Tahimik kaming humakbang palayo ni Geron hila ang aming maleta. Dala ang puso naming nagdurugo, ang damdamin naming doble ang pagluluksang nararamdaman at ginagawa. Walang imik kaming sumakay sa sasakyan na inihanda ni Eriza patungo sa kabilang bayan. Ang aking traydor na mga luha ay walang habas na bumaba habang palayo nang palayo sa bahay namin naging tirahan ko ng dekada.
“Dadaan lang tayo sa bahay, kukunin ko lang ang aking shoulder bag.” lingon ni Eriza.
Napuno pa lalo ng mga luha ang aking buong mukha nang yakapin ako ni Geron. Walang katumbas na sakit. Sa aking pag-alis ay parang lumayo ako kay Mama, kahit malapit na ako sa lupang kinahihimlayan nilang dalawa ni Papa. Kahit na magkasama na kami sa iisang bayan.
“Pagpasensiyahan niyo na ang apartment ko, napakagulo pa sa loob ni
