Acar
Atalay çıktıktan sonra elimdeki suyu usulca komodinin üzerine bıraktım. Bedenimi fazla ani hareketlerle yormadan ayağa kalktım. Pencereye doğru yürürken adımlarımı yavaş, kontrollü ve sessiz tuttum. Camı hafifçe aralayıp, perde arkasında kalmaya devam ettim. Dışarıdan gelen gürültüyü dinlerken nefesimi bile kontrol ediyordum. Atalay’la birlikte gelen korumalar, cesetleri ortadan kaldırıyordu. Konaktaki çığlıklar da kesilmişti; yerini, ölüm sessizliğiyle örtülmüş bir günün tekinsiz uğultusu almıştı.
Tam o anda bahçeye yaklaşan arabaların sesi duyuldu. Merakla perdenin kenarından hafifçe aşağı baktım. Siyah araçlar kapıya yanaşıyordu. Kapılar açılır açılmaz içlerinden bir adam, öfkeden gözü dönmüş bir boğa gibi dışarı fırladı. Osman Ağa!
Beni ilgilendiren kısmı ise başkaydı: Az önce
