Atalay duştan çıktığında yine uyuyor numarası yapıyordum. Benim bilerek yaptığım seslerin aksine o gerçekten de sessizce hareket ediyordu. Gerçekten uyuyor olsaydım varlığını fark edemezdim. Bana doğru yaklaştığını hissedince nabzımın hızlanmaması için sakin kalmaya çalıştım. O yaklaştıkça duş jelinin kokusu burnuma dolmuştu.
Ayak sesleri neredeyse hiç çıkmıyordu. Yalnızca hafif, zemine temas eden çıplak ayakların belli belirsiz tınısı... Uyuduğum Koltuğun tam başucunda durduğunda düzenli nefesler alıp vermeye devam ettim. Göz kapaklarımın ardında, bakışlarının üzerimde dolaştığını hissedebiliyordum.
Ben onun nefesini duyamıyordum ama varlığının ağırlığı o kadar yoğundu ki gözlerimi açmamak için ince bir çizgide sallanıyordum. Ne düşündüğünü bilmek istiyordum.
Bir süre daha hareketsiz
