Hazel’s pov
NAGSUSUKATAN kami ng pamangkin ko ng masamang tingin habang nakatayo siya sa gilid ng kama ko. Wala paring ilaw kaya madilim parin ang kwarto ko. Tanging ilaw lang ay ang galing sa liwanag ng buwan.
Hindi talaga ako magpapadala sakanya. Galit talaga ako. Mas lalo pa nga yata ako nagalit ng makita ko ang mukha niya at naalala ko ang ngiti niya kay Naomi. Ang tamis pa ng ngiti niya sa babaeng yun. Pag umpugin ko silang dalawa eh makikita talaga hinahanap nila.
“Lumayas ka na, Kane. Wala ako sa mood para makipag usap sayo ngayon lalo na’t masakit ang ulo ko. Kaya wag mo ng dagdagan pa.“ Seryoso kong sabi at walang ka emosyon-emosyon ang mukha ko.
“Bakit masakit ang ulo mo? Uminom ka ba ng gamot?“ Tanong niya sa ‘kin ngunit hindi ko naman siya sinagot. Bahala siya sa buhay ni
