--------
***Zariyah’s POV***
-
Kahit hindi man malinaw sa akin kung totoo o panaginip ba ang nangyari sa aming dalawa ni Aiden, pilit ko iyong iniwaksi sa isip ko. Wala rin namang saysay kung iisipin ko pa iyon. At habang lumilipas ang mga araw, unti-unti ko na ring hindi pinagtuunan ng pansin ang tungkol sa panaginip kong iyon.
Sa mga nagdaraang araw, madalas na nasa apartment si Aiden, laging binibisita ang anak namin. Gusto ko man siyang pagbawalan na araw-arawin ang pagpunta niya sa tinitirhan naming mag-ina, pero parang mahihirapan na ako—sobrang close na ng mag-ama. Minsan nga, kapag nakikita ko silang dalawa na magkasamang naglalaro, parang walang espasyo para sa akin. Hindi ko napaghandaan ang ganitong sitwasyon, at minsan, hindi ko alam kung matutuwa ba ako o maiinis.
Lumipas
