WHO THE HELL KNOWS (BOOK II)

CHAPTER 16

Chapter 16

Now Playing: The Man Who Can't Be Moved

By: The Script

"Miss me?" he sweetly smiled.

Binalik ko ang tingin ko sa painting. Oh! Kailangan kong iwasan ang tingnan siya. Anyway, Why the hell I am acting like a teenager?! For f*ck sake I'm already 24 years old! This is really insane.

"What kind of air brought you here?" I asked. I really tried hard not to stummer and I successfully did it. Halos dalawang buwan ko rin siyang hindi nakita tapos bigla siyang susulpot ngayon at akala mo naman ay walang ginawang atraso. The hell? Ano nga bang atraso niya? Err. What’s wrong with me?

"Why? Are you going to thank to that air for bringing me here? Come on, I know you missed me, too, love." he's now teasing me ha? The hell. At saan niya kaya nakuha ang confidence niya ngayon? Nakapag-recharge yata siya sa ibang planeta kung saan man siya galing.

"And how sure you are with that Mr. Suzuki?!" pag hahamon ko. Ngumiti lang siya. Di basta ngiti ang pinakita niya. Ngiti ito na nagpapahiwatig na masaya? Tagumpay? Di ko mabasa kung ano. Isa lang ang masisiguro ko at ‘yun ay may nabago sa kanya pero hindi ko mabasa kung ano nga ba ‘yun.

"Nothing love. Hmmmmm.. I just find out something!" he said then smiled bitterly. What the hell was happening in this world? First, I just met Raul, I just knew about the Green Palace, behind those drugs, then next is Kentaro was his brother and the hell that Kentaro care about me? What did Kenji found out? Arrggg.. Not again! Give me a break! Oh pu-lease!

"Spill it." kunwari kong pa cool na sabi. Pero deep inside kinakabahan ako. Anong alam niya?

He sighed. "First, Yes. Anak ko ang dinadala ni Nicolle---" I cut him before he continue the sh*ts of him.

"The hell I care! Anak mo man ‘yun o hindi, I don't care! Pakialam ko ba sa inyo? Bumukod na kayo kung gusto niyo, bakit mo pa kasi sinasabi -" bigla naman ako natauhan sa pinagsasabi ko. Err! Bakit ba ganito ako magsalita? Anong problema? It looks like I'm really defensive?! Or maybe.....jealous? Oh NO! Me? Jealous? It’s not even hit the bell!

Napatingin ako sa kaniya ng marinig ko siyang tumawa ng malakas. Tinitigan ko siya na parang nagtataka.

"I--I'm sorry! I can't help it. Ahmmm. Oo anak ko ‘yun." bigla namang sumeryoso ang mukha niya. "Anak ko. Nawalan nanaman ako. Sa pangalawang pagkakataon, sa pangalawang pagkakataon nawalan ako nang anak." umupo ito at nanatiling nakayuko.

"I can't blame her. Ginusto ko rin naman ‘yung nangyari. Naawa ako sa kaniya." tumingala siya. "Inaamin ko, nagustuhan ko rin Nicolle." Halos pabulong na wika niya pero sapat lang para marinig ko ito.

Parang tumigil ang paghinga ko. Matagal kaming nag titigan. May naramdaman akong kirot sa dibdib ko dahil sa sinabi niya. Di ko to dapat maramdaman. Wala dapat akong maramdaman. Ayaw ko na tong maramdaman. Natatakot ako. Natatakot ako sa pwedeng mangyari. Natatakot ako sa ano pa ang kaya kong gawin para sa pagmamahal.

Teka, PAGMAMAHAL??? MAHAL???? Sino?? Si Kenji?! No! Hell no! 

Umiwas ako ng tingin at binalik ang paningin ko sa painting. Nakatitig lang ako sa painting pero nanatiling blanko ang mata ko. Ayokong mag-isip, at ayokong maramdaman ang pamilyar na pakiramdam sa loob ko. Ito rin ang naramdaman ko noong mga panahon na akala ko perpekto na lahat ang nasa paligid ko pero mali ako. Maling-mali ako.

"Nagustuhan ko si Nicolle." napapikit ako. At talagang inulit niya?! Arrrggg! Ano ba ang problema ng lintik na pusong ‘to at bakit naaapektohan ako ng ganito ngayon? Nanatili lang akong walang imik. Di ko man gustong makinig pero parang may nag uudyok sa akin na pakinggan siya.

'Kailangan niya ng makakausap Dee! Kailangan ka niya.' Sabi ng konsensiya ko.

'No! Nakalimutan mo na ba ang nangyari sa nakaraan? Sinaktan ka niya.' Sabi ng kabilang bahagi ng aking isipan.

'Dee, Kung mananatili ka sa nakaraan, hindi ka sasaya. Lahat ng tao deserve ang second chance! Alam mo yan. Ikaw ang higit na mas nakakaalam niyan!'

'No! Baka nakakalimutan mo ang pinaglalaban mo, ang pinapahalagahan mo, ang pinoprtektahan mo!'

Madiin kong pinikit ang aking mga mata! Nababaliw kana Dee. Ikaw na si Dee! A strong woman! You need to be strong. I opened with blank eyes. I turned off my emotion. I stare to him with a blank and cold expression in my face.

"Why are you telling this to me?" I asked coldly.

He looked back. "You know, somehow I want to trust my instinct that you still love me." ngumiti ito pero bigla rin nawala ng makitang wala man lang akong reaksyon sa sinabi niya. "Oh! I'm sorry.. Ahmmm, like what I said, anak ko siya. Kasalanan ko rin naman ‘yun. Nagustohan ko siya at mas nagugustuhan ko siya sa bawat panahon na nagkakasama kami." Ngumiti siya pero hindi sa ‘kin kundi sa sarili niya na para bang kausap niya ang sarili niya at hindi ako.

“Pero na realized ko na hanggang dun lang kaya kong ibigay. Nakakatawa ‘di ba? Hanggang dun lang ang kaya kong maibigay dahil hanggang ngayon –“  tumingin ako sa kaniya at nakita kung nakatitig rin pala ang mga mata niya sa akin na para bang may gustong sabihin ang mga mata niya. "--Hanggang ngayon ikaw pa rin Dolly. Ikaw pa rin ang mahal ko." I smirked.

"Talaga ba, Mr. Suzuki? Di na ako tulad ng dati na mapapaniwala mo. If you've done another mistake a second time around, it's not a mistake anymore, it's a choice!" I replied.

"Maybe It's my choice. But you can't blame me, I've been faithful to you for the passed six years. Then, the day that I realized that you will never be mine again because it is really impossible that the dead would just---ohh! I hate this!” tumingin siya sa malayo na parang nauubusan ng sasabihin, “I hate saying sh*t! I hate being sweet! You changed me! You changed everything about me! You shown to me that impossible doesn't exist!" tumayo siya at lumapit sa akin.

"I love you, Dolly. I mean Dee! Uggh! Whoever you are as long as you’re still my Dolly! My love." he said then niyakap ng braso niya ang bewang ko. Napahawak ako sa dibdib niya para hindi mas mailapit ang mukha namin. Alam kong hahalikan niya ako o ano. Ayoko lang ng ganito. Ayokong magulohan sa mga planong ko. Marahan ko siyang tinulak pero mas hinigpitan niya ang pag yakap sa bewang ko.

"You know what I really like about Nicolle?" he asked. Aish! I don't care! I don't care! I don't care! Bakit ba paulit-ulit siya na gusto niya si Nicolle? Kung gusto niya ‘yung tao edi gusto niya! Kailangan ba dapat ulit-ulitin? "She really know how to love. She know what is love. Alam niya ang nararamdaman ng nagmamahal." ngumiti siya sa akin. Halata ang saya sa mata niya. Pero bakit? Dahil ba kay Nicolle?

Ngayon naman ay napapaisip ako. Nang dahil sa pagmamahal kaya nangyari ‘yun sa kanya. Wala rin pala siyang pinagkaiba sa sinapit ko. Tulad niya ay nagmahal lang din naman ako at hindi ko alam kung bakit sa tuwing nagmamahal ang isang tao ay kinakailangan nitong magsakripisyo.

"Umalis siya para hanapin ang sarili niya. Gusto niya munang magsimula ulit and this time she want to do it for her self.” ’’Yung dating siya? Sometimes I envy her, she can easily do whatever she want to do, unlike me. "Sinabi niya bumalik ako sa taong magpapasaya sa akin. Uggghh! This is so chessy but --ahmmm! I don't care! I-I love you. Ngayon pa ba? Ngayon pa na okay na ang lahat. I can protect you, love." dinikit niya ang noo niya sa noo ko. Pinikit niya ang mata niya at hinawakan niya ang kabilang pisngi ko habang ang isang braso niya ang mahigpit akong niyayakap sa bewang.

May sweet side pala ang lalaking to? Hindi siya ang Kenji na sweet at may pagka-romantiko na minahal ko. Pero kahit nakita ko ang ganitong side niya mas minahal--- ay hindi! I need to stop! Push him Dolly! Push him!!!!

I lightly push him. Bigla akong nakaramdam ng kakaiba ng makita ko ang lungkot sa mga mata niya. Hindi ko dapat maramdaman to pero sa mga oras na ‘to ay huli na ako para pigilan ang nasa loob ko. Hindi ko man aminin sa kanya pero alam ko sa sarili ko na miss na miss ko ang taong nasa harapan ko ngayon.

"Nawalan na naman ako, Dolly. Di ko na hahayaan na pati ikaw ay mawala rin." mas hinigpitan niya ang yakap at hinalikan ako. Sa sobrang gulat ko ay hindi agad ako nakapag-react sa ginawa niya.

He fuckin* kissed me! For f**k sake! Ito ang unang pagkakataon na hinalikan niya ako pagkatapos ng anim na taon. Di ako nakagalaw sa halik niya. He deepen the kissed and he roamed around his hand on my body! Stop him Dee!

Inipon ko lahat ng lakas ko and I pushed him. Nagulat siya sa ginawa ko pero agad ring nakabawi.

"Dee, give me a chance." he demand. Para namang lumaglag ang panga ko sa sinabi niya. He's demanding a chance! This guy is crazy.

Kumuha ako ng tissue sa lamesa ko at marahas kong pinahid sa labi ko. How dare him demand a chance and kissed me without my permission! Tss. Kung nagpaaalam ba siya papayagan ko ba siyang halikan ako? 

Natigilan ako. Oo nga. Wala rin palang saysay kung magpaalam siya o hindi. Ginagawa niya na kung ano man ang gusto niyang gawin. He’s still the Kenji na kilala ko. Well, mas naging sweet, chessy and romantic siya ngayon pero siya pa rin ang dating Kenji na nakilala ko.

Naramdaman kong niyakap niya ako mula sa likod. Ramdam ko ang hininga niya sa leeg ko. Iba ang dala nito sa katawan ko. Parang may kung anong init ang gustong kumuwala. Naramdaman ko na humalik ito sa leeg ko. Madiin kong pinikit ang mga mata ko. Gusto kong kontrolin ang init na dumadaloy sa aming dalawa dahil sa pamilyar na init na muli naming naramdaman sa mga oras na ‘to. I bit my lip.

"I miss you so much, love." tinanggal ko ang pagkakayakap niya sa bewang ko at naglakad palapit sa painting.

"‘Yun lang ba?" I asked coldly. Hindi dapat ako magpaapekto dahil konting-konti na lang ay baka bumigay ulit ako sa kanya at kapag nangyari ‘yun ay paniguradong hindi ko mapapatawad ang sarili ko.

 Matagal bago siya nakasagot. Umupo siya sa sofa at parang malalim ang iniisip. Tiningnan ko siya na parang nagtataka. Ano nanaman bang drama ang gagawin niya? Nagdadasal ba siya o ano?

Bigla naman akong nakaramdam ng kirot sa puson ko. Gosh! My monthly period! Umaatake na naman ang sakit. Di ko pinahalata ang sakit, dahan-dahan akong naglakad papunta sa mesa ko. Napansin ko na tumingin siya sa akin pero di ko siya tiningnan. Kailangan kong mag concentrate sa paglalakad.

Bigla akong napaupo ng maramdaman ko ang sobrang sakit. Bigla naman siyang lumapit sa akin at inalalayan ako.

"What happened? Bakit namumutla ka? May masakit ba sayo? Hey?" natatarantang tanong niya. Parang gusto kong matawa sa reaksyon niya pero nanatili lang akong nakaupo. "Hey? Tell me. Anong masakit sayo?" hinawakan niya ang noo ko. "Di ka naman mainit. Speak up! Are you okay, love?" tanong niya. I just rolled my eyes heavenwards.

"I'm okay." pinilit kong tumayo at nag lakad. Uupo na sana ako sa upuan ko pero napansin kung nakatitig lang siya sa skirt na suot ko ngayon.

"What?" I asked innocently. Minamanyak niya ba ako?

"You have a red marks." Parang sing pula ng kamatis ang mukha niya saka siya nag-iwas nang tingin saka tumalikod.