Avluya adım attığım an içimde tarifi zor bir huzursuzluk vardı. Geciktiğimi biliyordum ve Zümrüt Hanım’ın bu durumu cezasız bırakmayacağını da. Ama beni asıl tedirgin eden bu değildi.
Az önce yaşananlar… Atalay’ın gözleri… sessizce yanıma kadar yaklaşması… Sesindeki tehdit… Nasıl bu kadar fark edilmeden dibime kadar gelebilmişti? Böyle bir şeyi yapması imkânsızdı. Ama yapmıştı. Ona dair her şeyi iki kat daha fazla düşünmem, hesaplama ve planlamam gerektiğini işte o an anladım.
Yine de içimde en çok yankılanan şey hissettiğim tuhaf duyguydu. Atalay’ın bakışlarında sadece şüphe ve öfke yoktu. İçinde başka bir şey daha vardı. Ama ne?
Ayaklarımı sürüye sürüye ilerledim. Avlunun ortasında yıkanacak halının başında dikilmiş Zümrüt Hanım’ı gördüm. Ellerini beline koymuş, yüzü öfkeden kararmı
