11.BÖLÜM
ELVİN’DEN
Gözlerimi araladığımda, beni sıkıca sarmalayan bir kolun altındaydım. Gördüğüm tek şey, Ateş’in sivri çene hattıydı. Kollarından çıkmak istediğimde, bir yastık gibi daha da sıkı sarıldı.
“Ateş,” dedim. Ses yoktu. Beni iyice sardı. En sonunda dayanamadım.
“Ateş, beni bırakır mısın?” dediğimde de cevap gelmedi. Hayır, ayılar kış uykusuna yatar benim bildiğim, ama o da mı yatmıştı cidden?
“Ateş, bunu sen istedin,” deyip, annemin öğrettiği o hareketi yapmaya karar verdim. Ellerimi karnına koydum, ayaklarımı topladım ve bütün gücümle onu yataktan ittim. “Küt” diye bir ses çıktı.
“Ah!” diye bir inilti duyduğumda, yukarıdan aşağı baktım. Kalçasını tutuyordu.
“Elvin, ne yaptığını sanıyorsun?” diye öfkeyle sordu.
“Kuala gibi sarılmışsın bana! Ne yapabilirdim? Seslendim
