Sabah gözlerimi açmadan önce bile bir çift gözün üzerimde olduğunu hissettim. İçimi garip bir ürperti kapladı. Göz kapaklarımın arasından süzülen ışık huzmelerini fark ettiğim an, hızla gözlerimi açtım. Ve işte karşımda, yatağın içinde oturmuş, gözlerini dikerek beni izleyen Atalay vardı.
Gördüğüm manzarayı anlamlandırmaya çalışırken gözlerimi yeniden kapattım. Belki bir yanılsamaydı, belki de gördüğüm rüyanın devamıydı. Ama hayır, rüya olamayacak kadar gerçekti. Yeniden gözlerimi araladım ve kaşlarımı çatıp doğruldum.
“Günaydın,” dedi Atalay, dudaklarının kenarında beliren o hafif gülümsemeyle.
Gülümsemiş miydi o? Yanlış mı görüyordum? Atalay'ın yüzü hep serttir, soğuktur. Bir gülümsemenin onun yüzüne bu kadar yakışabileceği aklımın ucundan bile geçmezdi.
Şaşkınlığımı bastırarak kısık
