Atalay’ın yüzündeki öfke yerini bir anlığına inanmamış bir ifadeye bıraktı. Sonra gözleri kısıldı. Başını iki yana sallayarak alaycı bir kahkaha attı.
"Üsteğmen mi?" diye sordu. Başını sallarken kısa bir kahkaha daha patlattı.
Öfkemi içimde bastırarak ifademi korudum. Üzerinden çekildim, sırtımı dikleştirip gözlerimi onun gözlerine kilitledim. O ise hâlâ gülümsüyordu. Cebimden onun telefonunu çıkarıp elimde sallayarak yatağın kenarına bıraktım.
"Konağı arayıp birkaç gün benimle tatilde olduğunu söyle" dedim, tok ve net bir sesle. Gözlerimizi ayırmadan devam ettim.
"En ufak bir yanlışında, arkadaşın Rıfat ölür. Şu an elimizde olduğunu resmileştirmedik. Yani şimdi ölmesi başımı ağrıtmaz, Atalay Ağa."
Atalay başını hafifçe yana eğdi, o gıcık sırıtışını bozmadan dudaklarını araladı.
"Rıf
