Nakatulala lang si Isabela sa may harap ng morgue habang hinihintay na mailabas ang kaniyang ina. Pansamantala rin siyang iniwanan ng ama sapagkat ito na ang nagprisintang mag-ayos ng lahat.
Hindi na alam ni Isabela ang gagawin. Ni hindi na niya maramdaman ang sarili at wala na rin siyang mailuha pa. Literal na tulala lamang siya, blangko ang utak at wala sa huwisyo. Ni hindi niya alam kung anong buhay ang nag-aabang sa kaniya matapos ang lahat ng nangyari. Hindi niya alam kung paano ulit sisimulan ang kaniyang buhay na wala na ang kaniyang ina.
"Isabela, nabalitaan ko ang nangyari," narinig niyang sambit ng lalaking pinakaayaw niyang makita muna ngayon.
Naikuyom niya ang kaniyang kamao. Hindi na siya nag-abala pang lingunin ang nagmamay-ari ng boses.
"I am sorry, Isabela," dugtong na
