MOTIVES

CHAPTER 1: FIRST AID

wewewewewewewew! (siren of an ambulance)

tulong! (human shouting for help)

prrrrrrrrrt! (whistle)

"Blue!" Sigaw ni Andre at sumenyas na bilisan.

Agad naman akong tumakbo kasama ang aking mga kasamahan papunta sa building 1. "First aid kit? Dala mo Angelica? at Drew? Dala na ba nila ni Andre yung plastic spineboard?" Tanong ko sa kanila habang tumatakbo papalapit kina Andre. "Yes ma'am," sabay nilang tugon.

"Ms. Kirsten, the patient name is Ricardo Dalisayas, male, 24 years old, from Barangay Puting Bato, conscious, naabutan namin na may nakadagan na upuan sa kanyang left hand which causes an open  wound, and also sa left chest, may bone fracture on his left leg as well," sabi ni Andre. 

"Is that all?" Tanong ko, "Yes Ma'am," tugon niya naman.

"Okay let's start, put on your gloves, give me the first aid kit. Angelika and Drew assist me. Andre and your team, control the area, do not let anyone came inside. And paki-ready ang spineboard," I commanded them. Wala na silang tugon pa at dali-daling sinunod utos ko. I put on the disposable gloves and face mask. Then I started aiding the patient.

"Sir, I'm Ms. Kirsten, madali lang po ito at hindi po ito masakit sir," I give him a smile to enlighten his feeling and ngumiti rin siya, but still, i see fear on his eyes. "Tingin lang po sa kisame sir ha?"

Sinimulan kong tingnan lahat ng injuries niya, I did not utter any words and do my job, inuna ko ang open wound. Tiningnan ko ang first aid kit kaso may kulang. Tss. Bumulong ako kay Angelika, "Wala bang sterile dressing?"

"Wala nga nakalimutan ko," sabi niya naman. Napabuntong hininga naman ako. Tumingin ako sa paligid pero wala akong nakitang pwedeng gamitin, maliban sa damit namin at dala kong.......Teka, yun nga!

"NAPKIN!" sigaw ko. Natuwa ako at naisip ko yun. Kaso parang may mali.

At ngayon ay nakatingin silang lahat sa'kin. Mali ba yun? Hayop naman. Genius lang ako eh.

"Napkin as a substitute for sterile dressing to control bleeding," kalma at diretso kong explaination sa kanila. I just learned it from my past trainings.

Agad kong tinakip iyon sa sugat at tinali gamit ng triangular bandage para mahinto ang pag-bleed.

Sinunod ko ang iba pang injury and so on.

"Done," I said. "Now let's evacuate the patient, let's put him on the spineboard."

Lumuhod kaming lahat paikot sa pasyente. Bale si Angelika nasa head, Andre at the right side body of the patient at nasa left ako. Si Drew and ang isang ka-team ni Andre ay nasa bandang leg.

"Show me your hands," I command them, I love commanding eh. Na-notice ko naman sa kamay ni Andre na may suot na singsing pa. Eh ayoko pa naman sa bobo at bobo. Same words? Well, same meaning, bakit ba? 

"Remove it," I glared on Andre and I know na gets niya na agad mini-mean ko. Tinggal niya iyon. "Tapos na," he said. "Good, di naman siguro kayo maghihiwalay kapag natanggal yun diba?"

Di na siya sumagot. Baka kase mamatay pasyente namin, ulul. 

"Ready to insert?" I command

"READY!" They responded

"On the right knees, lift!" Then we put the patient on our knees with care pero mabilis.

"Ready to lift?"

"READY!" at binuhat na namin ang pasyente. Another command at nailagay namin siya sa spineboard.

Papunta na kami ngayon sa station kung saan naka pwesto na ang mga health aiders and mga reciever. Kinakabahan ako huta. Nandito yung head namin, fudgee bar!

Pagkarating namin sa station agad kong ni-repost lahat ng nangyari. Kumakalma ako, baka mahilo ako puta, anlakas ko kanina pero ngayon nagpa-panic ako.

"Anong nangyari?" kalmang tanong ng head of rescuers, nakapalibot din sa'kin yung mga galing sa PNP. Bahala na.

"Ricardo Dalisayas is the name of the patient sir. 24 years old from Barangay Puting Bato. Nakita namin ang pasyente from Building 1, conscious, nadaganan ng upuan ang kaliwang paa which cause him para magkaroon ng fracture sa left leg niya. He also got some wounds sir, on his left chest and hands na maaaring dulot ng mga nahulog na debris mula sa kisame." Diretsong sagot ko and yeah! FIRST KILL! at tumango lang ang head. Chi-neck niya ang mga sugat at napangiti siya ng makita niya ang napkin pero binawi niya yun at sumeryoso ang mukha niya. Bakit ba? May problema ba doon?

"At ano to?" seryoso niyang tanong habang tinitingnan ang napkin. Ba't ganon?

"Sir, sanitary napkin. It can be use as a replacement in case na mauubusan ng sterile dressing. Nakakatulong din sir to control the bleeding from a wound." Part 2 na, nakasagot ako ng diretso haha, 2nd kill!

"Good job Ms. Kirsten, you use your initiative. Hindi nagkamali si Mrs. Nuebes na kunin ka as head of the rescue team. At first, I doubted on your skills, but now i'm really amazed. Strange University really needs you. Thank you and keep it up." sabi pa ng head. "Ma'am Nuebes mauna na kami at mahusay na bata yan." at umalis na kasama ang iba pa.

Narinig niyo diba? Ay tanga nabasa pala. ulul. Ang galing ko daw. And yeah I'm still a student. I will introduce myself muna, yung ako hahahahah. ulut part 2. Para magkakilalalanan na.

Kirsten Ledoux, 17 years old, Grade 11 student, studying at Strange University, anak ni Mr. and Mrs. Ledoux. A rescue team head. Walang award na nakukuha every end of school year. A school rule breaker (minsan). Mahubaaaaaaaay. (Mahubay gusto ko bakit ba?) Di maganda, friendly lang. Di rin matangkad pero kaya kang ipatumba (di rin killer ulul). No boyfriend. Never been touched, kiss, or touched ulit. Maraming crush. Napagkakamalang tomboy, kase boyish. 

Yung Blue kanina? It's a sign kung gano kalala ang injury, color coding, at yung injuries? Memo namin yun, and scripted lahat. 

"Kirsten~ congrats! I'm so proud of youuu, thank you langga, pa-hug ako~," Ma'am Nuebes. Agad niya naman akong ni-hug. Teacher ko lang to pero mahal niya ako bakit ba?

"Thank you ma'am, at teka, Team! chant muna tayo and declare na clear na ag area , kaya circle na and kapag sumigaw ako ng Rescue Team, then sisigaw tayong lahat ng 'MAHUBAY! RESCUE TEAM! ALL CLEAR!' okay?" nakapabilog na kami at sisimulan ko na.

"RESCUE TEEEEEEEEEEEEEEEEEEEAAAAM!!!~"

"MAHUBAY! RESCUE TEAM! ALL CLEAR!"

--------------------------------------fast forward--------------------------------------------

Tapos na ang drill at naayos na rin lahat. Sad to say March na pala, biyernes and bakasyon na next week. Last drill for earthquake yung nangyari kanina as what every s.y. na kailangang ma-fulfill. Mamimiss ko 'to. Excited naman ako sa summer kase walang homeworks o kagaguhang s**t paperworks kaso gaya ng iba, staycation pa rin, boring. Hays.

Umuwi nalang ako ng bahay, di naman kami mayaman kasi nakikitira lang ako, at yung nga, naabutan ko si lola at lolong naglalambingan sa kusina, bakit ba? May forever at ebidensiya ang lolo at lola ko. Dumiretso ako ng kwarto para magpahinga? Maliligo muna pala, tas bihis, tas ayun wala akong parents haha. ulul, gusto kong i-share. Share ko habang ginagawa ko mga night rituals ko before matulog.

Yung papa ko iniwan kami ni mama at ng kami ni kuya when I was in Grade 8, tas yung mama ko may bagog pamilya, bakit ba? Pake ko. Bahala nga sila kung wala sa kanila ang forever, nasa lolo at lola ko lang. Tapos si kuya ko may nabuntis, ayun, tatay na siya siyempre, ampanget kapag siya ang ina diba? Tapos ako? Nag-aaral ng mabuti, mabait ako.

The End, dahil matutulog na ako. Tapos ko na rituals ko. Pinatay ko na yung ilaw . And goodnight.