Atalay'la arabaya bindiğimiz an telefonumu çıkardım. Mehmet abiyi ararken Atalay cipini çalıştırıp korumalara takip etmeyin işareti yaptı. Emir'le göz göze geldim. Baskına gideceğimizi biliyordu ve biz oradayken konakta bir durum olursa bana haber uçuracaktı. Atalay’ın hâlâ onun ‘benim adamım’ olduğunu bilmemesi işime geliyordu. Herkesin bir zamanı vardı.
Telefon ekranına döndüm. Mehmet abinin numarasını bulduğumda, araç çoktan yola çıkmıştı. Asfaltın üzerinde hızla süzülen tekerleklerin sesine Atalay’ın gaz pedalına olan öfkeli basışları eşlik ediyordu.
“Alaca konağında mısınız?” dedim arama açılır açılmaz.
“Yok komutanım, çıktık,” dedi Mehmet abi. “Siz ne zaman burada olursunuz?”
Atalay’a döndüm. Gözünü yoldan ayırmıyor, direksiyonun başında dikkatli ama aceleci bir duruş sergiliyor
