"Selam." diyerek masama oturduğumda, Tuğra elindeki dosyayla bir süre kalakalmıș, sonra kendine gelerek "Günaydın." deyip masasına oturmuştu. Ne o Tuğra bey, bi afalladınız?
"Sabah seni de alacaktım da, evde kimse yoktu sanırım."
"Ben koşuya çıkmıştım. Abimle Zümrüt de kahvaltıya gitmiş sanırım. Ben döndüğümde de yokladı." diyerek gülümseyip bilgisayarı açtım.
"Ben gelirken koşuda olup, benden bir kaç dakika sonra gelebilmen büyük başarı." dediğinde "Oyalanmayı sevmem. Ve kahvaltıyı da." diyerek bakışlarımı tekrar bilgisayara çevirdim. Kahvaltıdan cidden nefret ederdim. Ve evet, oyalanmayı da sevmezdim. Söylediklerim kısmen de olsa doğruydu yani. Yalan olan kısmı ise koşmak yerine daha hareketli bir spor seçmiş olmamdı. Adam dövmek gibi.
İçeriye giren adama selam vererek konuşmaya
