Mizgin’in kolumu sıkan parmaklarının acısı, kalbime ektiği o zehirli sözlerin yanında hiç kalırdı. "Kuluçka makinesi" demişti bana.
Sadece bir araç olduğumu, işim bitince bu kapının önüne konulacağımı söylemişti. O an yüzündeki o korkunç gülümseme, bir insanın bir insana duyabileceği en saf nefretten yapılmıştı sanki.
Odama nasıl girdiğimi, kapıyı nasıl kapattığımı bilmiyorum. Sırtımı kapıya yaslayıp yere çöktüm. Ağzımı ellerimle kapattım ki hıçkırıklarım dışarı taşmasın, o kadın kapının ardında beni dinleyip zaferine bir yenisini eklemesin istedim. İçim yanıyordu.
Kimsesizliğim, sahipsizliğim bir tokat gibi yüzüme çarpıyordu. Annemi, babamı, evimi özledim. Ama biliyordum ki artık ne gidecek bir evim vardı ne de beni koruyacak bir ailem. Ben bu konağa, bu adamın hayatına bir hiç olarak
