Graduation Day: The Alpha Chose Me

Tatlong beses na umalingawngaw ang malaking kampana sa pinakamataas na tore ng Mooncrest Academy. Hudyat iyon ng simula ng graduation ceremony—ang araw na pinakahihintay ng bawat estudyanteng limang taon nang nagsanay upang maging mandirigma, healer, strategist, o future leader ng kani-kanilang pack. Sa malawak na courtyard, maayos na nakahanay ang mga graduates ayon sa kanilang rank at bloodline. Nasa unahan ang mga anak ng Alpha at Beta families. Kasunod ang mga elite trainees at healers. Sa pinakadulo naman nakapuwesto ang mga omega at mga estudyanteng wala pang tiyak na pack assignment. Doon nakatayo si Lyra Ashford. Mahigpit niyang hinawakan ang gilid ng kanyang itim na graduation robe habang pinagmamasdan ang masasayang pamilyang nagkukumpulan sa paligid. May mga magulang na umiiyak sa tuwa, may mga kapatid na sumisigaw ng pangalan ng graduate, at may mga pack representatives na abala sa pag-aalok ng posisyon sa pinakamahuhusay na estudyante. Walang naghihintay kay Lyra. Wala siyang magulang na magsasabit ng medalya sa kanyang leeg. Wala ring pack leader na sabik siyang iuwi pagkatapos ng seremonya. Sanay na siya roon. “Akala ko hindi ka na aakyat sa stage.” Napapikit sandali si Lyra nang marinig ang pamilyar na mapanuyang boses sa kanyang likuran. Si Mira, isang graduate mula sa Silver Claw Pack, ay lumapit kasama ang dalawa nitong kaibigan. Mamahalin ang kanilang mga robe, at halatang pinaghandaan ng kanilang mga pamilya ang araw na iyon. “Required tayong lahat,” mahinahong sagot ni Lyra. Tiningnan ni Mira ang pilak na medalya sa kanyang leeg bago napangisi. “Required nga. Pero para saan pa? Limang taon kang nag-aral dito, pero hanggang ngayon wala ka pa ring wolf.” Humagikhik ang dalawang kasama nito. Hindi sumagot si Lyra. Sa halip, itinuon niya ang paningin sa entabladong napalilibutan ng puting bulaklak at pilak na bandila ng academy. “Wala ring pack na kumuha sa iyo,” dagdag ng isa. “Kahit omega dapat may silbi.” Mahinang sumikip ang dibdib ni Lyra, ngunit hindi niya ipinakita iyon. Dalawampu’t dalawang taong gulang na siya. Karaniwang nagigising ang wolf ng isang werewolf sa edad na labingwalo. Sa loob ng apat na taon, paulit-ulit siyang naghintay sa bawat full moon, umaasang maririnig niya rin ang boses sa loob ng kanyang isip. Ngunit katahimikan lamang ang sumagot sa kanya. “Mas mabuti nang walang pack kaysa mapunta sa pack na tulad ng sa inyo,” malamig niyang tugon. Nawala ang ngisi ni Mira. “Ano’ng sinabi mo?” Bago pa lumala ang sagutan, muling tumunog ang kampana. Agad na nagbigay ng senyas ang mga guro na bumalik ang lahat sa kanilang hanay. “Hindi pa tayo tapos,” bulong ni Mira bago umalis. Hindi na iyon pinansin ni Lyra. Hindi niya hinihintay ang graduation upang patunayan ang sarili sa mga katulad ni Mira. Hinihintay niya iyon dahil gusto na niyang makaalis sa Mooncrest Academy—sa lugar na limang taon siyang sinanay, ngunit araw-araw ding pinaalalahanang may kulang sa kanya. “Graduates, prepare yourselves!” Umalingawngaw ang tinig ng headmaster sa buong courtyard. Isa-isang tinawag ang mga pangalan. Kasabay ng diploma, inaanunsiyo rin ang posisyon at pack assignment ng bawat graduate. “Damon Hale, warrior trainee of the Red Fang Pack!” Masigabong palakpakan ang sumunod. “Celestine Arvo, healer apprentice of the Silver Claw Pack!” Isa na namang malakas na palakpakan. Habang papalapit ang pangalan niya, lalo namang bumibigat ang pakiramdam ni Lyra. Alam na niya kung ano ang isusunod sa kanyang pangalan. No official pack assignment. Isang maayos na paraan upang sabihing walang gustong tumanggap sa kanya. “Lyra Ashford.” Biglang humina ang bulungan sa bahaging kinaroroonan niya. Dahan-dahang huminga si Lyra bago naglakad patungo sa entablado. Ramdam niya ang mga matang sumusunod sa kanya. “Siya ’yung walang wolf.” “Bakit nakapagtapos?” “Baka naawa lang ang academy.” Hindi siya lumingon. Itinaas niya ang kanyang baba at ipinagpatuloy ang paglakad. Bawat hakbang ay para sa lahat ng gabing nag-aral siyang mag-isa. Para sa bawat sugat na tiniis niya sa training. Para sa bawat pagsusulit na ipinasa niya nang walang tulong ng wolf instincts na natural sa iba. Nang makarating siya sa entablado, iniabot ng headmaster ang kanyang diploma. “Lyra Ashford, graduate of Mooncrest Academy. Temporary independent status. No official pack assignment.” May ilang mahinang tawanan mula sa audience. Mahigpit na hinawakan ni Lyra ang diploma, ngunit nanatiling kalmado ang kanyang mukha. “Congratulations,” mahinang sabi ng headmaster. “Thank you.” Tatalikod na sana siya nang biglang umihip ang malamig at malakas na hangin sa buong courtyard. Nagsayawan ang mga puting bulaklak. Kumalansing ang mga bandila. Biglang tumahimik ang mga ibon sa mga puno. Mula sa pangunahing tarangkahan ng academy, sunod-sunod na narinig ang yabag ng mga kabayo at mabibigat na bota. Agad na nagsitayuan ang academy elders. “Black Moon,” bulong ng isa sa mga guro. Kumalat ang tensyon sa buong courtyard. Pumasok ang mahigit dalawampung mandirigma na nakasuot ng itim na uniporme. Sa kanilang mga balikat ay nakaukit ang pilak na simbolo ng isang lobo sa ilalim ng bilog na buwan. Black Moon Pack. Isa sa pinakamalaki at pinakamakapangyarihang pack sa hilagang teritoryo. Kilala ang kanilang mga mandirigma sa disiplina at tapang, ngunit higit sa lahat, kilala ang kanilang pinuno. Alpha Kael Blackwood. Nagsimulang magbulungan ang mga graduates. “Bakit siya narito?” “May kukunin ba siyang graduate?” Mabilis na inayos ni Mira at ng ibang babae ang kanilang buhok at robe. Ang mga kanina lamang ay nagtatawanan ay biglang naging mahinahon, tila umaasang mapansin ng dumarating na Alpha. Unti-unting naghiwalay ang hanay ng mga mandirigma. Sa pagitan nila, lumitaw ang isang matangkad na lalaki. Naka-black formal coat siya na may pilak na detalye sa kuwelyo. Malapad ang kanyang mga balikat, matalim ang mga mata, at malamig ang ekspresyon. Hindi niya kailangang magsalita upang maramdaman ng lahat ang bigat ng kanyang kapangyarihan. Kusang yumuko ang mga guro at graduates habang dumaraan siya. Lahat maliban kay Lyra. Hindi dahil wala siyang respeto. Tila nakalimutan lamang ng kanyang katawan kung paano gumalaw. Sa sandaling pumasok si Kael sa courtyard, may kakaibang init na gumapang mula sa dibdib ni Lyra patungo sa kanyang leeg. Bumilis ang t***k ng kanyang puso, at tila naging mas malinaw ang bawat tunog sa paligid. Biglang napatigil si Kael. Matalim niyang inilibot ang tingin sa buong lugar na para bang may hinahanap. Naramdaman ni Lyra ang banayad na kirot sa kanyang palad. Nang tingnan niya iyon, isang manipis na gintong liwanag ang saglit na gumuhit sa ilalim ng kanyang balat. Agad niya itong tinakpan. Ano iyon? Muling tumingin si Kael sa paligid. At nang mapunta sa kanya ang mga mata nito, parang huminto ang buong mundo. May pagkabigla sa mukha ng Alpha. Kasunod niyon ang isang matinding pagkilalang tila siya mismo ay hindi makapaniwala. Humigpit ang panga ni Kael. “Mate.” Isang salita lamang iyon, ngunit sapat upang patahimikin ang buong courtyard. Nalaglag ang diploma mula sa kamay ni Lyra. Napasinghap ang mga graduates. Maging ang mga academy elders ay hindi nakapagsalita. Mabilis na lumapit si Kael sa entablado. Bawat hakbang niya ay mabigat at determinado, habang kusang umaatras ang mga taong nakaharang sa kanyang daraanan. Huminto siya ilang hakbang mula kay Lyra. Mula sa malapitan, mas nakakatakot ang presensya nito. Ngunit sa likod ng malamig na mukha ng Alpha, napansin ni Lyra ang bahagyang pag-igting ng mga kamay nito, na tila pinipigilan siyang abutin. “Anong pangalan mo?” tanong nito. Alam ni Lyra na narinig nito ang pangalan niya kanina. Gayunpaman, sumagot siya. “Lyra Ashford.” Marahang inulit ni Kael ang kanyang pangalan bago bumaba ang tingin nito sa kamay niya. Muling sumiklab ang gintong simbolo sa kanyang palad. Nagbago ang ekspresyon ng Alpha. “Imposible,” bulong nito. “Ano ang imposible?” Hindi ito sumagot. Sa halip, humarap si Kael sa buong courtyard. Lalong bumigat ang aura nito, sapat upang mapayuko ang ilang mahihinang estudyante. “Makinig kayong lahat,” malamig nitong utos. Walang nangahas magsalita. “Si Lyra Ashford ay sasama sa akin sa Black Moon Castle.” Naramdaman ni Lyra ang pagtaas ng kanyang galit sa kabila ng pagkalito. “Hindi ako pumapayag.” Sabay-sabay na napatingin sa kanya ang lahat. Parang hindi sila makapaniwalang kinontra niya ang isang Alpha—at hindi basta Alpha, kundi si Kael Blackwood. Dahan-dahang bumaling si Kael sa kanya. “Ano’ng sinabi mo?” “Hindi ako sasama sa iyo,” malinaw niyang sagot. “Hindi mo ako puwedeng basta kunin dahil sinabi mong mate mo ako.” May ilang napasinghap sa audience. Inaasahan ni Lyra na magagalit si Kael. Na gagamitin nito ang Alpha command upang pilitin siyang sumunod. Ngunit sa halip, bahagya itong lumapit. “Hindi mo pa naiintindihan kung ano ang nangyayari.” “Dahil wala kang ipinapaliwanag.” “Magpapaliwanag ako.” “Kailan?” “Kapag ligtas ka na.” “Kaya kong protektahan ang sarili ko.” Nawala ang bahagyang lambot sa mga mata ni Kael. “Hindi mula sa mga naghahanap sa iyo.” Nanlamig ang batok ni Lyra. “Ano’ng ibig mong sabihin?” Sa halip na sumagot, tumingin si Kael sa tuktok ng lumang tore. Napatingin din si Lyra. May malaking itim na uwak na nakadapo roon. Hindi ito gumagalaw, ngunit direkta ang tingin nito sa kanya. Bigla nitong ibinuka ang mga pakpak. Bago lumipad, may nalaglag na isang itim na balahibo na dahan-dahang bumagsak sa gitna ng courtyard. Sinalo iyon ni Kael. Sa sandaling mahawakan niya ang balahibo, lumitaw sa ibabaw nito ang pulang simbolo ng kalahating buwan. Humigpit ang mukha ng Alpha. “Ano iyon?” tanong ni Lyra. Dinurog ni Kael ang balahibo sa loob ng kanyang palad. “Isang babala.” “Kanino?” Muling tumingin sa kanya si Kael. Wala na ang pag-aalinlangan sa mukha nito. Tanging malamig na determinasyon ang natira. “Sa lalaking matagal nang naghihintay na matagpuan ka.” Bago pa makapagtanong si Lyra, isang malalim at hindi pamilyar na boses ang bumulong sa loob ng kanyang isipan. Sa wakas, natagpuan na rin kita. Napahawak siya sa kanyang ulo. Hindi iyon boses ng kanyang wolf. Mas malamig iyon. Mas madilim. Sa kabilang dulo ng courtyard, sa ilalim ng anino ng lumang tore, may isang lalaking nakasuot ng itim na balabal na nakatayo at nakatingin sa kanya. Nang magtagpo ang kanilang mga mata, ngumiti ito. Pagkurap ni Lyra, wala na ang lalaki. Ngunit naiwan sa kanyang isipan ang huling bulong nito. Maligayang pagtatapos, aking nawawalang reyna.