THE DESIGNER'S PRESCRIPTION

CHAPTER 1.1

"Everyone, you need to construct two different designs of a cardigan," sambit ng professor namin habang naglalakad siya sa harap ng klase.

Isang taon na lang kasi ay g-graduate na kami sa pinili naming kurso. Fine Arts and Dress Design ang kinuha ko dahil bata pa lang ako ay mahilig na talaga akong mag-disenyo ng mga damit. I checked my sketchbook immediately to see if I had any inspirations left.

Huminga ako nang malalim habang tinitignan ang blangkong pahina sa harap ko. I needed to come up with something unique and stylish for this project. Hindi pwedeng basta-basta lang ang ipapasa ko dahil ito ang magsisilbing ticket ko para sa final internship. My hands were literally shaking from the pressure of the deadline.

Lumingon ako sa paligid at nakita ko ang mga kaklase ko na abala na sa pag-drawing. Some of them were already choosing fabrics from their bags. Napansin ko rin si Marco na seryosong nakatitig sa manequin sa gilid ng silid. He looked so focused and determined to ace this assignment.

"Siguraduhin ninyong kakaiba ang mga texture na gagamitin ninyo," dagdag pa ng prof namin bago siya lumabas ng pinto.

I closed my eyes for a moment to visualize the patterns. Kailangan kong pagsamahin ang classic style at ang modern aesthetic na uso ngayon. Maybe I should try using some pastel colors for the first design. Pagkatapos noon ay susubukan ko naman ang dark and edgy look para sa pangalawang cardigan.

"Kaya ko 'to," bulong ko sa sarili ko para lumakas ang loob ko.

The clock was ticking loudly against the silent atmosphere of the room. Binuksan ko ang pencil case ko at kinuha ang paborito kong charcoal pencil. I started sketching the silhouette of the first garment with light strokes. Unti-unti ay nabubuo na sa isipan ko ang hitsura ng magiging obra ko.

Sana lang ay magustuhan ito ng panel sa darating na fashion week ng school namin. This is my only chance to prove that I belong in this industry.

Natapos ko nang mas maaga ang dalawang sketch ko kaya inilapag ko na ang lapis ko sa lamesa. I felt a great sense of accomplishment because those designs were quite complicated to draw. Bigla ko namang naramdaman ang isang mabigat na kamay na tumapik sa balikat ko.

"Bat ambilis mo bading," sambit ni Fraizer habang nakasilip sa gawa ko.

I chuckled at her reaction because she looked so surprised. "Puro ka kasi chimis," sagot ko habang inaayos ang mga gamit ko.

Inirapan lang niya ako bago siya bumalik sa kaniyang sariling upuan. She looked at her own paper which was still mostly blank and empty. Alam ko na kaya naman niya pero masiyado lang siyang nalilibang sa pakikipag-usap sa mga katabi namin. Inabutan ko siya ng eraser ko dahil nakita kong marami siyang maling guhit na kailangang burahin.

"Mag-focus ka kasi para matapos ka bago mag-break," payo ko sa kaniya sa mahinahon na boses.

I stood up to stretch my back after sitting for almost two hours. Ramdam ko ang pagod sa aking mga daliri dahil sa higpit ng hawak ko sa lapis kanina. I looked at the clock and realized that we still had thirty minutes left before the next class. Humanap ako ng magandang anggulo para tignan muli ang mga cardigan na dinesenyo ko.

The first design was a representation of a modern Maria Clara look with sheer sleeves. Gagamit ako ng pinya fabric para maging sosyal ang kinalabasan nito. The second one was more of a street-style vibe with bold patterns and neon colors. I wanted to show the professor that I can be versatile when it comes to fashion.

"Sana hindi ako ma-drop sa subject na ito," bulong ni Fraizer habang seryoso nang nagdodrowing.

I patted her head to give her some encouragement. "Matatapos mo rin 'yan dahil magaling ka naman talaga," sabi ko sa kaniya.

We spent the remaining time in silence as she tried to catch up with the work. I took the opportunity to browse some fashion magazines on my phone for more ideas.

Nang matapos ang oras ay agad na akong lumabas ng room para makalanghap ng sariwang hangin. Madalas ay wala naman talaga akong masyadong kasama kapag ganitong break time. Bukod kasi sa mahiyain ako ay tahimik lang talaga ako sa halos lahat ng pagkakataon. Dapat sana ay may special award ang pagiging tahimik para naman hindi sayang ang effort ko. Chos.

Naglakad ako palayo sa building namin habang bitbit ang sketchpad ko. I headed straight to a nearby milk tea shop to buy a refreshing drink. Tatlong oras din ang break namin dahil wala naman kaming masyadong kailangang gawin sa susunod na klase.

The air conditioner inside the shop felt so good against the heat outside. Humanap ako ng pwesto sa dulo kung saan walang masyadong tao. I wanted to enjoy my drink while scrolling through some design inspirations online. Inilapag ko ang gamit ko sa maliit na table bago ako pumila sa counter.

One wintermelon milk tea, please," order ko sa cashier na nakangiti sa akin.

I waited for my name to be called while watching the people passing by outside the glass window. The shop was peaceful and it had that cozy aesthetic that I really loved. Pagkatapos makuha ang inumin ko ay bumalik na ako sa pwesto ko kanina.

I took a long sip and felt the sweetness hit my tongue. Masarap talagang mag-relax muna pagkatapos ng isang stressful na drafting session. I opened my phone to check if there were any new updates from my favorite fashion bloggers. This kind of solitude is what helps me clear my mind and stay creative.