Akşam yemeğinden sonra odalarına çekilen kızlar, o gün yaşananların etkisiyle hemen uyuyamamışlardı. Elina yatağının ucuna oturmuş, saçlarını tararken Mira da pencere kenarındaki sandalyeye çökmüş, sessizce onu izliyordu. Pencere camına vuran rüzgârın uğultusu eşliğinde konuşan ilk Mira oldu.
“Bugün... Sofia’nın babasından bahsettim ona,” dedi, sesi neredeyse bir fısıltıydı. Elina başını kaldırdı. Mira, bakışlarını pencere camından ayırmadan devam etti. “Sadece basit bir soru sordum. Ama yüzü... birden değişti. Gözleri doldu. Cevap vermedi. Sadece kalkıp gitti.”
Elina, tarakla saçında durakladı. “Babasından neden böyle kaçıyor olabilir ki?” dedi düşünceli bir sesle. “Ona dair hiçbir şey bilmiyoruz. Sadece... bir boşluk var.”
Odanın içine, ikisinin de düşüncelerinden ağır bir sessizlik ç
