Ağanın esir kuması+21

Diyarbakır’da sıradan bir gündü. Güneş, taş binaların arasından ağır ağır süzülüyordu. Ama bu sakinliğin altında, bazıları için fırtına öncesi sessizlik vardı. Cihangir Şahinoğlu, iki yıl önce ailesinin isteğiyle Mizgin ile evlenmişti. Bu evlilikte ne huzur vardı ne de mutluluk. Aşk, o konağın kapısından hiç girmemişti. İki yabancı gibi aynı çatı altında yaşamış, birbirlerinin varlığına alışmışlardı ama hiçbir zaman birbirlerine tutunamamışlardı. Cihangir, törelere sıkı sıkıya bağlı bir ağa, Şahinoğlu aşiretinin başıydı. Sözü kanun, bakışı hüküm sayılırdı. Ama ne kadar güçlü olursa olsun, içini kemiren büyük bir eksik vardı: Bir varis… Aşiret büyükleri kararını vermişti. Kuma gelecekti. Bu kararı Mizgin’e söylemeyi Cihangir istemişti. Aşk olmasa bile, bir kadının yüzüne bunu söylemek ağır bir yüktü. Konağın avlusuna girdiğinde derin bir nefes aldı. Gözleri, avluda çalışan Mizgin’i aradı. Mizgin, her zamanki gibi sessiz, her zamanki gibi kendi içine kapanıktı. “Mizgin!” diye seslendi Cihangir. Mizgin başını kaldırdı, hemen yanına geldi. “Buyur ağam?” “Çalışma odasına kahve getir.” “Tamam ağam.” Bir süre sonra Mizgin, elinde kahve tepsisiyle çalışma odasına girdi. Oda sessizdi. Cihangir ayakta, pencereye dönük duruyordu. “Kahveniz ağam.” “Mizgin…” dedi Cihangir, arkasını dönmeden. “Otur. Söyleyeceklerim var.” Mizgin, sandalyeye oturdu. Aslında bu konuşmayı bekliyordu. Günlerdir, haftalardır bu ihtimale kendini hazırlamıştı. Cihangir’in başkasının kocası olacağı fikrine, yavaş yavaş alışmaya çalışıyordu. Sessizliği yine Mizgin bozdu. “Ağalar hükmü verdi, değil mi?” Cihangir başını eğdi. “Evet, Mizgin.” Mizgin dudaklarını birbirine bastırdı. Gözleri doldu ama ağlamadı. “Kuma gelecek… değil mi ağam?” “Evet.” O an odada zaman durdu. Cihangir sustu, Mizgin sustu. Sadece duvardaki saatin tıkırtısı duyuluyordu. Mizgin ayağa kalktı. Sesi titremiyordu, bu Cihangir’i daha çok yaraladı. “Hayırlı olsun ağam.” Başka bir şey demeden kapıya yöneldi. Kapı kapanır kapanmaz, Cihangir’in elleri saçlarına gitti. “Bu kadar mı?” diye mırıldandı kendi kendine. “Bu kadar mı önemsizim senin için Mizgin? Sevgin yoksa saygın da mı yok? ‘Olmaz’ demiyorsun, ‘Doktora gidelim’ dediğimde kabul etmiyorsun. Bu sonu bilerek getirdin…” Ama onu duyan olmadı. Mizgin gitmişti, sözler boşluğa düşmüştü. Cihangir daha fazla duramadı. Ceketini alıp dışarı çıktı. Hava almak iyi gelecekti belki. Belki de kaçıyordu. Diyarbakır çarşısına doğru yürümeye başladı. Omuzları dikti ama içi karmakarışıktı. Gözleri keskin, çevreyi tarıyordu. Bu şehirde dostu kadar düşmanı da vardı. Her an tetikte olmak zorundaydı. Bir kaç gün sonra Dicle, yüzünde hafif bir tebessümle çarşının kalabalığında abisinin yanında yürüyordu. Güneş taş binaların arasından sızıyor, esnafın sesleri havada yankılanıyordu. Onun için sıradan bir gündü, alınacak birkaç parça eşya, içilecek bir çay, sonra eve dönüş… Hayat, bildiği ritminde akıyordu. Ta ki göz göze gelene kadar. Cihangir Ağa, karşıdan gelen kalabalığın içinden yılmaz’i fark ettiğinde adımlarını yavaşlattı. Sert yüz hatları her zamanki gibi ifadesizdi ama gözleri… gözleri Dicle’ye takıldığı an, dünyadaki her şey arka plana düşmüştü. Yılmaz gülümseyerek yaklaştı. “Cihangir Ağa, hayırdır? Çarşıya pek çıkmazdın” dedi. Cihangir Ağa başını salladı. “İş güç Yılmaz, malum. Sen nasılsın?” “İyiyiz çok şükür,” dedi Yılmaz, ardından kolunu Dicle’ye doğru uzattı. “Kız kardeşim Dicle. Biraz dolaşalım dedik.” Dicle başını hafifçe eğdi. “Merhaba,” dedi kısık ama net bir sesle. Cihangir Ağa’nın dudakları aralanacak gibi oldu, sonra kendini toparladı. “Merhaba,” dedi sadece. Kısa bir sessizlik oldu. Yılmaz bu sessizliği her zamanki rahatlığıyla bozdu. “Akşama bir şeyler içelim mi Cihangir Ağa? Felekten bir gece çalalım, eskisi gibi.” Cihangir Ağa “olur” demeden önce bir an duraksadı. Gözleri istemsizce yeniden Dicle’ye kaydı. Onu süzmemeye çalışıyor, bakışlarını kaçırmak istiyordu ama ne yapsa başaramıyordu. “Olur Yilmaz,” dedi sonunda. “Akşam haberleşiriz.” Dicle bunu fark etmişti. O bakışları… Fazla uzun, fazla dikkaliydi. İçinde açıklayamadığı bir huzursuzluk kıpırdandı. Birkaç adım geri çekildi, abisinin arkasına sığınır gibi durdu. Yılmaz bunu fark etmedi ya da fark edip önemsemedi. “O zaman sözleştik,” dedi. “Akşam görüşürüz.” Vedalaşıp ayrıldılar. Çarşının uğultusu yeniden kulağına doldu ama Dicle artık hiçbir şeyi net duyamıyordu. Kalbi hızla çarpıyordu. Yılmaz yürürken konuştu. “Ne oldu sana? Rengin kaçtı.” “Bir şey yok abi,” dedi Dicle ama sesi titredi. “Sadece… yoruldum galiba.” Yılmaz omuz silkti. “Az kaldı zaten, eve döneriz.” Ama Dicle’nin aklı çoktan başka bir yere gitmişti. Babası birkaç gün önce sofrada gülerek söylemişti, “Cihangir Ağa kuma alacakmış. Bakalım şanslı aile hangisi olacak?” Dicle yutkundu. Aklına gelen düşünceyi hemen silmek istedi. Kader, bu kadar kolay ona dokunmazdı. Dokunmamalıydı. Dicle kaderinden kaçmaya çalışırken, Cihangir Ağa çoktan ilk adımı atmaya karar vermişti.