Elina, kalabalığın içine karışarak yürüdü ama her adımda içinde büyüyen bir duygu vardı: merak. Öfke gibi görünen ama aslında bir yıldır içinde kabuk bağlayan o kırgınlığın yerini şimdi sorgulayan bir ses almıştı.
Neden bir mektup bile yazmadı? Neden hiçbir şey söylemedi? Söz vermemiş miydi?
Bir sokak lambasının gölgesi altına gelip durdu. Elleri titriyordu. Derin bir nefes aldı. Sonra —duraksamadan, gururuna aldırmadan— arkasını döndü. Lucas’ın meydanın aşağısında bir noktada kalmış olması gerekiyordu. Şapkacının önünden geçti, gözleriyle onu aradı. Kalbi her adımda biraz daha hızlanıyordu.
Ve nihayet, köşedeki taş sütunun yanında Lucas’ı gördü. Ellerini ceketinin cebine sokmuş, başı öne eğik bir hâlde öylece duruyordu. Sanki orada değilmiş gibi, sanki şehir hiç yokmuş gibi.
Elina göz
