ELVİNDEN
Saatlerdir yol gidiyorduk, ama nereye gittiğimizi bilmiyordum. Asfalt yoldan çıkmış, toprak bir yola girmiştik. Dağları, tepeleri geçiyorduk. Mardin'in çorak topraklarında nereye gittiğimiz konusunda hiçbir fikrim yoktu. Uzakta, yalnız bir evin ışığı görünüyordu.
"Nereye gidiyoruz?" diye sordum.
"Bu gece rahat edebileceğimiz bir yere, Elvin," diye cevapladı Ateş, gözleri hâlâ yoldaydı.
"Kıyafetlerim..." diye mırıldandım.
"Onlar çoktan geldi," dedi sadece. Sesi yine soğuk ve toktu. Başka bir şey sormadım.
Demir kapılar gıcırtıyla açıldığında araç içeri girdi. Düz bir girişi vardı. Burası basit bir konak değil, tek katlı, müstakil bir evdi. Dış cephesi kare kesme sarı taşlardan yapılmıştı. Etrafı, gecenin karanlığında seçebildiğim kadarıyla güller ve sarmaşıklarla çevriliydi.
