ป๊ะป๋าตามหารัก

นิรชา สุวรรณกิจ ยืนอยู่หน้ากระจกในห้องนอนของเธอ เกลี่ยผ้านุ่มของชุดอาบแดดให้เรียบบนสะโพกของเธอ นิ้วของเธอปัดผ่านผมสีน้ำตาลยาว และเธอก็เอียงศีรษะเพื่อดูภาพสะท้อนในกระจก คืนนี้ ครอบครัวนนทกาลจะมาทานอาหารเย็น เหมือนที่พวกเขาเคยทำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่คราวนี้ นิรชารู้สึกถึงความคาดหวังบางอย่างที่เธอไม่สามารถอธิบายได้ ครอบครัวสุวรรณกิจ กับตระกูลนนทกาลเป็นเพื่อนบ้านกันมานานเท่าที่นิรชาจำได้ ทรายนรี หรือต้นอ้อ นนทกาล เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ เกือบจะเป็นน้องสาว และครอบครัวของทั้งสองก็สนิทกันมาโดยตลอด อาหารเย็นวันอาทิตย์ บาร์บีคิวในฤดูร้อน และการรวมตัวในช่วงวันหยุดเป็นประเพณีที่นำครอบครัวทั้งสองมารวมตัวกัน แต่นับตั้งแต่เจ้าของบ้านนนทกาล—ภาสกร—ย้ายกลับเข้ามาใหม่หลังจากแยกทางกัน สิ่งต่างๆ ก็เปลี่ยนไป นิรชาชื่นชมภาสกรมาโดยตลอด เขามีเสน่ห์ ประสบความสำเร็จ และแสดงความมั่นใจที่ทำให้เธอรู้สึกหวิวๆเล็กน้อยอยู่เสมอ แต่ตอนนี้มีอย่างอื่นอีก สิ่งที่เธอไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน มันเป็นการจ้องมองของเขา เขามองเธอนานเกินไป และเสียงของเขาดูเบาลงเมื่อพูดกับเธอ ราวกับว่าความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเปลี่ยนไป และนิรชาก็อดตื่นเต้นไม่ได้ทุกครั้งที่เจอกัน ขณะที่นิรชาเดินลงไปชั้นล่าง เสียงหัวเราะและบทสนทนาก็ดังก้องไปทั่วอากาศ ต้นอ้อมาถึงแล้ว และความอบอุ่นที่คุ้นเคยจากการปรากฏตัวของครอบครัวนนทกาลทำให้เธอยิ้มได้ เธอเข้าไปในห้องนั่งเล่นและเห็นทรายนรีกำลังคุยกับพ่อแม่ ดวงตาที่สดใสของเธอเป็นประกายเมื่อเห็นนิรชา “นิ!” ทรายนรีอุทานและดึงนิรชาเข้ามากอด “ฉันแค่บอกแม่ของเธอเกี่ยวกับแผนการของเราสำหรับฤดูร้อน” นิรชายิ้มและกอดกลับ แต่สายตาของเธอมองผ่านทรายนรีไปยังจุดที่ภาสกรยืนอยู่ข้างประตูทางเข้า กำลังสนทนากับพ่อของเธออย่างออกรสชาติ คืนนี้เขาดูแตกต่างออกไป—บางทีอาจเป็นเพราะเสื้อเชิ้ตของเขาโอบไหล่กว้าง หรือผมที่มีสีเทาเป็นเส้นพาดกรอบกรามอันแข็งแกร่งของเขา และนิรชาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงแรงดึงดูดอันละเอียดอ่อนบางอย่างของเขา “เฮ้ นิ” ภาสกรร้องทัก น้ำเสียงทุ้มลึกทำลายความคิดของเธอ เขาสบตากับเธอ และเธอก็รู้สึกตัวสั่นไปถึงกระดูกสันหลัง “คืนนี้เธอน่ารักนะ” นิรชาหน้าแดง คำชมนั้นทำให้เธอไม่ทันระวัง “ขอบคุณค่ะคุณภาสกร” “ได้โปรดเรียกฉันว่าคุณภาส” เขาตอบ ริมฝีปากของเขาขดเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเธอเต้นรัว หลังจากนั้นไม่นานก็มีการเสิร์ฟอาหารค่ำ และทั้งสองครอบครัวก็รวมตัวกันรอบโต๊ะไม้ขนาดใหญ่ บทสนทนาดำเนินไปอย่างง่ายดาย เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและเรื่องราวจากประวัติศาสตร์ที่พวกเขามีร่วมกัน นิรชานั่งตรงข้ามกับ ภาสกร ดวงตาของเธอเหม่อลอยมาที่เขาเป็นครั้งคราว ดึงดูดไปยังท่าทางที่เขาเคลื่อนไหว เสียงของเขาดูเหมือนล้อมรอบเธอราวกับอ้อมกอดอันอบอุ่น เมื่ออาหารเย็นผ่านไป พวกผู้ใหญ่ก็ย้ายไปที่ห้องนั่งเล่น ขณะที่ทรายนรีและนิรชานั่งจิบไวน์อยู่ที่ระเบียงด้านหลัง อากาศฤดูร้อนอันอบอุ่นปกคลุมพวกเขา และเสียงจิ้งหรีดก็ดังก้องไปทั้งคืน สองสาวคุยกันทุกเรื่อง บทสนทนาดำเนินไปเหมือนเช่นเคย แต่ในขณะที่นิรชาคุยกับเพื่อนสนิทของเธอ ความคิดของเธอก็ยังวนเวียนกลับไปหาภาสกร “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพ่อเธอจะกลับมาในเมืองนี้อีก” นิรชาพูด พยายามทำเสียงสบายๆ ทรายนรีพยักหน้าและจิบไวน์ “ใช่ มันเป็นเรื่องดีที่มีเขาอยู่ข้างๆ แม้ว่าเขาจะเปลี่ยนไปบ้างหลังหย่ากับแม่ฉัน ฉันคิดว่าเขาแค่พยายามลืม” นิรชาพยักหน้า หัวใจของเธอเต้นรัวเมื่อนึกถึงความคิดนี้ เธอสงสัยว่าจะเป็นยังไงหากเป็นเธอคนที่เขาหันไปหา คนที่ช่วยเขาคิดเรื่องต่างๆ ความคิดส่งชีพจรอันอบอุ่นผ่านเธอ และเธอก็รีบสลัดมันออกไป รู้สึกผิดที่คิดแบบนั้น หลังจากนั้นไม่นาน โทรศัพท์ของทรายนรีก็ดังขึ้น และเธอก็เหลือบมองหน้าจอ “เอ่อ งานเข้า” เธอพูดพร้อมกับกลอกตา “เดี๋ยวฉันมานะ แปบนึง” นิรชาพยักหน้า มองดูทรายนรีหายเข้าไปในบ้าน ทิ้งเธอไว้ตามลำพังบนระเบียง เธอเอนหลังบนเก้าอี้ หลับตาและปล่อยให้อากาศยามค่ำคืนพัดผ่าน ประตูเปิดออกดังเอี๊ยด และเธอเงยหน้าขึ้นมองเห็นภาสกรก้าวออกไปที่ระเบียง “รังเกียจไหมถ้าฉันจะนั่งด้วย” เขาถามด้วยเสียงต่ำและนุ่มนวล “ไม่เลยค่ะ” นิรชาตอบ หัวใจของเธอเต้นแรงเมื่อเขานั่งลงข้างๆ ช่องว่างระหว่างพวกเขารู้สึกเหมือนมีประจุไฟฟ้า ทั้งสองนั่งเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง โดยมีเสียงยามค่ำคืนล้อมรอบ นิรชาสัมผัสได้ถึงสายตาของเขาที่จ้องมองเธอ และเธอก็ต่อสู้กับความอยากที่จะมองเขากลับ เพราะกลัวว่าเธอจะพบอะไรในดวงตาของเขา “ฉันเกือบพลาดอาหารเย็นไปแล้ว” ภาสกรพูดทำลายความเงียบ “ดีใจที่ได้กลับมา” นิรชาพยักหน้า เสียงของเธอติดอยู่ในลำคอ “เราทุกคนที่นี่คิดถึงคุณ” เขาหันไปหาเธอ เข่าของเขากระแทกเธอเบาๆไว้ใต้โต๊ะ การสัมผัสนั้นส่งกระแสไฟพุ่งผ่านเธอ นิรชาสูดหายใจเข้าแรงๆ ดวงตาของเขาสบกับเธอ และความเข้มข้นในการจ้องมองของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าเขาสามารถมองทะลุผ่านเธอได้เลย “นิรชา” เขาเริ่มด้วยเสียงกระซิบ “ฉันอยากให้เธอรู้อะไรบางอย่าง” หัวใจของเธอเต้นแรงในอก แต่ละจังหวะดังก้องอยู่ในหูของเธอ “มันคืออะไร?” ก่อนที่เขาจะตอบ ประตูก็เปิดออก ทรายนรีกลับขึ้นไปที่ระเบียง ช่วงเวลานั้นพังทลายลง นิรชารีบเบือนหน้าหนี ใบหน้าของเธอแดงก่ำ “มาแล้ว” ทรายนรีพูดด้วยรอยยิ้ม โดยไม่ได้สังเกตความตึงเครียดระหว่างทั้งสอง“ฉันคิดว่าเธออาจจะทิ้งฉันเพื่อหาไวน์ดื่มเพิ่ม” นิรชาฝืนหัวเราะ แต่ใจของเธอยังคงเต้นแรง ย้อนดูแววตาของภาสกร และน้ำเสียงอันร้อนแรงของเขา ค่ำคืนนั้นผ่านไปและถึงการจากลา นิรชาพบว่าตัวเองยังคงอ้อยอิ่งอยู่ที่ทางเข้าประตู มองดูภาสกรกล่าวคำอำลา เมื่อถึงตาเธอ เขาก็ดึงเธอเข้ามากอด แขนของเขาโอบรอบตัวเธอในลักษณะที่ให้ความรู้สึกใกล้ชิดมากกว่าที่ควรจะเป็น มือของเขาวางบนหลังเล็กๆ ของเธอ และในช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็จับมือเธอไว้ใกล้ๆ โดยมีลมหายใจอุ่นแนบกับหูของเธอ “ราตรีสวัสดิ์ นิรชา” เขาพึมพำ น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้านไปตามกระดูกสันหลังของเธอ “ราตรีสวัสดิ์ คุณ—ภาสกร” เธอตอบ น้ำเสียงของเธอแทบเป็นกระซิบ ขณะที่ก้าวถอยหลัง สายตาเขาและเธอหันมาสบกันอีกครั้ง นิรชารู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ประตูปิดตามหลังเขา เธอยืนอยู่ที่นั่นครู่หนึ่ง พยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ จิตใจของเธอปั่นป่วนไปด้วยอารมณ์ดิบบางอย่าง คืนนั้น ขณะที่นอนอยู่บนเตียง นิรชาไม่สามารถหยุดคิดถึงสายตาที่ภาสกรมองเธอ หรือสัมผัสของเขาที่ยังคงอยู่ เธอยังคงสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือของเขาที่อยู่บนหลังของเธอ แววตาเข้มข้นที่มองมาทางเธอ นิรชาพยายามสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป โดยบอกตัวเองว่ามันเป็นแค่การตกหลุมรัก บางอย่างที่ไม่เป็นอันตราย แต่ลึกๆ แล้ว เธอรู้ว่ามีบางอย่างเปลี่ยนไป และจะไม่มีทางย้อนกลับไปได้ หัวใจของนิรชาเต้นรัวเมื่อเธอตระหนักถึงความรู้สึกอันลึกซึ้งของเธอ แรงดึงดูดบางอย่างที่เธอมีต่อภาสกร เธอไม่ได้สนใจแค่เขาเท่านั้น แต่เธอต้องการเขาด้วย และความคิดนั้นทำให้เธอกลัวยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ขณะที่ผล็อยหลับไป ความฝันของเธอก็เต็มไปด้วยภาพของเขา มือของเขา ดวงตาของเขา เสียงของเขา และเมื่อเธอตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น ความทรงจำเกี่ยวกับสัมผัสของเขายังคงอยู่บนผิวของเธอ ราวกับความตราตรึงที่เธอไม่อาจลบล้างได้ นิรชารู้ว่าเธอกำลังเล่นกับไฟ แต่แรงดึงดูดแห่งความปรารถนาของเธอนั้นแรงเกินกว่าจะต้านทานได้ เธอพยายามปฏิเสธ แต่ภายในใจเธอก็รู้ว่าการที่เธอชอบภาสกรไม่ใช่สิ่งที่เธอสามารถทนได้อีกต่อไป มันเป็นสิ่งที่ลึกลงไป เป็นสิ่งที่อันตราย และนิรชาก็ไม่มีพลังที่จะหยุดมัน