มาเฟียร้าย พ่ายรัก

ริชแมน อีเมอร์สัน  อายุ 30 ปี              ชายคนนี้ได้สมยานามว่ามาเฟียไร้หัวใจแต่ใครจะรู้ความจริงแล้วเขานั้นไร้หัวใจอย่างที่ทุกคนพูดก็จริงเพราะหัวใจของเขาได้มอบให้กับเด็กน้อยที่เขาได้พบเจอในวัยเด็กไปแล้ว  สำหรับคนอื่นอาจมองว่ามันไร้สาระแต่สำหรับเขานั้นมันมีค่าและมีความหมายต่อเขามาก  มันต้องมีซักวันที่พระเจ้าจะเข้าข้างเขาให้เขาได้พบเจอก็เธอคนนั้นซักครั้งในชีวิต  ตอนนี้เขามีพร้อมทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น เงินทอง ชื่อเสียง หรืออำนาจต่างๆ คาร่า เอโรนิก้า อายุ 25 ปี             หญิงสาวที่เรียบพร้อมไปทุกอย่างทั้งการศึกษา หน้าตา ฐานะทางบ้าน แต่หลายๆคนก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเธอคนนี้ถึงยังไม่มีคนรักหรือแฟนซักที เพราะหนุ่มน้อยใหญ่หรือไฮโซมาจีบเธอก็ปฏิเสษมาโดยตลอด   การที่ชั้นตกหลุมรักผู้ชายที่เจอหน้าได้ไม่กี่ครั้งก็ไม่ได้แปลว่าชั้นจะรักใครได้ง่ายๆ  ชั้นจะรอชายคนนั้นแม้ว่ามันจะดูไม่มีทางเลยก็ตาม เซ่นโซ  เบรค    อายุ 35 ปี              สำหรับเขาการใช้ชีวิตแบบไม่ผูกมัดกับใครมันก็ทำให้เรามีความสุขได้  ไม่เกี่ยวว่าถ้าต้องมีคนรักแล้วเราจะมีความสุข  ดูอย่างทุกวันนี้คนที่ช่วงเวลานึงเคยรักกันมากแค่ไหนแต่พอมาอยู่วันนึงก็สามารถเลิกกันโดยใช้เหตุที่ว่า เราเข้ากันไม่ได้ เพราะนั้นสำหรับเขาซื้อกินเป็นดีที่สุด วิคเตอร์ อีเมอร์สัน          อายุ  23 ปี              เด็กหนุ่มผู้ใช้ชีวิตที่ได้คุ้มสุดตั้งแต่ยังเด็กด้วยความที่หน้าตาดีเลยมีสาวๆมาติดพันกันเยอะ    วิคเตอร์น้องชายสุดที่รักของริชแมนตามใจน้องชายทุกอย่างจนจะเริ่มเสียคน  จนวันนึงวิคเตอร์เกิดปิ๊งสาวคนนั้นและนั้นก็เป็นจุดเปลี่ยนไปตลอดกาล  ซิล อายุ 25 ปี              เพื่อนสนิทของคาร่าเห็นเธอหน้าหวานๆแบบนี้ถ้าได้ด่าหรือโมโหก็เหมือนนางยักษ์เลย เธอเป็นเด็กมีความมั่นใจในตัวเองสูงและหยิ่งในศักดิ์ศรีของตน อลิซ คู่ขาของริชแมน               เธอเป็นนางแบบดังที่สุดในตอนนี้เธอทั้ง สวย เซ็กซี่และที่สำคัญเธอแซ่บมากเพราะถ้าไม่แซ่บริชแมนคงไม่ควงเธออยู่อย่างทุกวันนี้ เมาก้า คู่ขาของเซ่นโซ              เธอเป็นเพื่อนสนิทกับอลิซด้วยความที่ทำงานแบบเดียวกันเลยทำให้เธอทั้งสองสนิทกันไปโดยปริยาย  เธอทั้งคู่มักจะปรึกษากันเรื่องริชแมนกับเซ่นโซหาวิธีต่างๆมาจับผู้ชาย 2 คนนี้ให้ได้                                                                                 บทนำ เม็กซิโก เวลา 10.30 น         ในที่สุดเราทั้งสองคนก็มาถึงเม็กซิโกซักที  เวลาในการใช้ชีวิตของชั้นหมดไปกับการนั่งโง่ๆบนเครื่องบินนานถึง 25 ชั่วโมง   "การนั่งเครื่องมันน่าเบื่อมาก แกว่ามั๊ย ซิล ซิล นี่แกฟังชั้นพูดอยู่มั๊ยเนี่ย"คาร่าหันไปเรียกเพื่อนของตน  "เออๆ ชั้นฟังแกพูดอยู่” “แล้วทำไมแกไม่ตอบชั้นเล่า” “นี่คาร่าแกไม่เห็นเหรอ ว่าชั้นถ่ายรูปอยู่เนี่ย มาเซลฟี่กันหน่อย เดี๋ยวชั้นจะได้อัพลงIG”ซิลยังพูดไม่จบคาร่าก็รีบเดินมาถ่ายรูปอย่างเร็ว “ก็ดีนะแก  เอารูปที่ชั้นสวยๆล่ะ"คาร่าพูดจบก็ฉีดยิ้มสวยๆให้กับกล้องทันที       แชะ แชะ แชะ แชะ ผ่านไป 20 นาที "นี่คาร่าชั้นว่านะ พ่อแกอ่ะ ต้องหาสามีให้แกแน่เลย เพราะชั้นได้ยินพ่อแม่ชั้นคุยกันก่อนที่เราจะมาเม็กซิโกอ่ะ ถ้ากลับจากเม็กซิโกเมื่อไหร่จะให้ชั้นกับแกไปดูตัวจ้ะ"ซิลบ่นงึมงำให้คาร่าฟัง "นี่ยัยซิลแกพูดจริงเหรอ ทำไมแกไม่บอกชั้นฮ่ะ เฮ้ออ! งั้นเอางี้งั้นเรา2คนก็อยู่ที่นี่นานๆไง จะได้ไม่ต้องกับไปงานดูตัวอะไรนั้นอ่ะ"คาร่าเสนอความคิดของตนเองให้เพื่อนสาวฟัง "นี่คาร่าแกอย่าทำเป็นเด็กๆหน่อยเลยแกจะอยู่ที่นี่ตลอดไปได้มั๊ยล่ะยังไงแกก็ต้องกลับอยู่ดี ชั้นว่านะเรายังไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ชั้นว่าแกสนใจเรื่องที่พ่อแกส่งแกมาเม็กซิโกดีกว่า"ซิลพูดเตือนสติเพื่อน เพราะการมาเม็กซิโกครั้งนี้มันก็มีอะไรหน้าสงสัยอยู่ แต่ซิลก็ยังไม่ได้ถามอะไรออกไป   "นั้นดิ ชั้นไม่เข้าใจพ่อเลยจะส่งมาทั้งทีส่งไปประเทศที่ชั้นอยากไปก็ไม่ได้ให้มาเม็กซิโกทำไมก็ไม่รู้ แล้วแกล่ะมากับชั้นพ่อแม่ไม่ว่าไง ก็ตอนแรกที่ชั้นชวนแก แกบอกไม่อยากมานิ"คาร่าอารมณ์ขึ้นทันทีเมื่อพูดถึงเรื่องที่ตนนั้นได้มาเม็กซิโกครั้งนี้ "ก็พ่อแม่ชั้นไปคุยกับพ่อแกมาว่าจะให้ชั้นกับแกมาฝึกบริหารงานอยู่ที่นี่ซักพัก" "ชั้นว่าและ พ่อชั้นแต่ก่อนก็ตามใจชั้นทุกอย่าง ไม่เคยขัดใจชั้น แต่ทำไมเดี๋ยวนี้แปลกๆไปว่ะ" "นี่คาร่าที่พ่อแกเค้าส่งแกมาหัดบริหารงานที่นี่เพราะเค้าอยากให้แกรู้จักทำงานมากกว่าย๊ะ แต่ทำไม ทำไม ชั้นถึงต้องมาที่นี่ด้วย ชีวิตที่สวยหรูของชั้น ลาก่อน เศร้าแป๊ป" "นี่ยัยซิล แกก็เว่อร์ไปถึงเราจะอยู่ที่นี่ใช้ว่าเราจะหาความสุขให้ตัวเองไม่ได้นิ จริงป่ะเนี่ย"แววตาของคาร่าและซิลตอนนี้เต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์เพทุบาย หญิงสาวทั้ง2หัวเราะด้วยความสะใจ กริ้ง กริ้ง กริ้ง          เสียงโทรศัพท์ของคาร่าทั้งขึ้นทำให้หญิงสาวทั้ง2ต้องหยุดหัวเราะลงทันที  คาร่ากรอกตาเล็กน้อยก่อนจะกดรับโทรศัพท์ผู้เป็นพ่อ "สวัสดีค่ะพ่อ”คาร่าพูดด้วยเสียงเรียบๆ “ ว่าไงลูกสาวพ่อถึงนานหรือยังลูก” “ ก็ถึงได้ซักพักแล้วค่ะ พ่อคะคาร่าของถามอะไรพ่ออย่างนึงได้มั้ยคะคาร่าอยากรู้ว่าทำไมพ่อถึงส่งคาร่ามาฝึกงานที่เม็กซิโกคะ" "ก็เพราะว่าที่เม็กซิโกมีคนสอนงานให้คาร่ากับซิลไงและอีกอย่างนะถ้าพ่อให้คาร่าฝึกงานบริหารแถวนี้ มีหวังพ่อต้องหาลูกน้องใหม่แน่เลย 555 เอาน่าคาร่าที่พ่อทำไปก็เพราะว่าพ่อรักคาร่านะ เอาแบบนี่ล่ะกัน พ่อให้คาร่ากับซิลเที่ยวเล่นกันหนึ่งวัน พรุ้งนี้ค่อยเตรียมตัวไปพบกับคนที่จะมาสอนงาน okมั๊ย" "ก็ได้คะพ่อ" "คุณลุงค่ะ ให้คาร่าฝึกงานงานคนเดียวได้มั๊ยค่ะ ซิลอยากกับไปไทยค่ะ" "ไม่ได้จ้ะหนูซิล เพราะพ่อกับแม่หนูฝากให้ลุงดูแลหนูแทนแล้วจ๊ะ หนูซิลจะเรียกลุงว่าพ่อแบบที่คาร่าเรียกก็ได้นะ เพราะพ่ออยากให้เป็นแบบนั้น พ่อเคยบอกหนูหลายครั้งแล้ว"พ่อของคาร่าพูดเชิงตำหนินิดๆและนั้นก็ทำให้ซิลยอมเรียกคุณพ่อทันที "ก็ได้ค่ะ คุณพ่อ"ซิลยอมเรียกคุณพ่อในที่สุด คาร่าที่ได้ยินว่าเพื่อนตนนั้นไม่ได้กลับไทยก็ฉีกยิ้มกว้างให้อย่างจริงใจ "พ่อค่ะแล้วคาร่ากับซิลต้องอยู่ที่นี่นานเท่าไรค่ะ"คาร่ารีบเปลื่ยนเรื่องคุยทันที "คาร่ากับซิลจะต้องอยู่จนกว่าจะฝึกงานเสร็จเป็นเวลา 10 เดือนหรือ1 ปี ขึ้นอยู่ว่าทั้ง2คนเรียนรู้งานได้มากน้อยแค่ไหนและต้องทำงานเป็นทุกอย่างเพราะต่อไปคาร่าก็ต้องมาดูแลกิจการต่อจากพ่อ พ่อถึงส่งคาร่าไปหัดเรียนรู้งานจากที่นู้นไง บ้างครั้งการเรียนจบมาสูงมันก็เป็นแค่กระดาษใบหนึ่งเท่านั้น ถ้าเราไม่มีประสบการณ์ใครเค้าจะมาเชื่อถือในตัวเรา คาร่าว่าจริงมั๊ย  พ่ออยากให้คาร่าเรียนรู้งานจากที่นั้นให้ได้มากที่สุดเพื่อที่เราจะได้เอามาพัฒนาบริษัทของเรานะลูก"ผู้เป็นพ่อบอกจุดประสงฆ์ที่ส่งลูกตัวเองไปไกลถึงที่นู้น  ไม่มีพ่อคนไหนอยากให้ลูกห่างหูห่างตาหรอกแต่ที่ทำแบบนี้เพราะอยากให้ลูกได้ดี "มันก็จริงค่ะพ่อ แต่ว่าคาร่า......"คาร่าที่พอจะเข้าใจกับสิ่งที่พ่อจะมอบให้นั้น  แต่เธอก็ยังไม่ค่อยอยากจะยอมรับซักเท่าไหร่ "ไม่มีแต่คาร่า ถ้าทำไม่ได้หรือกับมาก่อนทั้งคาร่าและซิลจะต้องหมั้นกับคนที่พ่อหามาให้โดยไม่มีข้อแม้แต่อย่างใด แต่ถ้าคาร่าและซิล อยู่ได้ถึงกำหนดตามที่พ่อตั้งไว้  พ่อจะไม่หาคู่หมั้นให้ลูกทั้ง2อีกและพ่อจะไปบอกพ่อแม่ของซิลด้วย เอายังไง ทั้ง2คนสนใจข้อเสนอนี่มั๊ย"คนเป็นพ่อยอมฉลาดกว่าลูกเสมอ  ที่เขาเสนอแบบนั้นไปก็เขามีแต่ได้กับได้เท่านั้นส่วนเรื่องที่จะหาคู่ให้มันก็เป็นแค่คำขู่เฉยๆ "สนค่ะ/สนค่ะ งั้นแค่นี้ก็ได้ค่ะพ่อ บายค่ะ/บายค่ะ"ทั้งสองคนตอบพร้อมกันก่อนจะกดวางสาย "ซิลชั้นถามแกจริงๆนะ แกไหวหรอว่ะตั้งเกือบปีเลยนะเว้ย แค่ชั้นคิดก็จะบ้าตายแล้วและชั้นก็ยังไม่รู้เลยว่างานที่พ่อชั้นจะให้ชั้นมาฝึกงานคืองานอะไร ถ้าให้ชั้นไปทำอะไรยากๆชั้นก็ไม่ไหวนะ"คาร่าทำหน้าเบื่อโลกอีกครั้ง "นี่คาร่าชั้นว่าชั้นไหวว่ะถ้าแลกกับการไม่ต้องโดนจับหมั้นอะไรนั้นอ่ะ คาร่าแกคิดดูดีๆนะถ้าเรายอมแพ้ตั้งแต่ตอนนี้ชั้นว่านะผลที่ตามมาไม่ใช่น้อยนะย๊ะ"ซิลพูดเตือนสติเพื่อน "มันก็จริงอย่างที่แกพูดจริงแหละ เอาเป็นว่าคาร่าสุดสวยกับซิลสุดเซ็กซี่ สู้เว้ยยย เออนี่ซิลชั้นว่าวันนี้เราไปโรงแรมเถอะ  พักเรื่องเที่ยวไว้ก่อนมั๊ยชั้นเหมือนจะเจ็ทแล็กเลยว่ะ”คาร่าพูดไปก็ใช้นิ้วมือนวดคลึงตรงขมับเล็กน้อย "ก็ดีนะ  งั้นก็ไปโรงแรมของพ่อชั้นล่ะกันยังไงชั้นก็ต้องมาฝึกงานที่นี่อยู่แล้ว ถือโอกาศแวะเข้าไปดูด้วยเลย"พูดจบทั้งสองสาวก็เรียกแท็กซี่ไปที่โรงแรมทันที  (คิดถึงที่นอนจางงงงงงง) ผ่านไป 30 นาที รถแท็กซี่แล่นเข้ามาจอดหน้าโรงแรมสุดหรูของเม็กซิโก บรรยากาศตอนนี้หนาวมากๆ 17 องศา  พอรถจอดสนิท 2สาวก็ลงจากรถทันที แต่ก็ต้องตกใจกับสิ่งที่เจอ มีพนักงานของทางโรงแรมออกมารอต้อนรับกันอย่างมาก เพราะตอนที่2สาวนั่งรถมาไม่ได้มองข้างนอกเลยเอาแต่ก้มหน้ากดโทรศัพท์อย่างเดียว "สวัสดีค่ะ คุณหนูซิล คุณหนูคาร่า"2สาวรีบตอบกับหาหญิงสาวที่กล่าวทักทายอย่างเป็นมิตร "สวัสดีค่ะ/สวัสดีค่ะ"คาร่ากับซิลหันไปตอบกลับอย่างเร็ว "ค่ะ พี่ชื่อแพทน่านะค่ะพี่เป็นผู้จัดการที่นี่ค่ะ" "อ๋อค่ะพี่แพทน่า เรียกหนู2คนว่า ซิลกับคาร่าก็ได้ค่ะจะได้สนิทกันเร็วๆค่ะ"ซิลพูดอย่างเป็นมิตร "ก็ได้ค่ะ น้องซิลน้องคาร่า"2สาวยิ้มรับอย่างน่ารัก "งั้นพี่ว่าน้อง2คนขึ้นห้องไปพักผ่อนก่อนก็ได้จ้ะเดินทางมาคงเหนื่อย" "ค่ะ ขอบคุณค่ะ"ทั้งซิลและคาร่าเอ๋ยปากขอบคุณแล้วก็พากันเดินไปที่ลิฟต์ของทางโรงแรมทันที "ห้องของน้องๆอยู่ชั้นที่ 29 นะค่ะเดี๋ยวมีคนนำทางไปให้จ๊ะ"สองสาวเดินตามมาอย่างเงียบๆแต่พอมาถึงห้องก็รีบเปิดปะตูเข้าไปทันทีเพราะอยากเห็นภายในห้องเร็วๆ "นี่ซิลชั้นว่าห้องนี้สวยเอาเรื่องเลยนะเนี่ย มองจากหน้าต่างนี้เห็นเมืองด้วยชั้นเริ่มชอบเม็กซิโกแล้วสิคาร่ายิ้มให้กับภาพตรงหน้า "นี่คาร่า ชั้นว่าเรา2คนก็คิดซะว่ามาพักผ่อนที่นี่ล่ะกันเนอะจะได้ไม่ต้องคิดมาก"ซิลพูดอย่างยิ้มๆ ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้วก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขก็แล้วกัน "ได้คะ  คุณหนูซิล งั้นชั้นเข้าห้องก่อนนะชั้นทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย   งั้นบอกฝันดีไว้ล่วงหน้าเลยนะเพื่อน  ฝันดีนะแก"คาร่าพูดจบก็เดินเข้าไปอาบน้ำทันที  ครั้งนี้คาร่าแช่น้ำนานกว่าปกติ  เพราะเธอเหนื่อยจากการนั่งเครื่องมากทางด้านซิลก็ใช้เวลาในห้องน้ำไม่ต่างจากคาร่าเลย     ซิลอาบน้ำเสร็จเดินออกมาก็เห็นคาร่านอนอยู่ที่เตียงเลยกะว่าจะชวนไปหาอะไรรองท้องก่อนนอนซะหน่อย "นี่คาร่าแกจะไม่ตื่นมากินอะไรหน่อยเหรอนี่นอนหรือซ้อมตายเนี่ย"ซิลเดินไปสะกิดคาร่าที่เหมือนกำลังนอนฝันหวานอยู่ "ไม่อ่ะซิลชั้นว่าจะนอนยาวเลย เครนะฝันดี”คาร่าพูดแค่นั้นแล้วก็หลับต่อ   "เออๆ แกนี่เป็นเอามากจริงๆ งั้นเดี๋ยวชั้นหาไรกินก่อนดีกว่าแล้วค่อยนอน ไม่รู้ว่าพรุ้งนี้ต้องเจออะไรบ้าง"ซิลก็เดินออกมาจากห้องของคาร่าแล้วสั่งรูทเซอร์วิชมานั่งทานข้างบน  พอทานอาหารเสร็จซิลก็เดินเข้าไปนอนในห้องของตนบ้าง  เพราะก็เหนื่อยจากการเดินทางเหมือนกัน