Arabanın içinde hafif bir uğultu vardı. Yol boyunca süren motor sesi ve lastiklerin asfaltla buluştuğu o tanıdık hışırtı, Atalay’ın kesintisiz telefon görüşmeleriyle birleşince, garip bir fon müziği oluşturmuştu. Camdan dışarı bakıyordum, ilgilenmiyormuş gibi. Oysa kulağım onda, hatta istemeden de olsa her kelimesine odaklanmıştım.
Babasının şirketinde çalışmadığını biliyordum ama konuşmaları tamamen işle ilgiliydi. Telefonu kapatıyor, saniyeler içinde yeni bir arama geliyordu. Atamalar, evraklar, projeler… Konu ne olursa olsun, sesinde daima belli belirsiz bir ciddiyet vardı. Ama en çok, Rusça konuşmaya başladığında dikkatimi çekti.
Bu dili bildiğimi bilmiyordu. Çok hakim olmasam da konuşmanın içeriğini anlayabiliyorum ama Atalay çok akıcı ve hızlı konuştuğu için kaçırdığım kısımlar var
