Şehre döneli birkaç gün olmuştu. Lakin Elina için bu günler, kırsaldaki geniş vadilerden çok daha dar, çok daha havasız geçiyordu. Vanessa’nın ihtiyatlı gözetimi altında malikânenin sınırlarında dolaşmaktan öteye geçememişti. Her sabah camdan dışarı bakıyor, sokaktan geçen faytonları, gazetecilerin çığırtkanlığını, kâhya kadınların Pazar torbalarını sürükleyişini izliyordu. Şehrin yaşadığı her nabzı uzaktan duymak Elina’nın içini gıcıklıyor, dudaklarına bir sabırsızlık kıvrımı yerleştiriyordu.
Ama sonunda, Madam Vanessa da Elina’nın inatçı ısrarlarına daha fazla dayanamamıştı. Sakin ve ölçülü sesiyle, “Ama yalnız değil. Ve çok uzaklaşmadan,” demişti. Şartlar belliydi. Genç kızların birlikte, göz önünde, dikkat çekecek kadar taşkınlaşmadan kısa bir yürüyüş yapmasına izin verilmişti.
O anı
