Kırsal birkaç gün içinde bambaşka bir yüzünü göstermişti. Yağmurlar dinmişti belki ama ardından gelen kuru soğuk, sanki havayı değil insanın iliğini dondurmak için esiyordu. Çıplak ağaç dalları rüzgârda birbirine çarpıyor, kışın sessizliğini ince çıtırtılarla bölüyorlardı. Gökyüzü griydi; bulutlar bir tavan gibi çökmüş, dünyayı olduğundan da daha ağır kılıyordu.
O sabah mürebbiye Constance, sessizce salona girip, şöminenin başında dizlerine battaniye sarmış halde oturan kızlara göz gezdirdi. Sonra çenesini hafifçe kaldırarak, kendine özgü kararlı ama nazik sesiyle konuştu:
“Bugün pazara gitmem gerekiyor,” dedi. “Yalnız gitmek istemem. Sofia ve Elina, benimle gelir misiniz?”
Elina ve Sofia birbirlerine baktılar. Constance’ın, sıradan bir Pazar gezisi için böyle bir hava seçmeyeceğini bil
