KABANATA 68
** DOLLY POINT OF VIEW **
It feels like a dream. I heard the cried of people arounds me. Hindi ko alam kung ilang oras, araw o buwan na mula ng makabalik ako sa katawan na ‘to. Hindi ako makapaniwalang muli akong bumalik sa katawan ko at ngayon ay naririnig ang mga tao sa paligid ko. Naririnig ko ang kakulitan ng anak ko, ang boses ni Kenji, ang mga tao sa paligid ko. Nararamdaman ko ang paghawak ng kung sino mang nasa tabi ko. I feel so . . alive?
Akala ko katapusan ko na . .
Ang akala ko wala nang pag asa pa. .
Ngunit bakit naririnig ko pa sila ngayon? Parang may bago sa systema ko na pilit binubuhay ang katawan ko. Para bang naglalabanan ang utak at katawan ko dahil sa mga klase klaseng nilagay nila rito. Naguguluhan kong pinakiramdaman ang sarili k
