--------
***Zariyah’s POV***
-
Malalaki ang bawat hakbang ko habang naglalakad palabas ng ospital. Katatapos ko lang ng shift, ngunit hindi ko man lang nagawang huminga o magpahinga. Masyado akong nagmamadali—parang may apoy na nag-uudyok sa akin na kumilos agad—habang nababalot ng sobrang inis, kaba, at takot ang buong pagkatao ko. Kanina ko pa tinatawagan si Yaya Susan, at ang sabi niya, hanggang ngayon ay hindi pa rin daw inihahatid ni Aiden si Aldrine.
Paulit-ulit kong tinatawagan si Aiden, pero ni isang beses ay hindi niya sinagot ang tawag ko. Lalong sumisikip ang dibdib ko habang bumabagal ang bawat segundo. Hindi ko maiwasang isipin—baka itinakas na ni Aiden ang anak ko, baka gamitin niya ito laban sa akin, o baka… baka may nangyaring masama kay Aldrine.
Ang mga ganitong klase
