13 BÖLÜM
ELVİNDEN
Bir kum saati düşünün... Ters çevirdiğinizde kumlar bir tarafa akar, bittiğinde tekrar çevirirsiniz ve diğer tarafa dökülür. Bu sonsuza kadar böyle devam eder ya; işte ben de sanki o sonsuz döngünün içindeydim. Abim, Asmin, ben ve o... Ateş. Birbirimizin kaderi, birbirimizin elindeki o sonsuz döngüye hapsolmuştu.
Evleneli daha üç gün olmuştu ama sanki bir ömür geçmiş gibi yorgundum. Ateş’in o sert duvarları cidden zorlayıcıydı. Sanki bu evliliği ben istemişim, sanki onun peşinden ben gelmişim gibi bir tavır sergiliyordu sürekli. Oysaki kardeşini abime emanet eden, bu yolu açan oydu; ben değildim.
Ondan boşanacaktım. Üç yıl sonra atamam geldiğinde bu şehirden de, bu adamdan da gidecektim. Asmin de zaten o zamana kadar okulunu kazanır, abimle yollarını ayırırl
