Kızıl Mafya

9

"Tek bir adamla baş edemiyoruz demek mi istiyorsunuz siz bana?" Evet tam olarak öyle demek istiyorlar patroncuğum, hadi hepsini öldür. Ama önce Salim'i alayım. Malum, o benim adamım.

Herkes iyi bir zılgıt dinlerken, ben bacak bacak üzerine atmış, elimdeki kalemi kemirmekle meşguldüm. Onların tam aksine, keyfim oldukça yerindeydi. Çünkü ben, işimi tam anlamıyla mükemmel yapıyordum. Her zaman öyle yapmıştım zaten. Ego mu? evet, o benim sözlük anlamım gibiydi. Sözlüğü açıp da ego kelimesini ararsanız karşısındaki Kızıl yazısını da görürdünüz.

"Kızıl'in bir görevi var zaten. Her seferinde sizin kıçınızı toplamak zorunda değil." Evet canım. Ben sizin öldüremediginiz adamları öldürmek zorunda mıyım? AA! İşim gücüm var burda. Patronun biricik oğlunu ayartacağım ben daha.

Salim'e bakıp gülmemek için kendimi zor tutarken, bacaklarıma bakan diğer çocuk gözüme takıldığı an kalemi ağzımdan çekip gözünü hedef aldım.

"Ah!"

"Heyt be. Tam isabet." deyip kahkaha attığımda, çocuğun çığlıklarının desibeli artmıştı.

Tüm gözlerle birlikte Toygar beyin gözleri de bana döndüğünde "Bacaklarıma bakıyordu." deyip omuz silktim. O baksın diye mi açıyordum ben onları? Tuğra içindi bir kere o elbise.

"Neyse, ceza verilecek bir kişi eksildi en azından." diyerek diğerlerine geri döndü Toygar bey. Hepsinin önüne koydurduğu tabaklar açılırken, teker teker öğürme sesleri gelmeye başlayınca, merakla kafamı kaldırıp bakmaya çalıştım. Solucanlı spagetti.

Bir kişi benim gözüne kalem attığım çocuğu götürürken, diğerleri onlarin da gözlerini oymam için yalvarır gibi bakıyorlardı. Tamam, en azından kurtar beni der gibi bakıyorlardı ve kurtulmalarinin tek yolu buydu.

"Sıcak olsa daha iyi olurmuş aslında. Ketçap var mı ketçap?" diyerek kafasını tabağa gömmüş Salim'e bakıp gülümsedim. Öyle bir yiyordu ki, gören de ocakbaşında kebap gömüyor sanırdı.

"Salim, gidebilirsin." Toygar beyin emriyle Salim masadan kalkmış, benim arkamdaki yerini almıştı. Ben çıkmadan o da çıkmazdı bu odadan.

"Yemeği beğenmeyip, yemeyenler. Siz benimle geliyorsunuz." dediğinde yüzümü ekşittim. Yöneldiği kapı sessiz odaya açılan kapıydi. O odada delirebilirdiniz. Bir süre sonra başka birinin nefes alış verişi bile cinnet geçirtebilirdi size. O odada üç dakika geçirdikten sonra solucanli makarna yemek için yalvaracaklarına emindim. Ve aynı şekilde, onları kimsenin dinlemeyeceğinden de.

"Ben çıkıyorum. Yemeğe yetişmem lazım."

"Ne yemeği lan?"

"Bu aralar beni dinlemek yerine Zümrüt'ü mü dikizliyorsun acaba diye merak etmiyor değilim Salim. Tuğra'yla iş yemeği var ya."

"Ha şu avukatlığını alacağınız şirket sahipleriyle. Tamam, tamam." diyerek kendi de çıkacağı sırada bana dönüp "Bu arada onu asla dikizlemiyorum." dedi.

"Sadece bir düşünceydi zaten." diyerek omuz silktim. Aslında emindim dediğim şeyden. Sadece bu konuda fazla tartışmak istemiyordum. Yoksa aksini savunur bir de güzel ispatlardim ama İşim çöktü işte.

Taksiye binip de yemeği yiyeceğimiz yere gelirken, çantamdan gözlükleri çıkartıp taktım. Normalde de kitap okurken falan takardim zaten, ama Tuğra'nın bakışlarından sonra daha da kullanır olmuştum.

İçeri girip bir kaç saniye bakınırken, bir kaç kişinin bana döndüğünü görüp gözlerimi devirdim. Bu elbiseyle değil de canım siyah taytimla gelip hepsini kurşuna dizecektim bunların ki, göreceklerdi mal mal bakmayı.

Altı isti bir elbise işte. Ama olur mu ya? Gözlerini dikmeleri, mal mal bakmalari ve hatta hiç gözlerini ayırmamaları gerekirdi. Hepsi hiç kadın görmemiş mağara adamıydı çünkü. Onların olduğu yerde hiç kadın yoktu ne de olsa. Olsa da, her şey onlara hakti. Bir kadına bile sorsanız sen de giyinme öyle derdi. Hiç biri aa olur mu bakmasın demezdi. Sözde dinleri bunu emrediyordu çünkü. Ama hiçbiri de çıkıp demiyordu ki ilk kapan ayeti aslında erkeklerin göz kapaklarına indi. Suçlu erkekler. Olur mu? Erkekler her zaman haklı, her zaman el üstünde ve her zaman bir taneydi. Eskisi gibi toprağın altına gömmuyorlardi kız çocuklarını belki, ama toprağın üstü ceset doluydu. Hayallerini, umutlarını, geleceklerini öldürüyorlar kadınların bir bir. Görmüyorlardı. Hiç kimse, Görmüyordu.