Atalay yanımda uyuyakalmıştı. Üstümüzdeki gecenin teri henüz kurumamış, tenimize sinmiş o vahşi hâl dağılmamıştı. Saatler boyunca birbirimizi adeta parçalayıp yeniden yaratmıştık. Ne o doymuştu bana ne ben ondan vazgeçebilmiştim. Bitti sandığım her an, bir dokunuşuyla içimdeki tüm hücreleri yeniden alevlendiriyor, beni bir kez daha kendisine çağırıyordu.
İlk uyuyakaldığımızda telefonuma gelen mesaj sesiyle gözlerimi araladım. Parmaklarım hâlâ onun sırtına dolanmıştı. Ekranda Aysu’nun adı parlıyordu. "Neredesin? Evdeysen gelmek istiyorum. Konuşmamız gerek." Normalde böyle bir anda mesaja dönmezdim. Ama eve gelme ihtimali… içimde sabırsız bir huzursuzluk yarattı. Hepsinin karargahta işi olduğunu bilmek içimi rahatlatıyordu. Yakalanmak istemiyordum.
"Müsait değilim, eve gelme. Yarın konuşur
