CHAPTER 12: BUTTERFLY TATTOO
1152 Words
Wala pa rin si Vance.
Limang oras na.
Hinawakan ko ulit yung labi ko. Parang nandoon pa yung labi ni Knox.
First kiss ko.
At nakita ni Vance.
Tapos umalis siya. Walang salita. Walang suntok. Walang sigaw. Mas nakakatakot ‘yun. Si Vance na tahimik, si Vance na blangko yung mata.
Kasi si Vance na ganun, nagbabalak.
Tok. Tok.
Hindi si Knox ‘to. Alam ko yung katok niya. Maingay. Parang siga.
To, mahinahon. Maingat.
"Papasok," sabi ng boses sa labas.
Bumukas yung pinto. Si Kira. May dalang folder. At isang silver tray na may takip.
"Dinalhan kita ng pagkain," sabi niya. Tinanggal niya yung takip. "Truffle wild mushroom risotto kailangan mo ng energy." sabi ni Shai
Umupo siya sa tabi ko. Nilapag niya yung folder sa side table.
Truffle risotto. May edible gold flakes pa sa gilid. May maliit na crystal glass ng infused water na may pipino at mint. Yan. Yan ang Blackwood.
"Nakuha mo?" tanong ko agad. Yung video.
Tumango si Kira. "Raw file. Galing sa CCTV ng parking lot. Pero Ixcey..." Sumeryoso yung mukha niya. "Pag pinanood mo ‘to, hindi ka na pwedeng umatras. Kasi kung sino man yung gumaya sayo, malakas. Malakas sa Blackwood."
"Ayoko nang umatras," sagot ko.
Tumingin si Kira sa akin. Matagal. Tapos ngumiti siya. Binuksan niya yung laptop niya. Pinlay yung video.
Gabi. Parking lot. Malabo yung kuha, pero kita. Babaeng naka-itim na hoodie. Naka-mask. May dalang bag. Nilapag sa ilalim ng kotse ni Audry. Tapos... tinanggal yung mask.
Mukha ko.
Yung peklat ko sa kilay. Yung pagkamot ko sa ilong pag kinakabahan. Lahat.
Pero hindi ako ‘yon.
"Pause mo," sabi ko.
Pinindot ni Kira.
Tumingin ako nang mabuti. Sa pulso nung babae sa video.
"Zoom mo sa pulso," sabi ko.
Zinoom ni Kira.
Nanigas ako.
May tattoo. Maliit. Itim na butterfly sa may inner wrist niya.
Wala akong tattoo.
Kahit isa. Takot ako sa karayom. At wala akong pera pang-tattoo.
"Hindi ako ‘yan," bulong ko. "Wala akong tattoo. Kahit isa."
Nagkatinginan kami ni Kira.
"May gumaya sayo," sabi niya. "At may pera. At may access sa Blackwood para maglagay ng bomba. At may tattoo artist."
Sino?
BLAG!
Bumukas yung pinto. Walang katok.
Si Vance.
Nakatayo siya sa may pinto. Naka-itim na suit na ngayon. Hindi na yung polo kanina. Basa yung buhok niya. Galing sa ulan. O sa dagat. Ewan.
Pero yung mata niya... hindi na blangko.
Malamig. Galit. Pero pigil.
"Labas," sabi niya kay Kira. Hindi sigaw. Utos.
Tumayo si Kira. Tumingin sa akin. Okay ka lang? tanong ng mata niya. Tumango ako.
Lumabas si Kira. Sinara niya yung pinto.
Naiwan kami ni Vance.
Lumapit siya. Hanggang sa tabi ng kama ko. Tumingin siya sa laptop. Sa naka-pause na video. Sa mukha ko sa screen. Tapos sa mukha ko sa harap niya. Tapos sa tray ng truffle risotto na hindi ko pa ginagalaw.
"Alam mo nang hindi ikaw ‘yan," sabi niya. Hindi tanong.
Tumango ako. "Yung pulso. May tattoo. Wala akong tattoo."
"Good," sabi niya. "Hindi ka tanga."
Tahimik.
Tumingin siya sa labi ko. Isang segundo lang. Tapos umiwas agad ng tingin. Parang nasaktan. Pero hindi siya nagtanong. Hindi niya binanggit.
"Masakit ba?" tanong niya bigla.
"Ha?"
"Yung pasa ni Knox," sabi niya. Turo niya sa panga niya mismo. "Sabi ng guard, sinapak niya apat na guard"
Hindi ko alam isasagot ko.
"Siya lang yung naniwala sa akin," sabi ko na lang. Mahina. "Siya lang yung... siya lang."
"Siya lang," ulit ni Vance. Tumango siya. Tumingin siya sa labas ng bintana. "Kasi matigas yung ulo nun. Pag may gusto, kukunin niya."
Napatingin ako kay Vance. "Anong ibig mong sabihin?"
"Wala," sagot niya agad. Hinubad niya yung coat niya. Binato sa sofa. Lumapit siya lalo sa kama ko.
Ngayon ko lang napansin kung gaano siya katangkad pag nakatayo ako sa harap niya. Kung gaano kalapad yung balikat niya. Kung gaano kapino yung panga niya.
Si Vance, matangkad. Mga 6’0". Maputi. Malinis. Walang tattoo. Walang hikaw. Laging plantsado. Laging mabango. Amoy sandalwood at mamahaling pabango. Buhok niya, naka-ayos kahit magulo. Mata niya, gray. Malamig. Parang taglamig. Attitude niya? Kontrolado. Kalkulado. Lahat ng galaw niya, may dahilan. Pag tumahimik siya, delikado. Pag ngumiti siya, may mamamatay.
Si Knox, mga 6’0". Mas moreno. Mas magulo yung buhok. May tattoo sa leeg. Itim na ahas paakyat sa panga niya. Kaya mukha siyang badboy kahit naka-disenyo na suit. May hikaw sa kaliwang tenga. Amoy usok at mint lagi. Mata niya, berde. Mainit. Parang apoy. Attitude niya? Magulo. Impulsive. Susuntok muna bago magtanong. Pag tumawa siya, totoo. Pag nagalit siya, basag-basag. Pero pag seryoso siya... pag tinitigan ka niya... parang ikaw lang yung tao sa mundo.
Pareho silang gwapo. Pero magkaiba.
Si Vance, taglamig. CEO vibes. Malinis, walang tattoo. Tahimik pero mapanganib.
Si Knox, apoy. Gangster prince vibes. May tattoo sa leeg. Maingay pero totoo.
Sa totoo lang mas gusto ko yung bad look kagaya ni Knox. Kaya siguro dinako naka imik nung hinalikan nya ko.
"Bakit ka umalis kanina?" tanong ko bigla.
Tumigil si Vance. Hindi siya lumapit. Hindi siya lumayo. Nakatayo lang siya sa tabi ng kama ko.
Tumingin lang sya sakin at di sumagot sa tanong ko.
"Galit ako kasi nasa peligro ka," dagdag niya. "Galit ako kasi kahit anong gawin ko, may lumalapit pa rin sayo. Galit ako kasi... akin ka dapat protektahan. Ako dapat yung nandun."
"Akin ka."
Sinabi niya yung parang responsibilidad. Parang pangako. Parang sumpa.
"Pero hindi kita pwedeng kulungin dito," sabi niya. Umatras siya. "Hindi pa. Kasi delikado. Kasi pag nalaman nilang... pag nalaman nila kung gaano ka kahalaga sa akin, mas lalo kang pupuntiryahin."
"Ano ba ako sayo, Vance?" Tanong ko. Naiiyak na ako. Sa gulo. Sa pagod. "Ano ba talaga ako? Bakit ako yung pinoprotektahan mo? Bakit ako yung..."
Hinawakan niya yung pisngi ko. Isang kamay lang. Hinlalaki niya, pinahid yung luha ko.
"Hindi mo pa pwedeng malaman," bulong niya. "Pero isang araw, Ixcey. Isang araw, ako mismo yung magsasabi sayo kung bakit hindi kita kayang mawala. Kahit kalaban ko pa si Knox. Kahit kalaban ko pa yung buong Blackwood."
Bumitaw siya. Kinuha niya yung coat niya.
"Magpahinga ka. At kumain ka. Hindi ka pwedeng magkasakit." Turo niya yung risotto.
"Vance," tawag ko nung nasa pinto na siya.
Lumingon siya.
"Salamat," sabi ko na lang.
Tumingin siya sa akin. Matagal.
"Wala ‘yun," sagot niya. "Basta wag kang lalabas ng infirmary. Naiintindihan?"
Tumango ako.
Tapos umalis na siya.
Naiwan ako. Mag-isa.
Sa utak ko, si Knox. Yung pagsuntok niya sa apat na guard para lang ipag tanggol ako. Yung tattoo niya sa leeg. Yung tingin niya na parang ako lang yung babae sa Blackwood. Gusto niya lang ako. Walang komplikasyon. Walang tinatago.
Sa puso ko, si Vance.“Akin ka dapat protektahan” Yung takot ko sa kanya pag tahimik siya. Yung seguridad pag nandiyan siya.
Mahirap basahin.
Sino ba talaga?
At bakit pakiramdam ko, kahit sino piliin ko... ako pa rin yung masasaktan?
- Writer
