Elina, küçük odanın köşesinde, başını kollarının arasına almış oturuyordu. Mavi kadife perdelerden sızan loş ay ışığı, odanın dört bir yanına yumuşak gölgeler düşürüyordu. Günün sonunda bedeninden çok zihni yorgundu. Kızların sesleri, odanın içinde yankılanıp duruyor, her biri aynı melodiyi farklı bir tonda çalıyordu: “Madama git, madama söyle, vakit kaybetme.”
Rosa ayakta, pencere önündeki dantelli perdenin kenarını sinirle buruşturmuştu. “Elina, neyi bekliyorsun Tanrı aşkına? Lord Thorne’un oğlunun o çiçeklerle buraya gelişi sıradan bir jest değildi. Görmüyor musun? Bu iş ciddileşiyor.”
Annabel yatağın ucunda bağdaş kurmuş, ellerini dizlerinde kenetlemişti. “Belki de hâlâ zaman vardır. Ama sen susmaya devam edersen Mathilda hayal kurmaya devam edecek.”
Elina cevap vermedi. Gözlerini y
