chapter 19
1136 Words
ISMAEL POV
Hindi ako huminga nang maluwag kahit tuluyan nang magsara ang pinto ng armored vehicle. Sa mundong ginagalawan ko, ang “nakasakay na” ay hindi kailanman katumbas ng “ligtas na.” Isa lang itong yugto—isang checkpoint—bago ang susunod na gulo.
Umusad ang sasakyan, tahimik pero mabigat. Ramdam ko ang bigat sa dibdib ko na parang may nakapatong na bakal. Sa peripheral vision ko, nakikita ko si Icey—nakaupo nang tuwid, hindi umiiyak, hindi nanginginig, pero ramdam ko ang tensyon sa bawat hinga niya. Parang pinipigil niya ang sarili niyang pumutok.
At mas masakit iyon kaysa kung umiyak siya.
Sa harap namin, nakaupo ang driver—isa sa mga tauhan ng ama niya. Kilala ko ang tipo. Loyal. Tahimik. At handang pumatay kung kailangan. Sa likod ko naman, naroon ang babaeng ayaw kong makasama sa iisang sasakyan—ang assassin. Nakasandal lang siya, parang nanonood ng palabas, pero alam kong bawat galaw namin ay minamapa niya sa isip.
Ex ko. Dating partner. At ngayon—isang komplikasyong hindi ko hiniling.
“Kung titingin ka pa sa kanya ng ganyan,” sabi niya bigla, mababa ang boses, “masasaktan ka.”
Hindi ako lumingon. “Mind your business.”
“Funny,” sagot niya. “That used to be my line.”
Napapikit ako sandali. Hindi dahil sa alaala—kundi dahil sa galit. Hindi ako pwedeng bumalik doon. Hindi ngayon. Hindi kailanman.
Narinig kong gumalaw si Icey sa tabi ko. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko ang biglang pagbabago ng hangin. Selos. Hindi iyong petty—kundi iyong tahimik, matalim, at mapanganib.
At tangina, kasalanan ko.
“Ismael,” sabi niya, hindi tumitingin sa akin. “Gaano katagal?”
“Depende,” sagot ko. “Kung gaano kabilis nating maililigaw ang buntot.”
“Hindi iyon ang tinatanong ko.”
Tumahimik ako.
Ilang segundo ang lumipas bago ko sinagot. “Hanggang sa maging ligtas ka.”
Tumawa siya, pero walang saya. “You keep saying that. Pero parang lahat ng ‘ligtas’ sa mundo mo… may kapalit.”
Hindi ako nakasagot agad. Dahil tama siya.
Sa mundo ko, walang libreng kaligtasan. May dugo. May utang. May konsensiyang unti-unting nauupos.
“At siya?” tanong ni Icey bigla, sa wakas ay tumingin sa likod—direkta sa assassin. “Hanggang kailan siya kasama?”
Nag-angat ng kilay ang babae. “Diretsahan. I like that.”
“I don’t,” sagot ni Icey. “So sagot.”
“Hanggang matapos ‘to,” sagot ng assassin. “Or hanggang may mamatay.”
“Very reassuring,” sabi ni Icey, tuyo ang tono.
“Honesty is,” balik niya.
I clenched my jaw. “Enough.”
Tumahimik silang dalawa, pero ramdam ko—hindi ito tapos. Hindi pa man nagsisimula, alam kong may nabubuong tensyon na mas delikado pa kaysa sa mga taong humahabol sa amin.
Selos. Hindi ko inasahan. At hindi ko kayang i-handle ngayon.
Lumiko ang sasakyan, pumasok sa mas makitid na kalsada. Kagubatan sa magkabilang gilid. Mahina ang signal. Perfect place para sa ambush.
I leaned forward. “Change route,” sabi ko sa driver.
“Orders are—”
“I take responsibility,” putol ko. “Kung may mangyari, sa akin.”
Sandaling katahimikan. Then the driver nodded and lumiko.
Naramdaman kong tumingin si Icey sa akin. “You’re defying my father.”
“Hindi ngayon ang oras para sa blind obedience,” sagot ko. “At kung magagalit siya—”
“Sa’yo,” putol niya.
Tumango ako. “I’m used to it.”
Hindi ko sinabi: mas pipiliin kong ako ang kalabanin niya kaysa ikaw ang masaktan.
Tahimik ulit. Hanggang sa nagsalita ang assassin, mas seryoso na ngayon.
“Ismael,” sabi niya. “May hindi ka sinasabi.”
Napalingon ako. “Like what?”
“Like the third group.”
Nanlamig ang likod ko.
“What third group?” tanong ni Icey agad.
Damn it.
“Akala mo dalawa lang,” sabi ng assassin. “Pero may gumagalaw sa ilalim. Hindi aligned sa kumpanya. Hindi rin kay papa niya.”
Tumama ang tingin ni Icey sa akin. “Ismael?”
Huminga ako nang malalim. Ito na naman. Isa na namang lihim na kailangan kong ilabas.
“May rogue faction,” paliwanag ko. “Dating contractors. Tinanggal. Iniwan. At ngayon—gusto ng bayad.”
“Bayad?” ulit ni Icey.
“Sa dugo,” sagot ng assassin, walang emosyon.
Naramdaman kong bumigat ang kamay ni Icey sa tuhod niya. Hindi siya umatras. Hindi siya umiyak.
She absorbed it.
“So lahat ng ‘to,” sabi niya dahan-dahan, “hindi lang dahil sa kasal. Hindi lang dahil sa kumpanya. Kundi dahil… may mundo kayong ginagalawan na hindi ako bahagi—pero ako ang tinatamaan.”
“Yes,” sagot ko, diretso.
Tumango siya. Mabagal. Tahimik. Mas nakakatakot kaysa sigaw.
“Then stop treating me like glass,” sabi niya. “Kung nasa gitna ako ng gulo, I deserve to know how to fight.”
The assassin smiled faintly. “I told you she’s not weak.”
I shot her a warning look. “Don’t encourage her.”
“Oh, I will,” sagot niya. “Because she reminds me of someone.”
“Stop,” mariin kong sabi.
She leaned back, amused. “Relax. Past is past.”
But it isn’t. Not for me.
Tumigil ang sasakyan bigla.
“Contact lost,” sabi ng driver. “Vehicle behind us—unidentified.”
I reached for my gun. “Positions.”
Agad na nag-shift ang aura sa loob ng sasakyan. Ang assassin ay gumalaw na parang reflex—nakahawak na sa armas, mata’y malamig. Si Icey naman—hindi sumigaw, hindi nag-panic.
She looked at me.
At doon ko nakita: hindi na siya ang babaeng kailangan kong itago.
She was choosing to stand.
“Ismael,” sabi niya, steady ang boses. “Kung lalaban tayo—hindi ako mananatili sa likod.”
“Hindi—”
“Hindi ako pabigat,” ulit niya, diretso. “At hindi ako ang kahinaan mo.”
Tumama iyon sa akin. Malakas. Totoo.
Huminga ako nang malalim at tumango. “Then stay close. Follow my lead.”
She nodded. “Always.”
The assassin clicked her tongue. “Look at that. Trust.”
I ignored her and looked out the window. Headlights. Dalawa. Papalapit.
This is it.
Hindi ko alam kung paano ‘to magtatapos. Hindi ko alam kung sino ang mabubuhay. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang ipagsabay ang utos, ang kasalanan, at ang babaeng nasa tabi ko ngayon.
Pero isang bagay ang malinaw—
Hindi na ito simpleng protection detail. Hindi na ito trabaho. Hindi na ito utos ng ama niya.
Ito ay digmaan.
At sa digmaang ‘to, pipili ako.
Kahit ako pa ang masunog.
- Writer
