Canım abim, beni affedeceğini asla tahmin edemezdim. Ama o kardeşinin yaptığı iğrenç hatayı affedip onu geri dahil etmişti hayatlarına.
Onlardan ayrı hissediyordum kendimi uzun süredir, ama kendimi artık buraya ait hissediyordum, kendi yuvama.
Abime sarılmaya bile utanırdım eskiden, ama şimdi kollarının arasına sığınmış bir şekilde oturuyordum öylece. Yengem mahcup bir gülüşle bize bakıyordu, annemse çok zor duyulan bir sesle dualar okuyordu.
"Seni koruyamamak çok koydu bana o gün Şahbanu, o adama seni emanet edecek güç bile bulamadım kendimde. Kendimden çok utanıyorum bir çare bulup seni kurtaramadığım için, ama canını kurtarmak için mecbur kaldım kardeşim."
Açıklıyordu bunu, çünkü acı çekiyordu bu konuda. Tanıyordum abimi, o gün beni dışarı bile çıkarmamışlardı. Çünkü biliyorlardı el
