ตอนที่.6 ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน(1)
1828 Words
เรื่อง:พี่สาวคนสวยกับแฟนtypeหมาเด็ก
ตอนที่.6 ในที่สุดเราก็ได้เจอกัน(1)
โดย:srikarin2489
เลขาสาวของรสนันท์กำลังกำลังขะมักเขม้นอยู่กับงานตรงหน้า งานกองเต็มโต๊ะที่ต้องรีบจัดการเคลียร์ให้เสร็จภายในเช้านี้ ยุ่งจนไม่ทันเห็นใครบางคนกำลังเดินตรงมาหาแล้วมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน
“ขอโทษครับ”
อุไรวรรณละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เงยหน้าขึ้นดูกับเสียงพูดไม่คุ้นหู ทันทีที่เห็นหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน อุไรวรรณถึงกับนิ่งตะลึง ผู้ชายผิวขาวเหลืองแบบคนมีเชื้อสายจีน รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อคมไทยผสมจีน แม้จะสวมแว่นแต่ไม่สามารถบดบังความหล่อทะลุแว่นของชายหนุ่มแปลกหน้าได้ ดวงตาเรียวเล็กตาคมแบบเอเชียไม่โตมาก คิ้วเข้มเป็นทรงเสริมให้ใบหน้าดูเด่น ริมฝีปากได้รูปไม่หนาไม่บางยิ้มดูจริงใจ
“หรือเมื่อคืนเราดูซีรีส์จีนมากไป จนพระเอกในซีรีส์ทะลุจอออกมาเลยเหรอ”
เจ้าตัวพึมพำกับตัวเองพยายามเรียกสติกลับมา ว่าทำงานมากจนเบลอหรือเมื่อคืนดูซีรีส์จีนจนดึกกว่าจะได้นอน ถึงได้เห็นหนุ่มหล่อแบบในซีรีส์จีนมายืนอยู่ตรงหน้า ท่าทางของอุไรวรรณคงบ่งบอกอะไรบางอย่าง ทำให้ชายหนุ่มตรงหน้ายิ้มนิด
“ผมมาหาพี่นันเอ้อ...คุณรสนันท์ครับ นี่ห้องทำงานคุณรสนันท์ใช่มั้ยครับ?” กฤษณะรีบเปลี่ยนการเรียก มองดูป้ายซื่อหน้าห้องทำงาน รสนันท์ สุทธิภัทรตำแหน่งแบรนด์ ไดเรคเตอร์
“เอ้อค่ะ...”
อุไรวรรณพยายามเรียกสติตัวเองกลับมา เมื่อพบว่าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าเป็นคนจริง ไม่ใช่ความรู้สึกของตัวเองหลอน ว่าเป็นพระเอกซีรีส์จีนหลุดจากจอมาหา
“ผมมาพบคุณรสนันท์ครับ” กฤษณะย้ำบอกอีกเมื่ออีกฝ่ายเอาแต่จ้องหน้า
“ตอนนี้คุณนันไม่อยู่ค่ะ ออกไปพบลูกค้าข้างนอก แต่คุณนันไม่มีนัดกับใครนะคะ นอกจากลูกค้าที่ออกไปหา”
อุไรวรรณพูดพร้อมหยิบสมุดนัดของเจ้านายมาเปิดเช็คดู เผื่อตัวเองจะจำพลาดในตารางนัดต่าง ๆ ของรสนันท์ไม่มีในเช้านี้ นอกจากนัดที่ออกไปพบลูกค้าข้างนอก
“ผมไม่ได้นัดไว้ครับ ผมเพิ่งเดินทางไกลมา กะว่าจะมาเซอร์ไพส์คุณรสนันท์ถ้างั้นผมขอเข้าไปรอในห้องนะ”
“เดี๋ยวค่ะคุณ!”
อุไรวรรณรีบลุกขึ้นร้องเรียกไว้ก่อน เมื่อเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าเดินตรงไปที่ประตูห้องทำงานของรสนันท์
“ดิฉันต้องรายงานให้คุณนันทราบก่อนค่ะ เชิญคุณไปนั่งรอที่เก้าอี้นั่นก่อนดีมั้ยคะ?” อุไรวรรณผายมือไปทางเก้าอี้ ไว้สำหรับให้แขกนั่งรอเวลามาติดต่องาน
“ผมจะไปรอข้างใน”
“ไม่ได้ค่ะคุณ...คุณจะไปรอข้างในไม่ได้ ต้องขออนุญาตคุณนันก่อน”
แต่หนุ่มหน้าตาดีราวพระเอกซีรีส์จีนหลุดออกมาจากจอ ไม่ฟังคำห้ามของอุไรวรรณกลับเปิดประตูห้องเข้าไปเลย ทำให้อุไรวรรณถึงกับหน้าตาตื่น รีบตามไปด้วยความร้อนใจ
“คุณคะ...!อย่าทำแบบนี้ค่ะ ไม่งั้นดิฉันถูกคุณนันตำหนิแน่”
อุไรวรรณบอกด้วยน้ำเสียงหนักใจปนขอร้อง ตอนแรกตกตะลึงดีใจเจอหนุ่มสไตล์ที่ชื่นชอบ แต่ตอนนี้กลับต้องมาหนักใจแทน ที่อีกฝ่ายถือวิสาสะเข้ามาในห้องทำงานของรสนันท์
“ถ้าเขารู้ว่าผมเป็นใคร เขาไม่ว่าคุณหรอกผมรับรอง”
“คุณซื่ออะไรคะ? แล้วเป็นอะไรกับคุณนัน ดิฉันจะได้รายงานคุณนันถูก”
“บอกเขาว่า เป็นเพื่อนจากทางไกลโอเค...”
อุไรวรรณได้แต่ถอนใจแววตาไม่สบายใจ เมื่อชายหนุ่มไม่ยอมบอกรายละเอียดอะไร พอที่จะเอาไปรายงานรสนันท์ได้
“มีหวังโดนคุณนันดุแน่เลยเรา”
เมื่อชายหนุ่มแปลกหน้าไม่ยอมไปนั่งรอข้างนอก อุไรวรรณทำอะไรไม่ได้ นอกจากต้องรีบไปจัดการงานของตัวเองต่อ เพื่อให้เสร็จตามที่รสนันท์สั่งไว้ ถ้างานไม่เสร็จโดนตำหนิแน่ ปล่อยให้คนไปนั่งรอในห้องคงโดนว่าอีก
อุไรวรรณต้องรีบมาจัดการงานของตัวเองต่อ ไม่สามารถไปดูแลหรือเฝ้าแขกแปลกหน้าในห้องทำงานของรสนันท์ได้ เวลาผ่านไปนานแทบลืมมัวแต่ยุ่งอยู่กับงานตรงหน้า จนได้ยินเสียงเดินอันคุ้นหูมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ทำให้อุไรวรรณรีบเงยหน้าขึ้น
“คุณนัน!” น้ำเสียงร้องเรียกทั้งดีใจและกังวลใจ ว่าตัวเองจะโดนตำหนิแค่ไหน
“เธอบอกว่ามีคนมารออยู่ในห้องทำงานของฉัน แต่บอกฉันไม่ได้ว่าเขาเป็นใคร แล้วเธอปล่อยให้เขาเข้าไปรอในห้องได้ยังไง” เลขาสาวถึงกับหน้าจืดเมื่อถูกรสนันท์ต่อว่าเสียงแข็งไม่พอใจทันทีที่กลับมาถึง
“ฉันต้องรีบกลับมา เพราะเธอให้ใครไม่รู้เข้าไปรอในห้อง”
“เขาบอกว่าเป็นเพื่อนคุณนันค่ะ เพื่อนเพิ่งมาจากทางไกล”
อุไรวรรณบอกเสียงอ่อนอ่อย เมื่อเห็นสีหน้าเข้มดุของเจ้านายสาว รสนันท์ปกติเป็นคนใจดีประมาณหนึ่งแต่ถ้าได้ดุน่ากลัวเช่นกัน
“ฉันยังนึกไม่ออกเลย ว่าฉันมีเพื่อนจากทางไกลตั้งแต่เมื่อไหร่ อย่าบอกนะว่าเป็นหนุ่มหล่อเธอถึงใจอ่อนยอมให้เขาเข้าไป ฉันรู้นิสัยเธอดีอุ๊ เธอชอบใจอ่อนกับหนุ่มหล่อ โดยเฉพาะพวกหนุ่มตี๋แบบพระเอกซีรีส์จีน ที่เธอชื่นชอบคลั่งไคล้นักหนา”
“เขาหล่อมากเลยนะคะคุณนัน อุ๊เห็นครั้งแรกนึกว่าตัวเองเบลอ เมื่อคืนดูซีรีส์ดึกไปจนพระเอกในซีรีส์ทะลุจอออกมาหา” อุไรวรรณรีบบอกด้วยแววตาเพ้อฝัน
“ว่าแล้วเชียว” รสนันท์ได้แต่ส่ายหน้าว่า ขณะที่เลขาคู่ใจยิ้มจืดกร่อย
“เขามารอนานหรือยัง?” อุไรวรรณยกข้อมือดูนาฬิกาก่อนตอบ
“เกือบสองชั่วโมงค่ะ ก่อนคุณนันกลับมาสักครึ่งชั่วโมงได้ อุ๊เข้าไปดูเห็นเขากำลังหลับเลยไม่กล้าปลุก” ประโยคท้ายเสียงอ่อยลงอีก ไม่กล้าสบตาเจ้านายสาวนัก
“กำลังหลับ!” รสนันท์ถึงกับร้องทวนคำเสียงดัง
“นี่ถึงขั้นให้คนแปลกหน้า ไปนอนหลับในห้องทำงานฉันเลยเหรอ เธอนี่ใช้ไม่ได้จริง ๆ ให้ครั้งนี้เป็นครั้งแรกและครั้งเดียวนะอุ๊ อย่าให้มีแบบนี้อีก” บอกเสียงเข้ม ไม่อยากตำหนิเลขาคู่ใจมาก ปกติอุไรวรรณเป็นคนทำงานเก่ง มีความรับผิดชอบสูง
“ค่ะคุณนัน” อุไรวรรณรับคำเสียงเบา ด้วยท่าทางสำนึกผิด
“เธอหลงใหลคลั่งไคล้พระเอกซีรีส์จีนมาก แฟนเธอเขาไม่ว่าเอาหรือไง”
“เขาไม่สนใจหรอกค่ะ คุยกับเขามีแต่เรื่องรถเท่านั้น รถรุ่นไหนอะไรยังไงรู้หมด รู้ดีกว่าข้อมูลของเมียเสียอีก” อุไรวรรณบ่นแต่ไม่จริงจัง
“เขาเป็นช่างซ่อมรถ มันแปลกตรงไหนที่เขาสนใจแต่เรื่องรถ เธอโชคดีได้ผู้ชายที่ขยันสนใจแต่เรื่องงาน เมียชอบอะไรไม่ว่าไม่ขัด เมียปีนกำแพงเมืองจีนทุกวันยังไม่ว่า”
“คุณนันไม่ลองปีนกำแพงเมืองจีนดูหน่อยหรือคะ ดูอุ๊แต่ก่อนชอบซีรีส์เกาหลีพอได้ลองปีนกำแพงเมืองจีน หาทางลงไม่เจอเลยค่ะ พระเอกซีรีส์จีนหล่อมาก คุณคนข้างในหล่อสู้พระเอกซีรีส์จีนได้สบาย”
“พอเลย! คุยเรื่องนี้กับเธอมีหวังยาวไม่ต้องทำอะไร ฉันจะเข้าไปในห้อง”
“ให้อุ๊เข้าไปด้วยมั้ยคะ?” ถามเสียงห่วงใยเมื่อเห็นรสนันท์ตรงไปที่ประตูห้อง
“ไม่ต้อง แต่ถ้าได้ยินเสียงอะไรผิดปกติเธอค่อยเข้าไป”
รสนันท์เปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง อยากรู้ว่าใครถึงมาแอบอ้างว่าเป็นเพื่อนจากทางไกลของเธอ ตั้งแต่เกิดมาจนโตป่านนี้ยังไม่เคยมีเพื่อนอยู่ทางไกล รู้ว่าเป็นผู้ชายหนุ่มหล่อด้วยยิ่งเป็นไปไม่ได้
“คุณ...!”
คำพูดเปล่งออกมาได้เพียงเท่านั้นแล้วกลืนหายลงในลำคอ เมื่อเห็นชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่ในท่าสบาย ๆ ตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของเธอ พอเห็นเธอเปิดประตูเข้ามาร่างนั้นรีบขยับลุกขึ้นยืน ทำให้เห็นว่าเป็นหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง อยู่ในชุดกางเกงยีนส์พร้อมเสื้อแจ็กเก็ตสีกรมท่าทับเชิ้ตขาวข้างใน พอเห็นเธอเข้ามาชายหนุ่มส่งรอยยิ้มกว้างมาให้ก่อน ดวงตาเรียวเล็กแต่คมหลังแว่นใส เปล่งประกายระยิบด้วยความดีใจ จ้องมองรสนันท์ชนิดที่เรียกว่าตาแทบไม่กะพริบ
รอยยิ้มกว้างสดใสทำให้รสนันท์นิ่งเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ใจสั่นระรัวจนรู้สึกได้สัมผัสกับความรู้สึกที่เธอไม่รู้สึกแบบนี้มานานแล้ว เหมือนย้อนกลับไปตอนเป็นเด็กวัย รุ่นสาวอายุแค่สิบสี่สิบห้าตอนมีรักครั้งแรก ใจเต้นรัวแบบนี้เลย รสนันท์ไม่รู้ว่าตัวเองยืนนิ่งอยู่ตรงประตูเหมือนจะทำอะไรไม่ถูก คำพูดที่คิดไว้จะต่อว่ากลืนหายไป กลับรู้สึกใจเต้นแรงจนอายตัวเอง อายุสามสิบห้าแล้วยังมีอาการใจเต้นแรงเมื่อเจอชายหนุ่มหล่อ แถมยังดูออกว่าเด็กกว่าเธอเสียอีก
“สวัสดีครับ คุณรสนันท์”
น้ำเสียงทุ้มอบอุ่นเอ่ยทักทายก่อน รสนันท์กะพริบตาพยายามเรียกสติตัวเองกลับมา น่าอายที่ปล่อยให้ตัวเองรู้สึกแบบนี้กับหนุ่มแปลกหน้า เธอขยับเดินเข้าไปเผชิญ หน้ากับหนุ่มตี๋แปลกหน้า พยายามวางสีหน้าให้เรียบนิ่งทั้งที่ใจยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ท่าทางของรสนันท์ทำให้กฤษณะต้องพยายามกลั้นยิ้มขำ เมื่อดูออกว่าพี่สาวคนสวยจำเขาไม่ได้
“คุณเป็นใคร ถึงมาโกหกเลขาฉันว่าเป็นเพื่อนจากทางไกลของฉัน เท่าที่เห็นฉันไม่รู้จักคุณเลย”
รสนันท์เข้ามายืนตรงหน้า สบตาหลังแว่นที่มีรอยยิ้มตลอดเวลา เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเลขาของเธอ ถึงตกตะลึงปลาบปลื้มใจนักหนา หล่อจริง ๆ
“จำผมไม่ได้เลยหรือครับ พี่นันคนสวย”
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที แววตาแปลกใจกับประโยคที่อีกฝ่ายพูดยิ้มๆ เหมือนจะเจือขำด้วยซ้ำ ดวงตาเรียวหลังแว่นเป็นประกาย ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้ม ทำให้รสนันท์มองสบตาคู่นั้นเริ่มรู้สึกคุ้น ๆ
“น่าน้อยใจจังที่พี่นันจำผมไม่ได้ เสียแรงที่ผมคิดถึงและจำพี่นันได้ดี” รสนันท์มองหน้าคนพูด พยายามค้นความทรงจำของตัวเองก่อนอุทานออกมา
“คุณนะ...!”
- Writer
