10
566 Words
Masaya oturup da, herkesle tokalaştığım andan itibaren sıkılmaya başlamıştım bile. Oturmak hiç mi hiç bana göre bir eylem değildi zira. Tuğra, dosyaları adamlara bir bir anlatırken, "Siz ne diyorsunuz bu konu hakkında?" diye soran adama bakıp, "Tuğra bey ne diyorsa, kelimesi kelimesine aynısını." dedim.
"Nasıl yani? Herhangi bir fikriniz yok mu?"
Var. Mesela seni şu masaya boylu boyunca yatırıp, masadaki çatallari tek tek böğrüne saplayabilirim.
"Benim işim fikir üretmek değil. Tuğra ve Ekrem beylerin söylediklerini harfiyen yerine getirmek. Kaldı ki, anayasanın kanunları belli. Önerebileceğimiz yollar da sınırlı anlayacağınız."
"Böylesine güzel bir bayandan daha özgün fikirler beklerdim açıkçası."
"Tüh. Avukatları miss turkey standartlarina göre seçmiyorlar. Şansa bak!" diye mırıldandığım sırada, öksürerek sesimin duyulmasını engelledikten sonra "Asu henüz stajyer." dedi Tuğra. "Benden başka çıkış yolunuz yok yani."
"Ben de küçük hanımın sesini duymak için sormuştum zaten." Derin bir nefes alıp, adama dik dik bakmamak için ekstra çaba harcayarak bir kaç saniye gözlerimi kapattıktan sonra, açtım. "Küçük hanım da, bayan da babandır." demek yerine, önümdeki sudan bir yudum alarak Tuğra'nın konuşmaya devam etmesini izledim. Sakin kalmalıydım. Sinirlenir de adama dalarsam Tuğra anında çakardı olayı.
Yemekten çıktığımızda "Ben eve gitmeyeceğim, sana taksi çağıralım mı?" diye soran Tuğra'ya bakıp başımı iki yana salladım.
"Durak az ilerideydi zaten. Ben giderim. İyi akşamlar."
Karanlık çökmüş olan yolda ilerlerken, birisinin boğazıma yapışmasıyla birlikte kendimi duvarla bütünleşmiş halde buldum. Diğer elinde çakı vardı. Hızlı yürüdüğüm için kesilen nefesimi düzene soktum önce. Çakıyı almak için hamle yapacağım sırada," Patronun selamı var Asu hanım." diyen adamla birlikte duraksadım. Kısa bir çığlık atıp, elini ağzıma kapatınca elini ısırdım. İki eliyle benim iki elimi tutarken "Kes sesini!" diye tısladı. Korkuyla gözlerimi açarak "Patron falan tanımıyorum ben." dedim. "Bırak beni. Lütfen."
Tuğra gelip de, "Ne oluyor orda?" diye bağırdığı an, adam kaçmıştı. "İyi misin?"
"De-değilim." dedim, ağlamaklı çıkan sesimle. "Çok korktum." Ona sarıldığımda, gülmemek için kendimi zor tutuyordum. Beni oyuna getireceğini düşünmüştü. Ama bilmiyordu ki, bana kimse Asu demez. Böylece güven olayından alnımın akıyla kurtulmuştum.
"Seni yalnız bırakmamalıydım. Özür dilerim." Hmm. Aşırı inandırıcı..
"Deli falan mıydı o adam acaba?" diye sordum, Tuğra beni arabaya yönlendirirken. "Patron falan dedi."
"Beni görünce hemen kaçtığında göre, olabilir."
"Senin ne işin var peki burada?"
"Seni durağa kadar bırakayım diyecektim. Ama şu an bundan da vazgeçtim. Eve bırakacağım."
"Itiraz etmem. Çok korkunçtu. Aklım çıkacaktı az kalsın." dedim, yüzümü asıp. "Gece de uyuyamam ben ya. Of."
"Tekrar özür dilerim. Yani, böyle olayların olduğu bir yer değildir burası. Yoksa seni asla yalnız bırakmazdım."
"Seni de işinden ettim." Gece gece ne işi vardıysa artık?
"Olur mu öyle şey?" dediğinde daha fazla uzatmadım. Bu kadar nezaket bünyeme çok fazlaydı zaten. Şuracığa kusacaktim birazdan.
Arabadan inip de kapıyı çalınca, açan Zümrüt'e sarıldım.
"Ne oluyor lan?" diye fısıldadığında kahkaha atmamak için dudağımı ısırarak "Başıma ne geldi bilmiyorsun." dedim.
"Ne oldu?"
"Seni eve sapasağlam bıraktığıma göre, ben gideyim."
Tuğra'ya "Iyi akşamlar." derken, "Tekrar özür dilerim." demeyi de ihmal etmedi. Bak bak, oyunculuğa bak. Tam Oscar'lık.
Kapıyı kapatır kapatmaz, kollarını göğsünde birleştirip bana baktı Zümrüt.
"Bir bok olduğu yok ya. Aklı sıra beni deniyor beyimiz."
"Komik şey onu." Kahkaha atarak salona geçen Zümrüt'ün ardından, alayla gülerek ben de koltuğa attım kendimi.
"Yalnız varya, masum olduğumu anlayınca nasıl vicdan azabı çekti zavallım."
"Bu son olmaz. Biliyorsun değil mi?"
"Biliyorum." dedim, omuz silkerken. "Her an tetikteyim ben, merak etme." Zaten yakında öyle bir aşık edecektim ki kendime, bunları düşünecek hali bile kalmayacaktı. Madem o çoktan başlamıştı atağa, karşı atağa geçme vaktim geldi de geçiyor demekti.
- Writer
