Üçüncü sabah, Madam Honest’in zarafet okulunda yemek salonunda kurulu uzun masa, günün dersinden çok daha fazlasına sahne olacaktı.
Pencere kenarından süzülen solgun sabah ışığı, parlak porselen tabakların üzerindeki altın yaldızları parlatıyor, gümüş çatal kaşıklar ise masaya yansıyan zarif bir düzenin sessiz tanıkları gibi dizili duruyordu. Mürebbiye Blythe, kır saçları başına sıkıca toplanmış, üzerinde ince çizgili gri elbisesiyle odanın başına geçmişti. Elinde uzun, fildişi saplı bir kaşık tutuyordu. Kaşık, adeta bir cetvel gibi, hatalı bir davranışa işaret etmeye hazır bir bekçi gibi havadaydı.
“Hanımefendi bir çorbayı asla ses çıkararak içmez,” dedi mürebbiye, telaffuzu fazla belirgin, sesi neredeyse bir keman teli gibi gergindi. “Kaşığı tam üçte biri dolacak kadar kaldırırsınız, d
