-------
***Zariyah’s POV***
-
Ang sagwa ng panaginip ko. Hanggang ngayon, hindi ko pa rin kayang tanggapin ang panaginip na iyon. Parang napakalinaw ng lahat, pero alam kong imposible iyong mangyari sa totoong buhay. Kaya napagpasyahan kong bumangon na lang, baka managinip ako muli, wala na rin sa tabi ko si Aldrine kaya kailangan ko na rin bumangon. Ang aga naman yatang nagising ng anak ko, at himala—hindi pa niya ako ginising gaya ng nakasanayan.
Ewan ko ba, pero pakiramdam ko pagod na pagod pa rin ako. Mabigat ang katawan ko, parang ginugupo ng kung anong bigat na hindi ko maipaliwanag. Dahil ba ito sa nangyari kagabi? Pero... ano nga ba talaga ang nangyari kagabi? Pilit kong inaalala, pero parang nagiging blangko ang isip ko. Tanging ang panaginip ko lang ang malinaw sa alaala ko—
