🃏 เกมเปิดไฟ

2131 Words

🃏 ห้องผิด ไฟที่ไม่ควรลุก ประตูลิฟต์ค่อย ๆ ปิดลง เสียงเหล็กกระทบกันเบา ๆ ก้องอยู่ในความเงียบ เพลงพิณยืนพิงผนัง เอาหัวซบกับกระจกเย็น ๆ เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ผุดตรงขมับ ทั้งที่อากาศข้างในเย็นจนน่าจะหนาว เธอเมา โลกหมุนเหมือนควบคุมไม่ได้ ไม่แน่ใจเลยว่าตัวเองจะยืนได้นานแค่ไหน เพลงพิณหลับตา พยายามหายใจลึก ๆ แต่กลิ่นเหล้ายังติดอยู่ในจมูก แสบคอจนใจเต้นแรง อีกฝั่งหนึ่ง - ขุนเขายืนพิงผนังฝั่งตรงข้าม สูทสีดำหลวม ๆ เนกไทคลายออก กระดุมเสื้อเชิ้ตปลดสองเม็ด มองเห็นคอกับไหปลาร้าขาวสะท้อนกับแสงไฟลิฟต์ สายตาของเขาคมเหมือนเดิม ไม่ใช่แววตาคนเมา แต่เหมือนคนที่พยายามเก็บงำบางอย่างไว้ เขามองเธอตรง ๆ ไม่หลบ ไม่มีอะไรปิดบัง สายตาเขาค่อย ๆ ไล่มองจากหน้าเธอลงมา เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ 🚪 ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก ชั้นบนเงียบสงัด แสงไฟหรี่สลัว พรมหนาจนแทบไม่ได้ยินเสียงเท้า คนขับรถส่งกุญแจมาให้ พลางบอกว่า “ห้องอยู่ทางซ้าย” แต่ไม่มีใครสนใจฟัง เพลงพิณเดินนำหน้า เธอถือส้นสูงไว้ในมือ ส่วนอีกมือหยิบคีย์การ์ด พอมาถึงหน้าห้อง มือเธอสั่นนิดหน่อยตอนเสียบการ์ด เสียงปี๊บ ปี๊บ ‼️ ดังขึ้น ไฟสีเขียวติด เธอเปิดประตูเข้าไป ไม่หันกลับไปมอง ไม่สนใจเลยว่ามีใครเดินตามมาหรือเปล่า ในห้องนั้นอุ่นกว่าอยู่ข้างนอก กลิ่นสะอาดคล้ายโรงแรม แต่แอบมีเหล้าปนอยู่หน่อย ๆ เพลงพิณถอดส้นสูงออก โยนทิ้งไว้บนพื้นแบบไม่แยแส จากนั้นก็ทิ้งตัวลงบนโซฟา ยืดขาออกมาราวกับหมดเรี่ยวแรง "สบายชะมัด..." เธอพึมพำออกมา พร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ปึง! เสียงประตูปิดดังลั่นจนเพลงพิณสะดุ้ง เธอรีบหันไปทันที ความรู้สึกระแวงผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ "ใครให้เข้าห้องฉัน?" เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างหลัง ไม่ได้ตะโกน ไม่ได้พูดหยาบ แต่ก็หนักแน่นจนหัวใจของเพลงพิณเต้นแรงขึ้นทันที เพลงพิณหันกลับไปช้า ๆ เธอรู้สึกได้ว่าหัวใจของตัวเองเต้นเร็วขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว ขุนเขายืนพิงประตู แขนกอดอก ท่าทางผ่อนคลายเหมือนเจ้าของห้อง สายตาเขามองตั้งแต่หน้าของเธอ เลื่อนลงมาที่คอแล้วก็ไหล่เปล่า ๆ โดยไม่ได้หลบสายตาเหมือนปกปิดอะไร “ห้องนายเหรอ?” เสียงของเธอแหบเพราะฤทธิ์เหล้า พลางยิ้มเย้ย “คิดเหมือนกันใช่ไหม อย่ามาทำเป็นเนียน” เขาไม่ตอบอะไร แค่ผลักประตูเข้ามา แล้วเดินตรงเข้ามาหาทีละก้าว ช้า ๆ เหมือนอยากให้เธอใจเต้นแรงกว่าเดิม กลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ กลิ่นตัวของเขา มันปะปนกันจนเธอรู้สึกวูบวาบร้อนไปหมด “เมาแล้วปากดีใช่ไหม?” เสียงเขาทุ้มหนัก “รู้มั้ยว่ากำลังเล่นกับอะไรอยู่?” เพลงพิณเชิดหน้าขึ้น มองตาเขา ไม่ยอมถอย “แล้วนายคิดว่าตัวเองเป็นใคร?” เธอหัวเราะเบา ๆ “เจ้าของโลกหรือไง?” มือของเขายกขึ้น ไม่ได้จับต้องตัวเธอ แต่แค่เอาแขนกั้นไว้ข้างหัว กักเธอไว้กับโซฟา ช่องว่างระหว่างสองคนหายไปทันที ความรู้สึกกดดันแผ่เข้ามา ทั้งจากสายตา และอารมณ์ที่ปะทะกันอยู่ตรงหน้า “อย่าทำหน้าแบบนั้น” เขาขบฟัน เสียงต่ำ “มันยั่วฉิบหาย” ประโยคนี้ควรทำให้เธอผลักเขาออก เธอควรลุกหนีไปให้ไกล แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับตามใจคิด ริมฝีปากทั้งคู่แตะกันอย่างรุนแรงและรวดเร็ว ไม่มีคำพูด ไม่มีการเตือนก่อนล่วงหน้า เสียงลมหายใจร้อน ๆ ปะปนกับคำสบถดังเบา ๆ ทุกอย่างหลุดการควบคุมไปหมด มือที่ไม่น่าจะจับ กลับยิ่งรัดแน่นขึ้น เหมือนจะไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ ขุนเขาดูไม่มีสติ แต่ก็ยังฝืนตัวเองไว้ ฟันขบแน่นเหมือนสัตว์ล่าที่จ้องเหยื่ออยู่ตรงหน้า “แม่ง…” เสียงเขาหอบกระซิบข้างหู “หยุดเถอะ ถ้าไม่อยากให้มันเกินกว่านี้” เพลงพิณหัวเราะ แม้จะหายใจติดขัด เสียงสั่นเล็กน้อย “ถ้ากลัวขนาดนั้น ก็ปล่อยสิ” คำพูดนี้เหมือนเป็นฟางเส้นสุดท้ายที่ตัดทุกอย่างขาด ไฟในห้องดับลง เงียบจนได้ยินแค่เสียงหายใจ กับหัวใจที่เต้นแรงเหมือนจะระเบิด คืนนี้ไม่มีคำหวาน ไม่มีอะไรนุ่มนวล มีแต่แรงดึงดูดที่ไม่มีใครยอมแพ้ ขุนเขาก้มหน้าลงจนเกือบชิดหน้าผากเธอ เขาหลับตาแป๊บเดียว เหมือนพยายามกดอารมณ์ไว้ มือเขาค่อย ๆ เลื่อนไปจับที่เอวเธอ แล้วดึงเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิม เขามองตาเธอนิ่ง จนเธอรู้สึกว่าตัวเองร้องไห้อยู่ในใจ “เธออยากให้ฉันหยุดไหม” เพลงพิณกัดริมฝีปากแน่น “ฉัน... ไม่ได้บอกให้หยุด” สายตาขุนเขาเปลี่ยนจากหงุดหงิด เป็นวูบวาบ “ฉันคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว” เขาประคองท้ายทอยของเธอ ดึงตัวเธอเข้าไปใกล้ “ดี” เสียงเขาหนักแน่นและหอบ “เพราะฉันก็ไม่อยากหยุดเหมือนกัน” ริมฝีปากเขาสัมผัสลงมาอีกครั้ง รุนแรงและเต็มไปด้วยความต้องการ เหมือนอดทนมานานเกินไป เธอถอยจนหลังชิดขอบโต๊ะ มือกำเสื้อเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว ยิ่งเธอตอบรับ เขาก็ยิ่งโถมเข้าหาหนักขึ้น เหมือนไฟที่โหมไม่หยุด เขาค่อย ๆ ไล้จูบจากมุมปากลงมาที่ลำคอ แต่ยังไม่ข้ามเส้น เท่านี้ก็ทำให้เธอแทบยืนไม่ไหว คืนนี้ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำว่าเบา มีแต่ความต้องการที่ทั้งคู่ไม่มีใครยอมถอย ขุนเขาก้มหน้าลง หลับตาไปแค่แวบเดียว เหมือนกำลังข่มความรู้สึกเอาไว้ เขายกมือแตะเอวเธอ แล้วดึงเธอให้เข้าใกล้กว่าเดิมจนไม่มีที่ให้หนี เขามองเธอนิ่งจนสายตาเธอร้อนผ่าว "อยากให้ฉันหยุดไหม" เขาถามเสียงแผ่ว เพลงพิณเม้มปากแน่น "ฉันไม่ได้บอกให้หยุด..." สายตาขุนเขาเปลี่ยนไป จากเก็บกดกลายเป็นดุดัน เขาพึมพำ "ฉันคงห้ามตัวเองไม่ไหวแล้ว" เขาประคองท้ายทอยเธอ ดึงเธอเข้ามาใกล้ "ดี" เขากระซิบเสียงหอบ "เพราะฉันไม่อยากหยุดเหมือนกัน" ริมฝีปากเขาประกบลงมาอีกครั้ง รุนแรงและเร่าร้อน เธอถอยจนแผ่นหลังชิดขอบโต๊ะ มือยังกำเสื้อเขาแน่น เขากดจูบแนบแน่นขึ้นเมื่อเห็นว่าเธอไม่ปฏิเสธ เขาไล้จูบจากมุมปากต่ำลงไปที่ลำคอ ยังหยุดอยู่แค่นั้น สัมผัสของเขาทำให้เธอแทบล้มกับโต๊ะ ขุนเขาประคองยกเธอขึ้นนิดหน่อย ให้สูงพอจะกอดเธอได้แน่นขึ้น เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอแผ่วเบา มือใหญ่ลูบหลังเธออย่างช้า ๆ ก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่เอว ใจเธอเต้นแรงจนหายใจแทบไม่ทัน เธอเริ่มกระสับกระส่าย นิ้วยาว ๆ กำแน่นที่โซฟา ขาเสียดสีกันไปมา มือเล็กของเธอกอดอกแน่น "ฉันทนไม่ไหวแล้ว...รีบหน่อยนะ" เธอเริ่มบีบหน้าอกตัวเองจนขุนเขาต้องรีบลูบไล้เร็วขึ้น กดจังหวะมือแรงขึ้นไปอีก เพลงพิณเงยหน้าขึ้นแล้วครางเบาๆ ผิวขาวของเธอทำให้ขุนเขามองไม่วางตา มือเขาเริ่มสั่นเพราะความรู้สึกในใจ สายตาคมๆ ของเขามองเธออย่างเต็มไปด้วยความปรารถนา ส่วนเธอก็มองตอบเหมือนต้องการมากขึ้น เธอขยับเข้าไปใกล้เขาให้แนบกันที่สุด "เร็วๆ หน่อยได้ไหม ฉันทนไม่ไหวแล้ว ใช้อย่างอื่นแทนนิ้วของนายได้หรือเปล่า" เธอรู้ดีว่าตัวเองต้องการอะไร ถึงได้กล้าที่จะขอร้องเขาแบบนั้น แม้ว่าจะรู้สึกเขินอยู่บ้าง แต่ความต้องการกลับสำคัญกว่า ขุนเขาเองก็อยากได้เธอไม่แพ้กัน ไม่นานเธอก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว เธอรีบยกมือโอบคอเขาไว้แน่น เพราะกลัวจะตกลงไป ขุนเขามองเธอด้วยสายตาจริงจัง มือใหญ่ของเขาค่อยๆ แตะลงบนอกนุ่มเต้าอวบและขาวอมชมพู เขาสัมผัสก้อน กลมๆ นั้นของเธอ ก่อนจะกดเบาๆ และปล่อยให้ตัวเองได้สัมผัสเธออย่างที่ต้องการ "อืม...อาส์ ~ นาย" ขุนเขาแค่แตะเบา ๆ เพลงพิณก็ร้องด้วยความเสียว เธอรู้สึกวูบวาบไปทั้งตัวจนพูดไม่ออก มันเสียวซ่าน ก่อนที่อกอวบจะแอ่นรับตามความเสียว ตามแรงอารมณ์นั้น เพลงพิณก็ร้องเสียว มันเสียวซ่านจนเธออธิบายไม่ถูก มือเขาบีบคลึงไปที่เต้ากลมกลึงเด้งสู้มือใหญ่ ขุนเขาใช้ปากโน้มลงมาสัมผัสที่เต้าอวบ ดูดตวัดใช้ปลายลิ้นเขี่ยยอดจุดนั้นอย่างพริ้วไหว "อ๊า...~ ~" เพียงแค่ปลายลิ้นสัมผัส มือเล็กจิกไหล่กว้างเอาไว้แน่นจนเขารู้สึกเจ็บแสบ แต่ก็ปล่อยให้เธอ ปากเขาประกบไปที่ปากบางของเพลงพิณมันหอมหวาน เกินคาดเขาจูบต่อไม่หยุด ลิ้นตวัดไล่ต้อนลิ้นเล็ก พันกันระรัว เขาดูดกลืนครั้งแล้วครั้งเล่าความหวานติดตรึงที่ปลายลิ้น เพลงพิณผละออก มือเรียวเล็กผละหน้าขุนเขาไปที่ร่องน้ำเยื้อมที่เนินสาวนูนขาวสะอาด ก่อนจะพบว่าตรงนั้นของเธอมันเฉอะแฉะไปหมด แล้วก้มต่ำไปที่กลีบสวยอวบอูมนั้นลองลิ้มชิมรส แผลบ แผลบ "อ้า...~ นายฉันเสียว..." เธอก็ร้องครางออกมาด้วยความเสียว ขุนเขาตวัดไปมาตามกลีบสวย สองมือจับขาเรียวเล็กให้กว้างอีก ก่อนที่เพลงพิณจะกระตุกเกร็งไปทั้งตัว "อ๊า...อืม...~~" เขาใช้เพียงลิ้นก็ทำให้เธอแตะถึงสวรรค์เสียแล้ว "นี่เธอ...เสร็จแล้วเหรอ" หลังจากที่เขาทำเธอเสร็จไปหนึ่งรอบ ด้วยลิ้นของเขา เพลงพิณเสียว มือเรียวยาวชักรูดท่อนแข็งอันใหญ่ มือเรียวยาวจับรูดท่อนเอ็น แล้วแย่ไปตรงกลางระหว่างขา จากนั้นก็ค่อยๆ ดันแท่งเอ็นแข็งใหญ่เข้าไป สวบ!! "อ๊า...นาย ฉันเจ็บ..." มือเรียวเล็กดันไว้ที่หน้าท้องด้วยความเจ็บ "ทนอีกหน่อยได้ไหม เดี๋ยวมันก็จะไม่เจ็บ" ขุนเขาก้มลงไปจูบที่ปาก เพื่อทำให้เธอเลิกสนใจ ก่อนที่เธอจะจูบตอบกลับ พรวด!! ท่อนอุ่นแข็งใหญ่ถูกเขาดันเข้าไปอย่างแรง "กรี๊ด!!!อ๊า...โอ้ยมันเริ่มโอเค มันเริ่มฟินแล้วอ่า" ริมฝีปากขุนเขายังจูบเธอเอาไว้ พร้อมร่างที่เริ่มขยับ "อืม...อาส์...~~" เพลงพิณร้องเสียว แต่มันก็ปะปนด้วยความเสียวมากขึ้นไปอีก พับ พับ พับ "อ๊า....นาย เรียกชื่อฉัน..." "อ้า...เธอชื่อ...อืม...ฉันเสียว..." พับ พับ พับ "อาส์.." ขุนเขาใช้เอวหนากระแทกซอยไม่หยุด เขาจับขาเรียวข้างหนึ่งไปพาดไว้บนบ่า เขาขบกรามแน่นส่งเสียงครางต่ำในลำคอออกมา “เสียวอ่าส์ จะแตก" “แตกเลยอ๊ะๆ ฉันก็จะไม่ไหวแล้ว” ปัก ปัก ปัก! มือใหญ่สองข้างบีบเต้าเนินขาวอวบใหญ่ เขากระแทกทั้งตอกเอ็นเข้าใส่ร่องแฉะอย่างบ้าคลั่งจนร่างบางครางเสียงหลง "อ๊ะ อ๊างง ไม่ไหว ฮื่ออ” “เสียว?” “อะ อื้อ อ๊า~” เขาโน้มตัวลงซุกที่ซอกคอหอมประคองกอดร่างบางไว้แน่นแล้วเร่งเอวกระแทกลำเอ็นเข้าออกในร่องอุ่นถี่เร็ว ลึกๆ เน้นๆ "เธอ อูย จะเสร็จแล้วๆ อ๊ะ อ๊าางง” “อีกนิด ซี๊ดส์ จะแตกแล้ว" ร่างบางขยุ้มมือกำเส้นผม ซึ่งเธอก็อ้าขาออกกว้างปล่อยให้เขากระแทกต่อจนเสร็จ ป็อก! "เสียว ซี๊ดส์ แตกแล้ว ฮึ่ม...” เธอซบหน้าลงหอบหายใจกับเตียงนอนนุ่มอย่างหมดแรง ☀️ เช้า แสงแดดส่องผ่านม่านเข้ามาในห้อง เพลงพิณลืมตาขึ้น รู้สึกหนักตัว ปวดหัว ความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับมาจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอลุกจากเตียง ใส่เสื้ออย่างรีบ ๆ กวาดตามองไปรอบห้องเงียบ ๆ แล้วเดินออกไป ปิดประตูเบา ๆ แต่ชัดเจน ขุนเขาตื่นสาย มองเพดาน กัดฟันแน่น “ชิบหาย...” เขาไม่เดินตาม ไม่เรียก ไม่รั้งไว้ แต่ในใจเหมือนไฟลุกไหม้ และขุนเขารู้ดีว่าถ้าได้เจอผู้หญิงคนนี้อีก เขาคงไม่ยอมปล่อยให้ไปเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว 😏⚙️🃏

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more