When Sakura Fell: Panahon ng Pagbabalik (volume 1)

Madilim. Isang uri ng kadiliman na parang bumabalot sa bawat hibla ng kamalayan, na tanging ang bahagyang, halos di-marinig na alingawngaw ng kuryente ang pumipiglas. Kasabay nito, ang mabagal, halos pasulpot-sulpot na t***k ng puso ni Rai, na para bang nag-aalinlangan kung dapat pa ba itong tumibok sa kawalan. Ang lamig ng metal na nakapalibot sa kanya ay nagsisimula nang tumagos sa manipis na materyal ng kanyang suot. Hanggang sa isang matinis na hiss, na sinundan ng malakas na tunog ng pag-unlock ng mga mekanismo at pagbukas ng bakal, ang biglang sumira sa halos hipnotikong katahimikan. Isang makapal at maputing usok, na may bahagyang amoy ng ozone at nasunog na circuitry, ang kumawala mula sa loob ng pabilog na kapsula. Kasabay ng usok, unti-unting sumungaw ang isang binatang may gusot na itim na buhok, ang noo'y butil-butil ang pawis kahit pa malamig ang paligid. si Rai. Hinihingal siya, ang bawat paghinga ay mabigat at naghahabol, habang bigla siyang bumagsak at napaluhod sa malamig, makintab na tiles ng sahig ng isang… palikuran? Nanlalabo pa ang kanyang paningin, at may bahagyang ugong sa kanyang tenga. “Saan... saan ‘to?” bulong niya sa sarili, ang boses ay paos at nanginginig. Hinawakan niya ang kanyang sentido na kumikirot. “Akala ko... tapos na ang experiment. Dapat… dapat nasa laboratoryo ako, kasama si Lolo.” Ang huling alaala niya ay ang nakakasilaw na ilaw ng activation sequence ng temporal displacement unit. Pilit niyang ipinukol ang tingin sa paligid. Puti at asul na tiles, isang hilera ng mga cubicle, mga lababo. Definitibong isang palikuran ng eskwelahan. Napakaklasiko. Marahan siyang tumayo, kinapitan ang gilid ng lababo para sa suporta. Tumingin siya sa salamin. Kinapa ang sarili, buo pa naman. Walang galos, walang sugat. Tiningnan niya ang kanyang suot. Isang puting polo shirt na may asul na kurbata, at madilim na slacks. Uniform ng estudyante. Napakunot ang noo niya. Luma ang estilo, parang galing pa sa panahong wala pang mga integrated smart device sa damit, o kahit na self-adjusting fabric. “Same pa rin ang hitsura ko... kahit papaano,” napabuntong-hininga siya, pinasadahan ng kamay ang buhok na tila hindi pa nasusuklayan ng ilang araw. “Pero ang suot ko? Grabe, parang lumang anime ang vibe. Anong taon na ba ‘to?” Pinakiramdaman niya ang bulsa ng kanyang pantalon. Nakahinga siya nang maluwag nang makapa ang pamilyar na hugis ng kanyang personal data assistant, ang kanyang smartphone. Isang bagay na pamilyar sa gitna ng lahat ng ito. Dahan-dahan siyang lumabas sa CR, maingat na itinulak ang pinto na may kalawang na sa bisagra. Tahimik ang corridor, maliban sa mahina at malalim na tunog ng kampana na umaalingawngaw mula sa kung saan. Amoy lumang libro at floor wax ang hangin. Sumilip siya sa mga salaming bintana ng mga silid-aralan na kanyang nadadaanan. Mga estudyanteng nakikinig sa kanilang mga guro, nagsusulat sa mga kwaderno. Luma ang disenyo ng classroom. May blackboard na puno ng sulat-kamay na chalk, mga wooden armchairs na may bakas ng maraming henerasyon ng mga estudyante. Wala pang holographic projector o kahit anong modernong interactive learning tools. “Confirmed,” bulong niya. “Hindi lang ibang lugar. Ibang panahon talaga ‘to.” Ang bigat ng realidad na iyon ay unti-unting lumalatag sa kanya. Anong nangyari sa experiment? Nagkaroon ba ng malfunction? Habang paikot-ikot siya sa corridor, sinusubukang alamin kung nasaan siya o kung paano siya makakabalik, may napansin siyang isang babaeng guro na nagmamadaling lumabas mula sa faculty room, may bitbit na mga libro at isang class record. Napansin siya nito. “O, ikaw! Estudyante ka ba rito? Bakit palaboy-laboy ka pa riyan? Kanina ka pa ba diyan?” medyo strikta pero mausisa ang tanong ng guro, na tinatayang nasa late 30s. Natigilan si Rai. Kailangan niyang mag-isip nang mabilis. “Uh... opo, Ma’am. K-kaka-transfer ko lang po. Medyo naliligaw pa po ako,” sagot niya, sinubukang ngumiti nang alanganin. Napatingin ang guro sa papel na hawak niya, tila may hinahanap. “Ah, ikaw siguro si… Rai Tsukishiro? Tama ba? Galing sa St. Michael’s Academy?” Binasa nito ang pangalan sa isang listahan. Sumagi sa isip ni Rai kung paano napunta ang pangalan niya doon, pero sinakyan na lang niya. Marahil bahagi ito ng contingency plan ng lolo niya, kung sakaling… “O-opo, Ma’am. Ako nga po,” sagot niya, bahagyang nagulat na may nakahandang identity para sa kanya. “Hay naku, kanina pa kita hinihintay sa klase ko. First day mo tapos late ka na agad?” Umiling-iling ito pero may bahagyang ngiti. “Ako si Ms. Dalisay, ang adviser ninyo. Halika na, hijo, ipakilala kita sa klase mo. Huwag kang mag-alala, mababait naman ang mga kaklase mo… karamihan.” Wala nang nagawa si Rai kundi sumunod kay Ms. Dalisay patungo sa isang classroom na may markang “IV-Acacia.” Pagpasok nila, ang dating maingay na klase ay biglang natahimik. Lahat ng mga mata ay napako sa kanya. Pakiramdam niya ay isa siyang alien specimen na pinag-aaralan. “Class, quiet muna,” ani Ms. Dalisay, pumunta sa harap. “May bago kayong kaklase. Ito si Rai Tsukishiro. Galing siya sa... uhm, malayong lugar,” medyo nag-aalangan na sabi ng guro, sabay turo sa isang bakanteng upuan sa may dulo, malapit sa bintana. “Rai, doon ka maupo.” Tahimik lang si Rai habang naglalakad patungo sa upuan, ramdam ang bawat titig. Pagkaupo niya, hindi niya napigilang mapabulong sa sarili, “Hindi lang malayo... galing ako sa ibang panahon.” Sapat na ang lakas ng bulong niya para marinig ng ilan sa mga malapit na estudyante. Isang grupo ng mga lalaki sa harap ang nagkatinginan at naghagikhikan. “Ano daw? Time traveler daw siya!” sigaw ng isa, hindi na napigilan ang tawa. “Ay, nasiraan yata ‘to ng bait sa byahe galing sa ‘malayong lugar’ niya,” dagdag pa ng isa pang babae, na may halong pang-aasar. “Astig ah, para magka-atensyon lang! Anong next, alien ka rin?” Nagkatawanan ang halos buong klase. Yumuko na lang si Rai, pakiramdam niya ay gusto niyang magpalamon sa sahig. First day pa lang, sentro na siya ng tuksuhan. Pero sa gitna ng tawanan, isang babae lang ang hindi natawa. Nakaupo ito sa bandang gitna, malapit din sa bintana. Si Aira. Tahimik siyang nakatingin kay Rai, hindi ngumingiti, hindi tumatawa, kundi parang may malalim na iniisip, ang mga mata niya ay puno ng hindi maipaliwanag na kuryusidad at… pagtataka? “Parang... pamilyar siya,” mahina niyang bulong sa sarili, na halos siya lang ang makarinig. “Parang nakilala ko na siya dati.” Natapos ang klase ni Ms. Dalisay at sumunod pa ang ibang subject. Bawat minuto ay parang isang oras para kay Rai. Nang tumunog ang bell para sa recess, halos sabay-sabay na nagsitayuan ang lahat, maliban sa kanya. Tahimik sa likod ng paaralan, sa ilalim ng isang malaking puno ng mangga na hitik sa mga munting bunga. Nakaupo si Rai sa mga ugat nito, pinagmamasdan ang paligid mga estudyanteng naghahabulan, nagkukwentuhan, kumakain. Ang simple ng buhay. Malayo sa high-tech at minsan ay komplikadong mundo na kanyang pinanggalingan. Biglang may aninong tumabon sa kanya. Pagtingala niya, nakita niya si Aira, may hawak na dalawang bote ng softdrinks. “Hindi ako natawa kanina,” simpleng wika niya habang iniaabot ang isa pang bote kay Rai. Orange flavor. “Sana okay lang ‘to sa’yo.” Nag-aalangan man ay tinanggap ito ni Rai. “S-salamat.” Umupo si Aira hindi kalayuan sa kanya, niyakap ang mga tuhod. “Hindi ko alam kung totoo yung sinabi mo, yung bulong mo kanina,” patuloy niya, ang tingin ay nasa malayo. “Pero... may kakaiba sa’yo. Sa mga mata mo. Parang... hindi talaga ito ang unang beses na nagkita tayo, kahit alam kong imposible.” Isang maliit na ngiti ang sumilay sa labi ni Rai. Sa wakas, may isang taong hindi siya agad hinusgahan. “Salamat. Ikaw lang ang hindi tumawa. At salamat dito sa inumin.” Itinaas niya nang bahagya ang bote. “Pero... kung papayag ka, may gusto akong ipakita sa’yo. Isang bagay na baka makapagpatunay.” Tumango si Aira, ang kuryusidad ay malinaw sa kanyang mga mata. Maingat na inilabas ni Rai ang kanyang cellphone mula sa bulsa. Manipis, sleek, gawa sa isang uri ng metal-glass composite na kumikinang. Touchscreen ito, walang pisikal na butones sa harap. Ibang-iba sa mga cellphone na nakikita niyang gamit ng ilang estudyante kanina, mga de-keypad pa, malalaki at makakapal. Nanlaki ang mga mata ni Aira. “Ano ‘yan? Ang ganda… parang galing sa pelikula.” “Sa panahong ‘to, wala pa dapat ganito, ‘di ba?” tanong ni Rai, pinapakita ang home screen na may dynamic wallpaper ng nebulae. “Pero sa amin, sa panahon ko, normal na ‘to. Kahit bata, may AI assistant na sa ganitong device.” “A-AI?” kunot-noong tanong ni Aira. “Artificial Intelligence. Halimbawa,” sabi ni Rai, at bahagyang itinaas ang boses para marinig ng phone. “‘Hey Yumi, anong petsa ngayon sa Pilipinas, standard calendar?’” Isang kalmadong boses babae ang sumagot mula sa phone, malinaw at walang statik: “Ngayon ay Biyernes, ika-labing apat ng Marso, taong 2025.” Napasinghap si Aira, napatakip sa bibig. “2025? Pero… nasa taong 2011 tayo ngayon!” “Eksakto,” sabi ni Rai. “‘Hey Yumi, sino si Jose Rizal?’” Mabilis na nag-display ng kumpletong biography at mga larawan ni Jose Rizal ang screen. Napanganga si Aira habang pinapasadahan ng tingin ang impormasyon. “Grabe... parang magic.” Hindi niya maiwasang hawakan ang gilid ng device. “Hindi magic. Science.” Ngumiti si Rai, medyo gumaan ang pakiramdam. “At ‘yan ang unang patunay ko... na galing talaga ako sa hinaharap. At mukhang labing-apat na taon ang na-miscalculate ng temporal displacement.” Bago pa makasagot ulit si Aira, na halatang maraming tanong na namumuo sa isip, isang grupo ng mga estudyante ang lumapit sa kanila. Mga apat sila, puro lalaki, at nasa gitna ang tila lider nila — si Kenji, isang matangkad na binatang mayabang ang tindig, halatang sikat at medyo may pagka-bully. “Uy, Aira, kanina pa kita hinahanap sa canteen. Anong ginagawa mo rito kasama ang… weirdong transferee?” Sarkastiko ang tono ni Kenji, tinitingnan si Rai mula ulo hanggang paa na may halong pangmamata. Hindi agad nakasagot si Aira, pero ang tingin niya kay Rai nang lingunin ito ay hindi na katulad ng una. Ang simpleng kuryusidad ay nahaluan na ngayon ng paghanga, pagkalito, at marahil, kaunting pag-aalala. Napatingin si Kenji kay Rai, ngumisi. “Ingat ka, transferee. Hindi lahat ng nakakatawang biro... ay nakakatawa para sa lahat. Lalo na kung nagpapapansin ka lang kay Aira.” Hinawakan nito ang braso ni Aira. “Tara na, Aira. Hayaan na natin ‘yang ‘time traveler’ sa kanyang mundo.” Bumigat ang tensyon sa pagitan nina Rai at Kenji. Nagkatinginan sila, at tila may hindi nasasabing hamon sa hangin. Ngunit bago pa humaba ang usapan at mauwi sa kung saan, isang malakas na busina ng bell ang pumutol sa sandali. Hudyat na tapos na ang recess. Walang imik na tumayo si Kenji at ang grupo niya, naglakad paalis, pero hindi bago bigyan si Rai ng isa pang masamang tingin. Naiwan sina Rai at Aira. “Pagpasensyahan mo na si Kenji,” mahinang sabi ni Aira. “Lagi lang talagang mainit ang ulo nun.” “Okay lang,” sagot ni Rai, kahit pa ramdam niya ang panginginig ng babala. Habang sabay silang naglalakad pabalik sa classroom, saglit na tumingala si Rai sa kalangitan. Sa taas, sa malayong dulo ng syudad, may isang mapurol na itim na anino ng isang bagay na pahilis na bumabagsak, nag-iwan ng manipis na itim na usok. Bago ito tuluyang mawala sa paningin sa likod ng mga gusali, kumislap ito ng isang beses, na parang kidlat na tumama sa lupa. Isang pamilyar na trajectory. Isang emergency re-entry signature. Nanlamig ang buo niyang katawan. Hindi lang siya ang napadpad dito. Hindi lang siya ang nandito.