หัวเราะลั่นก่อนที่ลีออนจะรีบสวนทันควัน
“อ้าว ไอ้เสือไหงมาลงที่กูล่ะ”
เสียงเพลงดังคลอไปกับเสียงหัวเราะของหนุ่ม ๆ กลิ่นแอลกอฮอล์และควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แสงไฟสลัวส่องไปที่ใบหน้าคมเข้มของลีโอพอให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของเขาที่แฝงความขบขันและสับสนในเวลาเดียวกัน
เขายกแก้วเหล้าขึ้นจิบพลางนึกถึงใบหน้าของคนที่เขาทิ้งไว้ที่ห้องสมุดตลอดทั้งบ่าย ลีโอสะบัดศีรษะตนเองแรง ๆ ก่อนจะกระดกส่วนที่เหลือในแก้วพรวดเดียวลงคอ
"ไม่เป็นไรหรอกน่า ป่านนี้ยัยนั่นคงกลับหอนอนหลับไปแล้ว"
ลีโอพูดกับตัวเองเบา ๆ ราวกับพยายามเชื่ออย่างนั้น ทว่าหัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างบอกไม่ถูก มันไม่ได้สบายใจตามที่พูดเลยแม้แต่น้อย
สายวันต่อมา
ปึก!
เอกสารปึกหนาถูกวางลงตรงหน้าลีโอ เขาชำเลืองมองเล็กน้อย โดยไม่สนใจคิดจะหยิบมันขึ้นดูสักนิด ท่าทีแบบนั้นทำเอาคนอดหลับอดนอนแทบเข่าทรุด..
..มันน่าโมโหชะมัด!!
“นี่แผนงาน หอมทำเสร็จแล้ว พี่เอาไปตรวจดูหน่อยละกัน เผื่อตรงไหนไม่โอเคจะได้รีบปรับ”
“ไวแฮะ งั้นก็ทำที่เหลือต่อให้จบเลยละกันนะ ไปล่ะมีธุระ”
ลีโอพูดพร้อมลุกขึ้นยืนและเตรียมผละออกไป ทว่า..
หมับ!
“เดี๋ยว!”
ฝ่ามือเล็กรั้งต้นแขนอีกฝ่ายไว้ ลีโอก้มหน้าเล็กน้อยมองการเกาะกุมนั้นอย่างรำคาญ ก่อนจะเอี้ยวตัวไปมองเจ้าของมือเล็ก
“มีไร”
น้ำเสียงห้วนถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์มากนัก
“เอานี่ไปด้วย”
ข้าวหอมหยิบเอกสารบนโต๊ะดันเข้าหาแผงอกแกร่งเต็มแรง มืออีกข้างกำหมัดแน่น ดวงตากลมฉายชัดถึงความไม่พอใจ หล่อนไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย คนที่จะต้องอารมณ์ไม่ดีควรจะเป็นเธอไม่ใช่หรือ
“...”
“อย่างน้อยพี่ก็ควรดูมันเพราะอาทิตย์หน้าเราต้องพรีเซนต์แผนงานให้อาจารย์ฟัง ในเมื่อฉันเป็นตัวเลือก..ที่สะดวกของพี่ พี่ก็ช่วยอย่าเป็นตัวถ่วงของฉันนักเลย”
มันน่าโมโหชะมัด อุตส่าห์ถ่างตาตลอดทั้งบ่ายเมื่อวานจนเกือบเช้าของวันนี้ แต่เขากลับไประเริงกับผู้หญิงอื่นหน้าระรื่น ที่ยังทนยอมอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะชอบเขามันก็จริง..
...แต่คนเราความอดทนย่อมมีขีดจำกัดไม่ใช่หรอกหรือ
และใช่ จะไม่ทนอีกแล้ว!
“โกรธเรื่องเมื่อวานเหรอ ก็บอกแล้วไงว่ามีธุระด่วน”
“...”
ร่างสูงหันกลับมาประจันหน้ามองอีกฝ่าย ก่อนจะโน้มตัวลงต่ำ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นลูบเรียวแขนเล็กก่อนจะมาหยุดตรงหัวไหล่มน มืออีกข้างเชยคางอีกฝ่ายให้เงยขึ้นสบตากัน
ให้ตายสิ.. มาไม้นี้อีกแล้ว เห็นหัวใจหล่อนเป็นอะไรกัน
ข้าวหอมค่อย ๆ เอนตัวไปด้านหลัง เมื่ออีกฝ่ายยังกดหน้าต่ำเข้าหาเรื่อย ๆ แบบนี้มันโคตรจะอันตรายเลย แต่ก่อนที่ร่างเล็กจะเสียการทรงตัวไปมากกว่านี้ มือหนาก็ตวัดโอบรอบเอวบางแล้วรั้งเข้าหาอย่างจงใจ
“จะให้ง้อยังไง ถึงจะหายโกรธ ฮึ”
ไม่ถามเปล่า เขายังกดใบหน้าเซ็กซี่นั่นต่ำลงมาเรื่อย ๆ จนลมหายใจกลิ่นมิ้นต์ปะทะลงบนผิวแก้มเรื่อของเธอ
สาบาน..ถ้าตายได้ คงตายเดี๋ยวนี้เลย!
“มะ ไม่ได้โกรธเสียหน่อย”
ปากเล็กเอ่ยบอกเสียงสั่น ใบหน้าแดงซ่านไปหมด ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายประท้วงระรัวราวกับกลองชุด
ตึกๆ ตึกๆ
“แน่ใจ”
“อื้อ”
มือเล็กดันหน้าอกแกร่งของเขาไว้ ก่อนที่จมูกโด่งคมจะฝังลงบนหน้าผากใสของเธอ ให้ตายสิ เจอแบบนี้ ไม่รอดแน่ข้าวหอมเอ๊ย
“ก็แค่นั้น”
“...”
มือหนาปล่อยเอวเล็กทันทีพร้อมดีดตัวขึ้นตรง เขายักคิ้วยกยิ้มมุมปากให้หนึ่งทีก่อนผละตัวออกจากห้องไป ข้าวหอมที่ไม่ทันระวังตัว เกือบจะหงายหลังเพราะการกระทำของเขา
“พะ พี่ลีโอแล้วเรื่องรายงานล่ะ”
“นั่นมันหน้าที่เธอ”
เสียงตะโกนดังห่างออกไปเรื่อย ๆ เขาไม่แม้แต่จะหันมามองหน้าเธอเสียด้วยซ้ำ ข้าวหอมกัดฟันกรอด กำหมัดแน่นด้วยความโมโห
แบบนี้มันน่าแกล้งให้ติดเอฟเสียจริง ถ้าไม่กลัวว่าตัวเองจะพลอยซวยไปด้วยล่ะก็ โอ๊ย..โคตรจะอยากเอาคืนเลย
ข้าวหอมเดินกระฟัดกระเฟียดออกไปจากห้อง เพื่อเตรียมตัวเรียนวิชาต่อไปที่ตึกคณะของตน นี่มันโคตรจะเสียพลังงานเลยกับการต้องแบ่งร่างมารับใช้เขาแบบนี้
มีทางเดียวคงต้องรีบช่วยให้เขาเรียนจบไว ๆ เธอจะได้เป็นอิสระจากเขาเสียที
- Writer
